Q.S Ash-Shams (اَلشَّمْس) - 15 Aantal verse

وَالشَّمْسِ وَضُحٰىهَاۖ

wasy-syamsi wa ḍuḥāhā.

Door de zon en zien straole in de mörge,

وَالْقَمَرِ اِذَا تَلٰىهَاۖ

wal-qamari iżā talāhā.

door de maond es ‘t begeleidt,

وَالنَّهَارِ اِذَا جَلّٰىهَاۖ

wan-nahāri iżā jallāhā.

op de daag dat ‘t versjient,

وَالَّيْلِ اِذَا يَغْشٰىهَاۖ

wal-laili iżā yagsyāhā.

in de nach es ‘t ‘t bedèk (duusternis),

وَالسَّمَاۤءِ وَمَا بَنٰىهَاۖ

was-samā'i wa mā banāhā.

door de hiemele en hun (wonderbaore) vörming,

وَالْاَرْضِ وَمَا طَحٰىهَاۖ

wal-arḍi wa mā ṭaḥāhā.

um de aarde en zien oetgestrèkheid,

وَنَفْسٍ وَّمَا سَوّٰىهَاۖ

wa nafsiw wa mā sawwāhā.

ter wille vaan de ziel en häör volmaaktheid (sjepping),

فَاَلْهَمَهَا فُجُوْرَهَا وَتَقْوٰىهَاۖ

fa alhamahā fujūrahā wa taqwāhā.

toen inspireerde Heer häöm (de paad vaan) ‘t kwaad en de vroomheid,

قَدْ اَفْلَحَ مَنْ زَكّٰىهَاۖ

qad aflaḥa man zakkāhā.

werkelek gelukkig is de persoen dee ‘t zuivert (die ziel),

وَقَدْ خَابَ مَنْ دَسّٰىهَاۗ

wa qad khāba man dassāhā.

en wat ‘n verlies is ‘t veur degene die ‘t vervuile.

كَذَّبَتْ ثَمُوْدُ بِطَغْوٰىهَآ ۖ

każżabat ṡamūdu biṭagwāhā.

(De lui vaan) Samud höbbe geleug (hun boodsjapper) umtot ze (onrechveerdege) grenze höbbe euversjreje,

اِذِ انْۢبَعَثَ اَشْقٰىهَاۖ

iżimba‘aṡa asyqāhā.

wie de meis ellendige oonder hun opkaome,

فَقَالَ لَهُمْ رَسُوْلُ اللّٰهِ نَاقَةَ اللّٰهِ وَسُقْيٰهَاۗ

fa qāla lahum rasūlullāhi nāqatallāhi wa suqyāhā.

toen zag Allahs apostel (Saleh) tot hun: "(Laot) deze kameel vaan Allah mit häör drinke."

فَكَذَّبُوْهُ فَعَقَرُوْهَاۖ فَدَمْدَمَ عَلَيْهِمْ رَبُّهُمْ بِذَنْۢبِهِمْ فَسَوّٰىهَاۖ

fa każżabūhu fa ‘aqarūhā fa damdama ‘alaihim rabbuhum biżambihim fa sawwāhā.

Maar ze liegen tege hem en slachte hem, dus God vernietigde ze veur hun zonde, en daan verwoesde Heer ze (op de groond),

وَلَا يَخَافُ عُقْبٰهَا ࣖ

wa lā yakhāfu ‘uqbāhā.

en Heer is neet bang veur de gevolge.