Q.S An-Nazi'at (اَلنَّازِعَات) - 46 Aantal verse

وَالنّٰزِعٰتِ غَرْقًاۙ

wan-nāzi‘āti garqā(n).

Door (engel) dee (leve) hard nump.

وَّالنّٰشِطٰتِ نَشْطًاۙ

wan-nāsyiṭāti nasyṭā(n).

Door (engel) dee (leve) zachteg nump.

وَّالسّٰبِحٰتِ سَبْحًاۙ

was-sābiḥāti sabḥā(n).

Door (de engel) dee snel oet de loch neerdaalde,

فَالسّٰبِقٰتِ سَبْقًاۙ

fas-sābiqāti sabqā(n).

en (engele) die snel leide,

فَالْمُدَبِّرٰتِ اَمْرًاۘ

fal-mudabbirāti amrā(n).

en (engele) die (wereldse) zake regele.

يَوْمَ تَرْجُفُ الرَّاجِفَةُۙ

yauma tarjufur-rājifah(tu).

(Ech, geer zult verrijzene were) op de daag wienie de ierste óntploffing de natuur schudt,

تَتْبَعُهَا الرَّادِفَةُ ۗ

tatba‘uhar-rādifah(tu).

(ierste explosie) geit vergezeld vaan ‘n twiede explosie.

قُلُوْبٌ يَّوْمَىِٕذٍ وَّاجِفَةٌۙ

qulūbuy yauma'iżiw wājifah(tun).

‘t Minselek hart veulde op dee tied hiel bang,

اَبْصَارُهَا خَاشِعَةٌ ۘ

abṣāruhā khāsyi‘ah(tun).

zien blik woort onderdruk.

يَقُوْلُوْنَ ءَاِنَّا لَمَرْدُوْدُوْنَ فِى الْحَافِرَةِۗ

yaqūlūna a'innā lamardūdūna fil-ḥāfirah(ti).

(De ongeluivige) zègke: “Zulle veer werkelek trökkomme nao ós oorsjprónkelik laeve?

ءَاِذَا كُنَّا عِظَامًا نَّخِرَةً ۗ

a'iżā kunnā ‘iẓāman nakhirah(tan).

Zouwe we (herreze weure) es we gebroke botte zien gewore?”

قَالُوْا تِلْكَ اِذًا كَرَّةٌ خَاسِرَةٌ ۘ

qālū tilka iżan karratun khāsirah(tun).

Ze zagte: “Dan is ‘t ‘n negatieve opbrings.”

فَاِنَّمَا هِيَ زَجْرَةٌ وَّاحِدَةٌۙ

fa innamā hiya zajratuw wāḥidah(tun).

Dus de terugkeer is mer ein klap weg.

فَاِذَا هُمْ بِالسَّاهِرَةِۗ

fa iżā hum bis-sāhirah(ti).

Dus leefde ze metein weer op de (nuie) aarde.

هَلْ اَتٰىكَ حَدِيْثُ مُوْسٰىۘ

hal atāka ḥadīṡu mūsā.

Heet ‘t verhaol vaan Mozes tot uch (Mohammed) bereik?

اِذْ نَادٰىهُ رَبُّهٗ بِالْوَادِ الْمُقَدَّسِ طُوًىۚ

iż nādāhu rabbuhū bil-wādil-muqaddasi ṭuwā(n).

Wie God hem (Moses) in de heilige vallei, naomelek de Tuwa-vallei, neumde;

اِذْهَبْ اِلٰى فِرْعَوْنَ اِنَّهٗ طَغٰىۖ

iżhab ilā fir‘auna innahū ṭagā.

goon nao Farao! Inderdaad, heer heet de grens euverschreve,

فَقُلْ هَلْ لَّكَ اِلٰٓى اَنْ تَزَكّٰىۙ

fa qul hal laka ilā an tazakkā.

Dus zègk (tegen Fir'aun): "Wilste dichzelf zuvere (vaan foute),

وَاَهْدِيَكَ اِلٰى رَبِّكَ فَتَخْشٰىۚ

wa ahdiyaka ilā rabbika fa takhsyā.

en ik zal uch leide nao ‘t paad vaan uch Heer zodat geer Hem zult vreze?”

فَاَرٰىهُ الْاٰيَةَ الْكُبْرٰىۖ

fa arāhul-āyatal-kubrā.

Toen toonde (Moses) ‘m ‘n groet wonder.

فَكَذَّبَ وَعَصٰىۖ

fa każżaba wa ‘aṣā.

Maar heer (farao) leug en oongehoorzaamde.

ثُمَّ اَدْبَرَ يَسْعٰىۖ

Ṡumma adbara yas‘ā.

Toen draaide heer zich aaf onderwieles heer perbeerde (Moses) oet te daage.

فَحَشَرَ فَنَادٰىۖ

fa ḥasyara fanādā.

Toen verzamelde heer (ziene opperhoofmanne) en schreeuwde (roepde heer zien volk).

فَقَالَ اَنَا۠ رَبُّكُمُ الْاَعْلٰىۖ

fa qāla ana rabbukumul-a‘lā.

(Seraya) zag: "Ich bin eur hoegste God."

فَاَخَذَهُ اللّٰهُ نَكَالَ الْاٰخِرَةِ وَالْاُوْلٰىۗ

fa akhażahullāhu nakālal-ākhirati wal-ūlā.

Dus Allah straofde häöm mit straof in ‘t hienaomaol en marteling in de wereld.

اِنَّ فِيْ ذٰلِكَ لَعِبْرَةً لِّمَنْ يَّخْشٰى ۗ ࣖ

inna fī żālika la‘ibratal limay yakhsyā.

Inderdaad, in dat d’r ‘n les is veur diegene die (Allah) vreze.

ءَاَنْتُمْ اَشَدُّ خَلْقًا اَمِ السَّمَاۤءُ ۚ بَنٰىهَاۗ

a'antum asyaddu khalqan amis-samā'u banāhā.

Is eure sjepping groeter of de hiemele die Heer heet gebouwd?

رَفَعَ سَمْكَهَا فَسَوّٰىهَاۙ

rafa‘a samkahā fa sawwāhā.

Heer verheugde zien gebouw en vervolmaakde ‘t,

وَاَغْطَشَ لَيْلَهَا وَاَخْرَجَ ضُحٰىهَاۖ

wa agṭasya lailahā wa akhraja ḍuḥāhā.

en Heer maakde de nach (complete duusternis), en maakde de daag (helder leech).

وَالْاَرْضَ بَعْدَ ذٰلِكَ دَحٰىهَاۗ

wal-arḍa ba‘da żālika daḥāhā.

En dao-nao verspreide Heer de aarde.

اَخْرَجَ مِنْهَا مَاۤءَهَا وَمَرْعٰىهَاۖ

akhraja minhā mā'ahā wa mar‘āhā.

Dao-oet stuurt Heer bronne vaan water oet, en (greujt) zien plante.

وَالْجِبَالَ اَرْسٰىهَاۙ

wal-jibāla arsāhā.

En de berg vestigde Heer stevig.

مَتَاعًا لَّكُمْ وَلِاَنْعَامِكُمْۗ

matā‘al lakum wa li'an‘āmikum.

(Al det) veur eur plezeer en veur eur vee.

فَاِذَا جَاۤءَتِ الطَّاۤمَّةُ الْكُبْرٰىۖ

fa iżā jā'atiṭ-ṭāmmatul-kubrā.

Dus es de groete ramp (Doemdag) is gekomme,

يَوْمَ يَتَذَكَّرُ الْاِنْسَانُ مَا سَعٰىۙ

yauma yatażakkarul-insānu mā sa‘ā.

dat wil zègke, op de daag (wanneer) de mins herinnert wat heer heet gedoon,

وَبُرِّزَتِ الْجَحِيْمُ لِمَنْ يَّرٰى

wa burrizatil-jaḥīmu limay yarā.

en de hel woort duudelik getoent aon iedereen dee zaog.

فَاَمَّا مَنْ طَغٰىۖ

fa ammā man ṭagā.

Dus wat degene betröf die de grenze boete goon,

وَاٰثَرَ الْحَيٰوةَ الدُّنْيَاۙ

wa āṡaral-ḥayātad-dun-yā.

en prioriteit geve aon ‘t wereldse leve,

فَاِنَّ الْجَحِيْمَ هِيَ الْمَأْوٰىۗ

fa innal-jaḥīma hiyal-ma'wā.

dan is de hel inderdaad zien woenplaots.

وَاَمَّا مَنْ خَافَ مَقَامَ رَبِّهٖ وَنَهَى النَّفْسَ عَنِ الْهَوٰىۙ

wa ammā man khāfa maqāma rabbihī wa nahan-nafsa ‘anil-hawā.

En wat degene betröf dee de groetheij vaan hun Heer vreze en zich oonthawwe vaan hun verlanges,

فَاِنَّ الْجَنَّةَ هِيَ الْمَأْوٰىۗ

fa innal-jannata hiyal-ma'wā.

dan is inderdaad de hiemel (ziene) woning.

يَسْـَٔلُوْنَكَ عَنِ السَّاعَةِ اَيَّانَ مُرْسٰىهَاۗ

yas'alūnaka ‘anis-sā‘ati ayyāna mursāhā.

Ze (de ongeluivige) vraoge uuch (Mohammed) euver de Daag vaan ‘t Oordeel: "Wanneer zal ‘t gebäöre?"

فِيْمَ اَنْتَ مِنْ ذِكْرٰىهَاۗ

fīma anta min żikrāhā.

Boeum motste ‘t (de tied) vermelde?

اِلٰى رَبِّكَ مُنْتَهٰىهَاۗ

ilā rabbika muntahāhā.

Aan uw Heer (terug) ‘t ind (termijn).

اِنَّمَآ اَنْتَ مُنْذِرُ مَنْ يَّخْشٰىهَاۗ

innamā anta munżiru may yakhsyāhā.

Geer (Mohammed) ziet allein un waarsjoewing veur diegene die häöm vreze (de Daag vaan ‘t Oordeel).

كَاَنَّهُمْ يَوْمَ يَرَوْنَهَا لَمْ يَلْبَثُوْٓا اِلَّا عَشِيَّةً اَوْ ضُحٰىهَا ࣖ

ka'annahum yauma yaraunahā lam yalbaṡū illā ‘asyiyyatan au ḍuḥāhā.

Op de daag dat ze de Daag vaan ‘t Oordeel zien (umtot de sfeer geweldig is), veule ze ‘t alsof ze (veur ‘n momint) allein (in de wereld) leve in de aovend of de mörge.