اِذْ اَوْحَيْنَآ اِلٰٓى اُمِّكَ مَا يُوْحٰىٓ ۙ
iż auḥainā ilā ummika mā yūḥā.
(o lona uiga) ina ua Matou musuia lou tina i se mea musuia,
اَنِ اقْذِفِيْهِ فِى التَّابُوْتِ فَاقْذِفِيْهِ فِى الْيَمِّ فَلْيُلْقِهِ الْيَمُّ بِالسَّاحِلِ يَأْخُذْهُ عَدُوٌّ لِّيْ وَعَدُوٌّ لَّهٗ ۗوَاَلْقَيْتُ عَلَيْكَ مَحَبَّةً مِّنِّيْ ەۚ وَلِتُصْنَعَ عَلٰى عَيْنِيْ ۘ
aniqżifīhi fit-tābūti faqżifīhi fil-yammi falyulqihil-yammu bis-sāḥili ya'khużhu ‘aduwwul lī wa ‘aduwwul lah(ū), wa alqaitu ‘alaika maḥabbatam minnī, wa lituṣna‘a ‘alā ‘ainī.
(o lona uiga), tu'u o ia (Mose) i totonu o se pusa, ona lafo lea o ia i le vaitafe (Naila), ona ave lea o ia e le vaitafe (tafe) i le matafaga, o le a pu'eina o ia e (Farao) lo'u fili ma ona fili. Ua ou foa'iina atu ia te oe le alofa e sau mai ia te a'u; ma ia e tausia a'e i lalo o la'u vaavaaiga.
فَافْتَحْ بَيْنِيْ وَبَيْنَهُمْ فَتْحًا وَّنَجِّنِيْ وَمَنْ مَّعِيَ مِنَ الْمُؤْمِنِيْنَ
faftaḥ bainī wa bainahum fatḥaw wa najjinī wa mam ma‘iya minal-mu'minīn(a).
O lea ia filifili i le va o a’u ma i latou, ma ia e faaolaina a’u ma i latou o e talitonu faatasi ma a’u.”
فَالْتَقَطَهٗٓ اٰلُ فِرْعَوْنَ لِيَكُوْنَ لَهُمْ عَدُوًّا وَّحَزَنًاۗ اِنَّ فِرْعَوْنَ وَهَامٰنَ وَجُنُوْدَهُمَا كَانُوْا خٰطِـِٕيْنَ
faltaqaṭahū ālu fir‘auna liyakūna lahum ‘aduwwaw wa ḥazanā(n), inna fir‘auna wa hāmāna wa junūdahumā kānū khāṭi'īn(a).
O lea na pikiina ai o ia e le aiga o Farao ina ia (i le lumanai) avea ai o ia ma fili ma faanoanoaga mo i latou. E moni, o Farao ma Hamanu ma a latou fitafita o i latou ia na agasala.
وَقَالَتِ امْرَاَتُ فِرْعَوْنَ قُرَّتُ عَيْنٍ لِّيْ وَلَكَۗ لَا تَقْتُلُوْهُ ۖعَسٰٓى اَنْ يَّنْفَعَنَآ اَوْ نَتَّخِذَهٗ وَلَدًا وَّهُمْ لَا يَشْعُرُوْنَ
wa qālatimra'atu fir‘auna qurratu ‘ainil lī wa lak(a), lā taqtulūh(u), ‘asā ay yanfa‘anā au nattakhiżahū waladaw wa hum lā yasy‘urūn(a).
‘Ona fai atu lea o le avā a Farao, “O ia o le fa‘amafanafanaga i lo‘u loto ma oe. ‘Aua le fasiotia o ia, fa‘amoemoe o le a aogā o ia ‘iā i tatou pe tatou te ‘avea o ia e pei o se tamaitiiti,” a o latou lē iloa.
وَاَصْبَحَ فُؤَادُ اُمِّ مُوْسٰى فٰرِغًاۗ اِنْ كَادَتْ لَتُبْدِيْ بِهٖ لَوْلَآ اَنْ رَّبَطْنَا عَلٰى قَلْبِهَا لِتَكُوْنَ مِنَ الْمُؤْمِنِيْنَ
wa aṣbaḥa fu'ādu ummi mūsā fārigā(n), in kādat latubdī bihī lau lā ar rabaṭnā ‘alā qalbihā litakūna minal-mu'minīn(a).
Ona gaogao ai lea o le loto o le tinā o Mose. E moni, toetoe lava a ia faʻaalia (le mea lilo e uiga iā Mose), pe ana le faʻamalosia e i maʻua lona loto, ina ia avea o ia ma faʻatasi ma i latou e talitonu (i le folafolaga a le Atua).
وَقَالَتْ لِاُخْتِهٖ قُصِّيْهِۗ فَبَصُرَتْ بِهٖ عَنْ جُنُبٍ وَّهُمْ لَا يَشْعُرُوْنَ ۙ
wa qālat li'ukhtihī quṣṣīh(i), fabaṣurat bihī ‘an junubiw wa hum lā yasy‘urūn(a).
‘Ona fai atu lea o ia (le tinā o Mose) i tuafafine o Mose, “Mulimuli atu ‘iā te ia (Mose).” ‘Ona va‘aia lea e ia (Mose) mai se mea mamao, a ‘ua latou lē iloa.
۞ وَحَرَّمْنَا عَلَيْهِ الْمَرَاضِعَ مِنْ قَبْلُ فَقَالَتْ هَلْ اَدُلُّكُمْ عَلٰٓى اَهْلِ بَيْتٍ يَّكْفُلُوْنَهٗ لَكُمْ وَهُمْ لَهٗ نٰصِحُوْنَ
wa ḥarramnā ‘alaihil-marāḍi‘a min qablu faqālat hal adullukum ‘alā ahli baitiy yakfulūnahū lakum wa hum lahū nāṣiḥūn(a).
Ma sa matou taofia o ia (Mose) mai le fa'asusuina o susu o fafine na manana'o e fa'asusu ia te ia a'o le'i oo i lea taimi; ona fai atu lea o ia (le uso o Mose), "Ou te fa'aali atu ia te oe se aiga e tausi ia te ia mo oe ma e mafai ona latou tausia lelei o ia?"