يٰبَنِيْٓ اِسْرَاۤءِيْلَ اذْكُرُوْا نِعْمَتِيَ الَّتِيْٓ اَنْعَمْتُ عَلَيْكُمْ وَاَوْفُوْا بِعَهْدِيْٓ اُوْفِ بِعَهْدِكُمْۚ وَاِيَّايَ فَارْهَبُوْنِ
yā banī isrā'īlażkurū ni‘matiyal-latī an‘amtu ‘alaikum wa aufū bi‘ahdī ūfi bi‘ahdikum, wa iyyāya farhabūn(i).
हे इस्राएल दे संतान! मेरे आशीर्वाद गी याद करो जेड़े मैं तुसें गी दित्ता ऐ। ते मेरे कन्ने अपना वादा पूरा करो, मैं तुंदे कन्ने अपना वादा पूरा करगा, ते सिर्फ मेरे कोला डरना।
وَمِنْ حَيْثُ خَرَجْتَ فَوَلِّ وَجْهَكَ شَطْرَ الْمَسْجِدِ الْحَرَامِ ۗ وَحَيْثُ مَا كُنْتُمْ فَوَلُّوْا وُجُوْهَكُمْ شَطْرَهٗ ۙ لِئَلَّا يَكُوْنَ لِلنَّاسِ عَلَيْكُمْ حُجَّةٌ اِلَّا الَّذِيْنَ ظَلَمُوْا مِنْهُمْ فَلَا تَخْشَوْهُمْ وَاخْشَوْنِيْ وَلِاُتِمَّ نِعْمَتِيْ عَلَيْكُمْ وَلَعَلَّكُمْ تَهْتَدُوْنَۙ
wa min ḥaiṡu kharajta fa walli wajhaka syaṭral-masjidil-ḥarām(i), wa ḥaiṡumā kuntum fawallū wujūhakum syaṭrah(ū), li'allā yakūna lin-nāsi ‘alaikum ḥujjatun illal-lażīna ẓalamū minhum, falā takhsyauhum wakhsyaunī, wa li'utimma ni‘matī ‘alaikum wa la‘allakum tahtadūn(a).
ते जित्थे बी तुस (मुहम्मद) बाहर निकलो, अपने मुंह भव्य मस्जिद दी तरफ मुड़ो। ते जित्थे वी होवे, ओस दी तरफ मुंह घुमाओ, तां कि मनुखों (तुहाडा विरोध करन दा) कोई कारण नहीं होवे, सिवाय उन्हां विचों गुनाहगार दे। उंदे कोला नेईं डर, पर मेरे कोला डर, तां जे मैं तुंदे उप्पर अपना आशीर्वाद पूरा करी सकां, ते तुस मार्गदर्शन करी सकां।
اَلْحَجُّ اَشْهُرٌ مَّعْلُوْمٰتٌ ۚ فَمَنْ فَرَضَ فِيْهِنَّ الْحَجَّ فَلَا رَفَثَ وَلَا فُسُوْقَ وَلَا جِدَالَ فِى الْحَجِّ ۗ وَمَا تَفْعَلُوْا مِنْ خَيْرٍ يَّعْلَمْهُ اللّٰهُ ۗ وَتَزَوَّدُوْا فَاِنَّ خَيْرَ الزَّادِ التَّقْوٰىۖ وَاتَّقُوْنِ يٰٓاُولِى الْاَلْبَابِ
al-ḥajju asyhurum ma‘lūmāt(un), faman faraḍa fīhinnal-ḥajja falā rafaṡa wa lā fusūqa wa lā jidāla fil-ḥajj(i), wa mā taf‘alū min khairiy ya‘lamhullāh(u), wa tazawwadū fa'inna khairaz-zādit-taqwā, wattaqūni yā ulil-albāb(i).
हज (मौसम) ओह महीने (में) ऐ जिन्हें गी मंजूरी दित्ती गेई ऐ। जो कोई उन (महीने) विच हज करदा है, ओ हज दे दौरान गंदे शब्द (रफात) ना बोले, अनैतिकता या झगड़ा न करे। जो भी भला करो, अल्लाह जानदा है। रजत लाओ, कीजे असल च सबतूं अच्छा इंतजाम धर्मपरायणता ऐ। ते मेरे कोला डरो, हे सामान्य ज्ञान दे लोक!
فَاِنْ لَّمْ تَفْعَلُوْا فَأْذَنُوْا بِحَرْبٍ مِّنَ اللّٰهِ وَرَسُوْلِهٖۚ وَاِنْ تُبْتُمْ فَلَكُمْ رُءُوْسُ اَمْوَالِكُمْۚ لَا تَظْلِمُوْنَ وَلَا تُظْلَمُوْنَ
fa'illam taf‘alū fa'żanū biḥarbim minallāhi wa rasūlih(ī), wa in tubtum falakum ru'ūsu amwālikum, lā taẓlimūna wa lā tuẓlamūn(a).
जेकर तुस इयां नेईं करदे तां अल्लाह ते उंदे रसूले कोला लड़ाई दा ऐलान करो। पर जेकर तुस पछतांदे ओ तां तुस अपनी दौलत दे प्रधान दे हकदार ओ। तुसीं गलत (हानि) नहीं कीती ते ना ही तुहाडे नाल गलत (हानि) कीती गई।
۞ وَاِنْ كُنْتُمْ عَلٰى سَفَرٍ وَّلَمْ تَجِدُوْا كَاتِبًا فَرِهٰنٌ مَّقْبُوْضَةٌ ۗفَاِنْ اَمِنَ بَعْضُكُمْ بَعْضًا فَلْيُؤَدِّ الَّذِى اؤْتُمِنَ اَمَانَتَهٗ وَلْيَتَّقِ اللّٰهَ رَبَّهٗ ۗ وَلَا تَكْتُمُوا الشَّهَادَةَۗ وَمَنْ يَّكْتُمْهَا فَاِنَّهٗٓ اٰثِمٌ قَلْبُهٗ ۗ وَاللّٰهُ بِمَا تَعْمَلُوْنَ عَلِيْمٌ ࣖ
wa in kuntum ‘alā safariw wa lam tajidū kātiban fa riḥānum maqbūḍah(tun), fa'in amina ba‘ḍukum ba‘ḍan falyu'addil-lażi'tumina amānatahū walyattaqillāha rabbah(ū), wa lā taktumusy syahādah(ta), wa may yaktumhā fa'innahū āṡimun qalbuh(ū), wallāhu bimā ta‘malūna ‘alīm(un).
ते जेकर तुसेंगी अपने सफर च कोई लेखक नेईं लब्भा तां तुंदे कोल जमानत बी होना चाहिदा। पर, जेकर तुंदे च किश दुए उप्पर भरोसा करदे न तां जिंदे उप्पर भरोसा ऐ ओह् अपने जनादेश (कर्ज) गी पूरा करन ते उनेंगी अपने रब अल्लाह कोला डरना चाहिदा। ते अपनी गवाही गी नेई छुपाना, कीजे जेड़ा उसी छुपांदा ऐ, ओह सचमुच गंदा (पाप) ऐ। अल्लाह तुहाडे कम्मे दा सब जानकार है।
لَا يَتَّخِذِ الْمُؤْمِنُوْنَ الْكٰفِرِيْنَ اَوْلِيَاۤءَ مِنْ دُوْنِ الْمُؤْمِنِيْنَۚ وَمَنْ يَّفْعَلْ ذٰلِكَ فَلَيْسَ مِنَ اللّٰهِ فِيْ شَيْءٍ اِلَّآ اَنْ تَتَّقُوْا مِنْهُمْ تُقٰىةً ۗ وَيُحَذِّرُكُمُ اللّٰهُ نَفْسَهٗ ۗ وَاِلَى اللّٰهِ الْمَصِيْرُ
lā yattakhiżil-mu'minūnal-kāfirīna auliyā'a min dūnil-mu'minīn(a), wa may yaf‘al żālika falaisa minallāhi fī syai'(in), illā an tattaqū minhum tuqāh(tan), wa yuḥażżirukumullāhu nafsah(ū), wa ilallāhil-maṣīr(u).
मुसलमान काफिरें गी अपने सरदार नेईं समझन, बल्के मुसलमानें गी। जो कोई ऐसा करदा ऐ, उसी अल्लाह कोला किश नेईं मिलग, सिवाय उस चीज़ कोला बचाव दे साधन दे रूप च, जिस थमां तुस उंदे कोला डरदे ओ। ते अल्लाह तुसें गी अपने कोला चेतावनी दिंदा ऐ, ते उंदे कोल गै आखरी वापसी ऐ।
يَوْمَ تَجِدُ كُلُّ نَفْسٍ مَّا عَمِلَتْ مِنْ خَيْرٍ مُّحْضَرًا ۛوَمَا عَمِلَتْ مِنْ سُوْۤءٍ ۛ تَوَدُّ لَوْ اَنَّ بَيْنَهَا وَبَيْنَهٗٓ اَمَدًاۢ بَعِيْدًا ۗوَيُحَذِّرُكُمُ اللّٰهُ نَفْسَهٗ ۗوَاللّٰهُ رَءُوْفٌۢ بِالْعِبَادِ ࣖ
yauma tajidu kullu nafsim mā ‘amilat min khairim muḥḍarā(n), wa mā ‘amilat min sū'(in), tawaddu lau anna bainahā wa bainahū amadam ba‘īdā(n), wa yuḥażżirukumullāhu nafsah(ū), wallāhu ra'ūfum bil-‘ibād(i).
(याद) ओह दिन (जदूं) हर आत्मा नू अपने कीते दे नेक कम्मां दा (प्रतिसाद) मिलदा है, (साथ ही) उस बुरे दा इनाम मिलदा है। उसी उम्मीद ही जे उंदे ते उस (दिन) दे बश्कार इक लम्मी दूरी होग। ते अल्लाह तुसें गी अपने आप (अताब) दी चेतावनी दिंदा ऐ। अल्लाह अपने दासें दे प्रति परम मेहरबान ऐ।
وَلْيَخْشَ الَّذِيْنَ لَوْ تَرَكُوْا مِنْ خَلْفِهِمْ ذُرِّيَّةً ضِعٰفًا خَافُوْا عَلَيْهِمْۖ فَلْيَتَّقُوا اللّٰهَ وَلْيَقُوْلُوْا قَوْلًا سَدِيْدًا
walyakhsyal-lażīna lau tarakū min khalfihim żurriyyatan ḍi‘āfan khāfū ‘alaihim, falyattaqullāha walyaqūlū qaulan sadīdā(n).
ते (अल्लाह) उंदे कोला डरना जिनेंगी अपने पिच्छे कमजोर संतान छोड़ना चाहिदा जिंदे (कल्याण) कोला डरदे न। इस करिए उन्हें अल्लाह से डरने दे, और सही शब्दों से बोलने दे।
اَلَمْ تَرَ اِلَى الَّذِيْنَ قِيْلَ لَهُمْ كُفُّوْٓا اَيْدِيَكُمْ وَاَقِيْمُوا الصَّلٰوةَ وَاٰتُوا الزَّكٰوةَۚ فَلَمَّا كُتِبَ عَلَيْهِمُ الْقِتَالُ اِذَا فَرِيْقٌ مِّنْهُمْ يَخْشَوْنَ النَّاسَ كَخَشْيَةِ اللّٰهِ اَوْ اَشَدَّ خَشْيَةً ۚ وَقَالُوْا رَبَّنَا لِمَ كَتَبْتَ عَلَيْنَا الْقِتَالَۚ لَوْلَآ اَخَّرْتَنَآ اِلٰٓى اَجَلٍ قَرِيْبٍۗ قُلْ مَتَاعُ الدُّنْيَا قَلِيْلٌۚ وَالْاٰخِرَةُ خَيْرٌ لِّمَنِ اتَّقٰىۗ وَلَا تُظْلَمُوْنَ فَتِيْلًا
alam tara ilal-lażīna qīla lahum kuffū aidiyakum wa aqīmuṣ-ṣalāta wa ātuz-zakāt(a), fa lammā kutiba ‘alaihimul-qitālu iżā farīqum minhum yakhsyaunan-nāsa kakhasy-yatillāhi au asyadda khasy-yah(tan), wa qālū rabbanā lima katabta ‘alainal-qitāl(a), lau lā akhkhartanā ilā ajalin qarīb(in), qul matā‘ud-dun-yā qalīl(un), wal-ākhiratu khairul limanittaqā, wa lā tuẓlamūna fatīlā(n).
क्या तुस उन लोकें उप्पर ध्यान नेईं देओ जिनेंगी उनेंगी आखेआ जंदा ऐ के "अपने हत्थें गी (लड़ाई थमां) रोको, नमाज करो ते जकात करो!" जदों उन्हां कूं लड़ण दा फर्ज प्या तां अचानक उन्हां विचों कुझ (पाखंडी) इंसान (दुश्मन) तों डरदे हन, जिवें ओ अल्लाह तों डरदे हन, (उस तों वी ज्यादा) डरदे हन। उ'नें आखेआ, "साढ़े रब, तुसें असेंगी लड़ने दा फर्ज कीं दित्ता ऐ? तुसें असेंगी (लड़ने दा फर्ज) किश समें आस्तै की नेईं टालेया?" कहो, "इस संसार च सुख घट्ट गै होंदे न ते परलोक उनें लोकें आस्तै बेहतर ऐ जेह्ड़े पुण्यवान न (लड़ाई दा इनाम पाना) ते तुंदे कन्नै ज़रा बी अन्याय नेईं होग।"
حُرِّمَتْ عَلَيْكُمُ الْمَيْتَةُ وَالدَّمُ وَلَحْمُ الْخِنْزِيْرِ وَمَآ اُهِلَّ لِغَيْرِ اللّٰهِ بِهٖ وَالْمُنْخَنِقَةُ وَالْمَوْقُوْذَةُ وَالْمُتَرَدِّيَةُ وَالنَّطِيْحَةُ وَمَآ اَكَلَ السَّبُعُ اِلَّا مَا ذَكَّيْتُمْۗ وَمَا ذُبِحَ عَلَى النُّصُبِ وَاَنْ تَسْتَقْسِمُوْا بِالْاَزْلَامِۗ ذٰلِكُمْ فِسْقٌۗ اَلْيَوْمَ يَىِٕسَ الَّذِيْنَ كَفَرُوْا مِنْ دِيْنِكُمْ فَلَا تَخْشَوْهُمْ وَاخْشَوْنِۗ اَلْيَوْمَ اَكْمَلْتُ لَكُمْ دِيْنَكُمْ وَاَتْمَمْتُ عَلَيْكُمْ نِعْمَتِيْ وَرَضِيْتُ لَكُمُ الْاِسْلَامَ دِيْنًاۗ فَمَنِ اضْطُرَّ فِيْ مَخْمَصَةٍ غَيْرَ مُتَجَانِفٍ لِّاِثْمٍۙ فَاِنَّ اللّٰهَ غَفُوْرٌ رَّحِيْمٌ
Ḥurrimat ‘alaikumul-maitatu wad-damu wa laḥmul-khinzīri wa mā uhilla ligairillāhi bihī wal-munkhaniqatu wal-mauqūżatu wal-mutaraddiyatu wan-naṭīḥatu wa mā akalas-sabu‘u illā mā żakkaitum, wa mā żubiḥa ‘alan-nuṣubi wa an tastaqsimū bil-azlām(i), żālikum fisq(un), al-yauma ya'isal-lażīna kafarū min dīnikum falā takhsyauhum wakhsyaun(i), al-yauma akmaltu lakum dīnakum wa atmamtu ‘alaikum ni‘matī wa raḍītu lakumul-islāma dīnā(n), fa maniḍṭurra fī makhmaṣatin gaira mutajānifil li'iṡm(in), fa innallāha gafūrur raḥīm(un).
तुहाडे वास्ते (खाना) मना है कि अल्लाह दे (नां) विच नहीं कत्ल कीते गए जानवरां दा शव, खून, सूअर दा मांस, ते (मांस), जिन्हां दा गला रेतया जांदा है, जिन्हां नूं मारया जांदा है, जिन्हां नू गिरया जांदा है, जिन्हां नूं मारया जांदा है, जिन्हां नू जंगली जानवरां ने फाड़ दित्ता है, सिवाय उहनां नूं जिन्हां नूं तुहानूं कत्ल करन दा वक्त मिलदा है। ते (इह वी मना है) जिन्हां नूं मूर्तियां वास्ते कत्ल कीते जांदे हन। ते (इह वी मना है) अजलाम (तीर) नाल ढेर सारी किस्मत खींचना, (क्योंकि) ओह इक बुराई है। आज काफिरां ने तुहाडे धर्म (हार) दी उम्मीद छड्ड दित्ती है, इस करके उन्हा तों डर ना, पर मेरे कोला डरो। अज्ज मैं तुहाडे वास्ते तेरा धर्म सिद्ध कीता है, ते मैं तुहाडे वास्ते अपनी बरकत पूरी कीती है, ते मैं इस्लाम नू तुहाडा धर्म मंजूर कर दित्ता है। पर जो कोई भूख दे कारण मजबूर होवे, ना कि पाप करना चाहंदा है, तां सचमुच अल्लाह माफ करन वाला, परम दयालु है
لَىِٕنْۢ بَسَطْتَّ اِلَيَّ يَدَكَ لِتَقْتُلَنِيْ مَآ اَنَا۠ بِبَاسِطٍ يَّدِيَ اِلَيْكَ لِاَقْتُلَكَۚ اِنِّيْٓ اَخَافُ اللّٰهَ رَبَّ الْعٰلَمِيْنَ
la'im basaṭta ilayya yadaka litaqtulanī mā ana bibāsiṭiy yadiya ilaika li'aqtulak(a), innī akhāfullāha rabbal-‘ālamīn(a).
"सचमुच, जेकर तुस (काबिल) मिगी मारने आस्तै मेरे उप्पर हत्थ चलांदे ओ तां मैं तुसेंगी मारने आस्तै तुंदे उप्पर हत्थ नेईं हिलाना। मैं सारे दुनियां दे रब अल्लाह कोला डरना ऐ।"
اِنَّآ اَنْزَلْنَا التَّوْرٰىةَ فِيْهَا هُدًى وَّنُوْرٌۚ يَحْكُمُ بِهَا النَّبِيُّوْنَ الَّذِيْنَ اَسْلَمُوْا لِلَّذِيْنَ هَادُوْا وَالرَّبّٰنِيُّوْنَ وَالْاَحْبَارُ بِمَا اسْتُحْفِظُوْا مِنْ كِتٰبِ اللّٰهِ وَكَانُوْا عَلَيْهِ شُهَدَاۤءَۚ فَلَا تَخْشَوُا النَّاسَ وَاخْشَوْنِ وَلَا تَشْتَرُوْا بِاٰيٰتِيْ ثَمَنًا قَلِيْلًا ۗوَمَنْ لَّمْ يَحْكُمْ بِمَآ اَنْزَلَ اللّٰهُ فَاُولٰۤىِٕكَ هُمُ الْكٰفِرُوْنَ
innā anzalnat-taurāta fīhā hudaw wa nūr(un), yaḥkumu bihan-nabiyyūnal-lażīna aslamū lil-lażīna hādū war-rabbāniyyūna wal-aḥbāru bimastuḥfiẓū min kitābillāhi wa kānū ‘alaihi syuhadā'(a), falā takhsyawun-nāsa wakhsyauni wa lā tasytarū bi'āyātī ṡamanan qalīlā(n), wa mal lam yaḥkum bimā anzalallāhu fa ulā'ika humul-kāfirūn(a).
सचमुच, अस्सां ही हां जिन्हां ने तौराह दी किताब उतारी; इस च (इत्थें) मार्गदर्शन ते रोशनी ऐ। इस किताब दे नाल अल्लाह दे अधीन होने वाले नबी ने यहूदियां दे मामलें ते फैसला कीता, जिवें उन्हां दे विद्वान ते पुजारी ने कीता, क्योंकि उन्हां नू अल्लाह दी किताबां रखन दी हुक्म दित्ती गई सी ते ओह उन्हां दे गवाह सन। इस करिए लोकें कोला मत डर, (पर) मेरे कोला डर। ते मेरे श्लोक सस्ते न बेचना। जो अल्लाह ने जो अल्लाह ने उतारे हन उस नाल फैसला नहीं करदा, तां ओह काफिर हन।
يٰٓاَيُّهَا الَّذِيْنَ اٰمَنُوْا لَيَبْلُوَنَّكُمُ اللّٰهُ بِشَيْءٍ مِّنَ الصَّيْدِ تَنَالُهٗٓ اَيْدِيْكُمْ وَرِمَاحُكُمْ لِيَعْلَمَ اللّٰهُ مَنْ يَّخَافُهٗ بِالْغَيْبِۚ فَمَنِ اعْتَدٰى بَعْدَ ذٰلِكَ فَلَهٗ عَذَابٌ اَلِيْمٌ
yā ayyuhal-lażīna āmanū layabluwannakumullāhu bisyai'im minaṣ-ṣaidi tanāluhū aidīkum wa rimāḥukum liya‘lamallāhu may yakhāfuhū bil-gaib(i), fa mani‘tadā ba‘da żālika fa lahū ‘ażābun alīm(un).
हे विश्वास करने आले! अल्लाह तुहानूं ज़रूर खेल नाल परीक्षा देसी, जो तुसीं अपने हत्थ ते भाले नाल आसानी नाल पकड़ सकदे हो, तां कि ओ जान सगदा है कि कौन उस तों डरदा है, हालांकि ओ उस नूं नहीं वेख सकदा। उसदे बाद जेड़ा उल्लंघन करदा ऐ, उसी दुखद सजा मिलनी ऐ।
قُلْ اِنِّيْٓ اَخَافُ اِنْ عَصَيْتُ رَبِّيْ عَذَابَ يَوْمٍ عَظِيْمٍ
qul innī akhāfu in ‘aṣaitu rabbī ‘ażāba yaumin ‘aẓīm(in).
कहो (मुहम्मद) "मैं सचमुच बड़े दिन (कयामत) दी सजा तों डरदा हां, अगर मैं अपने रब दी आज्ञा ना मानदा हां।"
وَلَا تُفْسِدُوْا فِى الْاَرْضِ بَعْدَ اِصْلَاحِهَا وَادْعُوْهُ خَوْفًا وَّطَمَعًاۗ اِنَّ رَحْمَتَ اللّٰهِ قَرِيْبٌ مِّنَ الْمُحْسِنِيْنَ
wa lā tufsidū fil-arḍi ba‘da iṣlāḥihā wad‘ūhu khaufaw wa ṭama‘ā(n), inna raḥmatallāhi qarībum minal-muḥsinīn(a).
ते धरती गी ठीक (रचने) दे बाद उसी नुकसान नेईं पजाओ। डर ते उम्मीद कन्ने उंदे कोला प्रार्थना करो। दरअसल, अल्लाह दी रहमत भलाई करने आलें दे बहुत नेड़े ऐ।
وَلَمَّا سُقِطَ فِيْٓ اَيْدِيْهِمْ وَرَاَوْا اَنَّهُمْ قَدْ ضَلُّوْاۙ قَالُوْا لَىِٕنْ لَّمْ يَرْحَمْنَا رَبُّنَا وَيَغْفِرْ لَنَا لَنَكُوْنَنَّ مِنَ الْخٰسِرِيْنَ
wa lammā suqiṭa fī aidīhim wa ra'au annahum qad ḍallū, qālū la'il lam yarḥamnā rabbunā wa yagfir lanā lanakūnanna minal-khāsirīn(a).
ते जदुं उनेंगी अपने कम्में दा पछतावा हा ते उनेंगी एह़ पता लग्गी गेया के ओह़ भ़टक गेदे ह़न, तां उनेंगी ग् लाया, “जेकर साढ़ा रब साढ़े उप् पर दया नेई करदा ते असेंगी माफ नेई करदा तां अस जरूर हारने आलें च शामल ह़ोगे।”
وَاذْكُرْ رَّبَّكَ فِيْ نَفْسِكَ تَضَرُّعًا وَّخِيْفَةً وَّدُوْنَ الْجَهْرِ مِنَ الْقَوْلِ بِالْغُدُوِّ وَالْاٰصَالِ وَلَا تَكُنْ مِّنَ الْغٰفِلِيْنَ
ważkur rabbaka fī nafsika taḍarru‘aw wa khīfataw wa dūnal-jahri minal-qauli bil-guduwwi wal-āṣāli wa lā takum minal-gāfilīn(a).
ते अपने रब गी अपने दिलें च नम्रता ते डर कन्ने, ते बिना आवाज़ दे, सुबेह-शाम याद करो, ते लापरवाह लोकें च नेईं बनो।
اِنَّمَا الْمُؤْمِنُوْنَ الَّذِيْنَ اِذَا ذُكِرَ اللّٰهُ وَجِلَتْ قُلُوْبُهُمْ وَاِذَا تُلِيَتْ عَلَيْهِمْ اٰيٰتُهٗ زَادَتْهُمْ اِيْمَانًا وَّعَلٰى رَبِّهِمْ يَتَوَكَّلُوْنَۙ
innamal-mu'minūnal-lażīna iżā żukirallāhu wajilat qulūbuhum wa iżā tuliyat ‘alaihim āyātuhū zādathum īmānaw wa ‘alā rabbihim yatawakkalūn(a).
सचमुच, जो विश्वास करेंदे हन ओ ओह हन जिन्हां दे दिल अल्लाह दे नां दा जिक्र करदे होए कांपदे हन, ते जदों उन्हां दे आयत पढ़े जांदे हन तां उन्हां दा इमान बधदा है (मजबूत) हो जांदा है ते ओह सिर्फ अल्लाह ते ही भरोसा रखदे हन।
وَاِذْ زَيَّنَ لَهُمُ الشَّيْطٰنُ اَعْمَالَهُمْ وَقَالَ لَا غَالِبَ لَكُمُ الْيَوْمَ مِنَ النَّاسِ وَاِنِّيْ جَارٌ لَّكُمْۚ فَلَمَّا تَرَاۤءَتِ الْفِئَتٰنِ نَكَصَ عَلٰى عَقِبَيْهِ وَقَالَ اِنِّيْ بَرِيْۤءٌ مِّنْكُمْ اِنِّيْٓ اَرٰى مَا لَا تَرَوْنَ اِنِّيْٓ اَخَافُ اللّٰهَ ۗوَاللّٰهُ شَدِيْدُ الْعِقَابِ ࣖ
wa iż zayyana lahumusy-syaiṭānu a‘mālahum wa qāla lā gāliba lakumul-yauma minan-nāsi wa innī jārul lakum, falammā tarā'atil-fi'atāni nakaṣa ‘alā ‘aqibaihi wa qāla innī barī'um minkum innī arā mā lā tarauna innī akhāfullāh(a), wallāhu syadīdul-‘iqāb(i).
ते (याद रखो) जदुं शैतान ने उंदे कम् में (पाप) गी उनेंगी सुन्दर समझ़ेया ते ग् लाया के "अज् ज कोई बी (व्यक्ति) तुसेंगी नेई हरा सकदा, ते सच् चाई च, अऊं तुंदा मददगार आं।" इस करिए जदूं दौंऊ फौजें इक-दुए गी (सामने-सामने) दिक्खेआ तां शैतान ने पिच्छें मुड़ी गेआ ते आखेआ, "वास्तव च मैं तुंदे कोला बक्ख होई गेदा ऐं; मैं ओह दिक्खी सकना ऐ जेह्ड़ा तुस नेईं दिक्खी सकदे; वाकई मैं अल्लाह कोला डरना ऐ।" अल्लाह सजा च बड़ा कठोर ऐ।
اَلَا تُقَاتِلُوْنَ قَوْمًا نَّكَثُوْٓا اَيْمَانَهُمْ وَهَمُّوْا بِاِخْرَاجِ الرَّسُوْلِ وَهُمْ بَدَءُوْكُمْ اَوَّلَ مَرَّةٍۗ اَتَخْشَوْنَهُمْ ۚفَاللّٰهُ اَحَقُّ اَنْ تَخْشَوْهُ اِنْ كُنْتُمْ مُّؤْمِنِيْنَ
alā tuqātilūna qauman nakaṡū aimānahum wa hammū bi'ikhrājir-rasūli wa hum bada'ūkum awwala marrah(tin), atakhsyaunahum, fallāhu aḥaqqu an takhsyauhu in kuntum mu'minīn(a).
तुस उन लोकें कन्ने कीं नेई लड़दे जिनेंगी अपनी कसम (वादे) तोड़ी दित्ती ही, ते रसूलुल्लाह गी कड्डने दी योजना बनाई ऐ, ते उनें लोकें कन्ने जिनेंगी पैह़लैं तुंदे कन् ने लड़ेया हा? क्या तुस उंदे कोला डरदे ओ, जदूं के अल्लाह ऐ जिस थमां तुसेंगी डरने दा ज्यादा हक ऐ, जेकर तुस मुसलमान ओ?
اِنَّمَا يَعْمُرُ مَسٰجِدَ اللّٰهِ مَنْ اٰمَنَ بِاللّٰهِ وَالْيَوْمِ الْاٰخِرِ وَاَقَامَ الصَّلٰوةَ وَاٰتَى الزَّكٰوةَ وَلَمْ يَخْشَ اِلَّا اللّٰهَ ۗفَعَسٰٓى اُولٰۤىِٕكَ اَنْ يَّكُوْنُوْا مِنَ الْمُهْتَدِيْنَ
innamā ya‘muru masājidallāhi man āmana billāhi wal-yaumil-ākhiri wa aqāmaṣ-ṣalāta wa ātaz-zakāta wa lam yakhsya illallāh(a), fa ‘asā ulā'ika ay yakūnū minal-muhtadīn(a).
सचमुच, जो अल्लाह दी मस्जिद विच तरक्की करदे हन, ओ सिर्फ ओह ही हन जो अल्लाह ते आखरी दिन ते विश्वास करदे हन, ते (अभी वी) नमाज करदे हन, जकात करदे हन ते अल्लाह दे सिवाय (किसे वी चीज़ तों) नहीं डरदे। तो उम्मीद है कि मार्गदर्शन मिलने वाले लोकां विच ओ वी होनगे।
سَوَاۤءٌ مِّنْكُمْ مَّنْ اَسَرَّ الْقَوْلَ وَمَنْ جَهَرَ بِهٖ وَمَنْ هُوَ مُسْتَخْفٍۢ بِالَّيْلِ وَسَارِبٌۢ بِالنَّهَارِ
sawā'um minkum man asarral-qaula wa man jahara bihī wa man huwa mustakhfim bil-laili wa sāribum bin-nahār(i).
उह ही (अल्लाह) है जो तुहाडे विचों अपनी गल्लां छुपांदा है ते जो बेबाक गल्ल करदा है, ते रात विच लुकदा है ते दिन विच चलदा है।
هُوَ الَّذِيْ يُرِيْكُمُ الْبَرْقَ خَوْفًا وَّطَمَعًا وَّيُنْشِئُ السَّحَابَ الثِّقَالَۚ
huwal-lażī yurīkumul -barqa khaufaw wa ṭama‘aw wa yunsyi'us -saḥābaṡ-ṡiqāl(a).
ओह् गै तुसेंगी बिजली दस्सदा ऐ, जेह्ड़ा डर ते उम्मीद पैदा करदा ऐ, ते बादल बी बनांदा ऐ।
وَيُسَبِّحُ الرَّعْدُ بِحَمْدِهٖ وَالْمَلٰۤىِٕكَةُ مِنْ خِيْفَتِهٖۚ وَيُرْسِلُ الصَّوَاعِقَ فَيُصِيْبُ بِهَا مَنْ يَّشَاۤءُ وَهُمْ يُجَادِلُوْنَ فِى اللّٰهِ ۚوَهُوَ شَدِيْدُ الْمِحَالِۗ
wa yusabbiḥur-ra‘du biḥamdihī wal-malā'ikatu min khīfatih(ī), wa yursiluṣ-ṣawā‘iqa fa yuṣību bihā may yasyā'u wa hum yujālidilūna fillāh(i), wa huwa syadīdul-miḥāl(i).
ते गरज ने उसी महिमामंडित कीता, (ते इयां गै) फरिश्ते बी इस करिए की जे ओह् उंदे कोला डरदे हे, ते अल्लाह ने बिजली भेजी, फिरी उसी जिस उप्पर चाहंदा हा, उसी गिराया, जिसलै के ओह अल्लाह दे बारे च बहस करदे हे, ते ओह् अपनी सजा च कठोर ऐ।
وَالَّذِيْنَ يَصِلُوْنَ مَآ اَمَرَ اللّٰهُ بِهٖٓ اَنْ يُّوْصَلَ وَيَخْشَوْنَ رَبَّهُمْ وَيَخَافُوْنَ سُوْۤءَ الْحِسَابِ ۗ
wal-lażīna yaṣilūna mā amarallāhu bihī ay yūṣala wa yakhsyauna rabbahum wa yakhāfūna sū'al-ḥisāb(i).
ते जो अल्लाह ने जो जोड़न दा हुक्म दित्ता है उसी जोड़दे हन, ते ओह अपने रब तों डरदे हन ते बुरी हिसाब-किताब तों डरदे हन।
وَلَنُسْكِنَنَّكُمُ الْاَرْضَ مِنْۢ بَعْدِهِمْ ۗذٰلِكَ لِمَنْ خَافَ مَقَامِيْ وَخَافَ وَعِيْدِ
wa lanuskinannakumul-arḍa mim ba‘dihim, żālika liman khāfa maqāmī wa khāfa wa‘īd(i).
ते अस तुसें गी उंदे बाद उन देशें च जरूर रखगे। कि (उन्हें) जो मेरी मौजूदगी (सामने) डरदे न ते मेरी धमकियें कोला डरदे न।"
يَخَافُوْنَ رَبَّهُمْ مِّنْ فَوْقِهِمْ وَيَفْعَلُوْنَ مَا يُؤْمَرُوْنَ ࣖ ۩
yakhāfūna rabbahum min fauqihim wa yaf‘alūna mā yu'marūn(a).
ओह् परमात्मा कोला डरदे न जेह्ड़ा उंदे उप्पर (अधिकार रखदा ऐ) ते जेह्ड़ा हुक्म दित्ता गेदा ऐ उसी पूरा करदे न।
۞ وَقَالَ اللّٰهُ لَا تَتَّخِذُوْٓا اِلٰهَيْنِ اثْنَيْنِۚ اِنَّمَا هُوَ اِلٰهٌ وَّاحِدٌ فَاِيَّايَ فَارْهَبُوْنِ
wa qālallāhu lā tattakhiżū ilāhainiṡnain(i), innamā huwa ilāhuw wāḥidun fa iyyāya farhabūn(i).
ते अल्लाह ने आख्या, "दो देवताएं दी पूजा नेईं करो; सिर्फ ओह गै सर्वशक्तिमान परमात्मा ऐ। इस करी तुसें गी अकेले मेरे कोला डरना चाहिदा।"
اُولٰۤىِٕكَ الَّذِيْنَ يَدْعُوْنَ يَبْتَغُوْنَ اِلٰى رَبِّهِمُ الْوَسِيْلَةَ اَيُّهُمْ اَقْرَبُ وَيَرْجُوْنَ رَحْمَتَهٗ وَيَخَافُوْنَ عَذَابَهٗۗ اِنَّ عَذَابَ رَبِّكَ كَانَ مَحْذُوْرًا
ulā'ikal-lażīna yad‘ūna yabtagūna ilā rabbihimul-wasīlata ayyuhum aqrabu wa yarjūna raḥmatahū wa yakhāfūna ‘ażābah(ū), inna ‘ażāba rabbika kāna maḥżūrā(n).
जिन्हें लोकें गी उनेंगी सद्देआ हा, उनेंगी अपने आप गै परमात्मा दा रस्ता टोलदे हे, उंदे च कुन कुन (अल्लाह) दे नेड़े हा। उंदी दया दी उम्मीद करदे न ते उंदी सजा कोला डरदे न। सचमुच तेरे रब दी सजा डरने आली गल्ल ऐ।"
اِلَّا تَذْكِرَةً لِّمَنْ يَّخْشٰى ۙ
illā tażkiratal limay yakhsyā.
पर (अल्लाह) कोला डरने आलें गी चेतावनी दे तौर उप्पर
الَّذِيْنَ يَخْشَوْنَ رَبَّهُمْ بِالْغَيْبِ وَهُمْ مِّنَ السَّاعَةِ مُشْفِقُوْنَ
allażīna yakhsyauna rabbahum bil-gaibi wa hum minas-sā‘ati musyfiqūn(a).
(अर्थात) जो अपने रब दी (सज़ा) तों डरदे हन, भले ही उहनां नूं नहीं वेखदे, ते कयामत दे दिन (आने तों) डरदे हन।
وَهٰذَا ذِكْرٌ مُّبٰرَكٌ اَنْزَلْنٰهُۗ اَفَاَنْتُمْ لَهٗ مُنْكِرُوْنَ ࣖ
wa hāżā żikrum mubārakun anzalnāh(u), afa antum lahū munkirūn(a).
ते ए (कुरान) इक चेतावनी है जिस विच बरकत हन जो असीं उतार दित्ते हन। तो क्या तुस इस गल्ल दा इन्कार करदे ओ?
الَّذِيْنَ اِذَا ذُكِرَ اللّٰهُ وَجِلَتْ قُلُوْبُهُمْ وَالصّٰبِرِيْنَ عَلٰى مَآ اَصَابَهُمْ وَالْمُقِيْمِى الصَّلٰوةِۙ وَمِمَّا رَزَقْنٰهُمْ يُنْفِقُوْنَ
allażīna iżā żukirallāhu wajilat qulūbuhum waṣ-ṣābirīna ‘alā mā aṣābahum wal-muqīmiṣ-ṣalāh(ti), wa mimmā razaqnāhum yunfiqūn(a).
(अर्थात) जिन्हां दे दिल अल्लाह दा नां पुकारदे होए कांपदे हन, जिन्हां दा धीरज रखदे हन, ते उहनां नूं नमाज करन वाले ते जो असीं उहनां नूं दित्तीआं रिज़्ज़ दा इक हिस्सा खर्च करदे हन।
اِنَّ الَّذِيْنَ هُمْ مِّنْ خَشْيَةِ رَبِّهِمْ مُّشْفِقُوْنَ ۙ
innal-lażīna hum min khasy-yati rabbihim musyfiqūn(a).
सचमुच, जो अपने रब दे डर दे कारण, बड़ा सावधान होंदे न,
وَالَّذِيْنَ يُؤْتُوْنَ مَآ اٰتَوْا وَّقُلُوْبُهُمْ وَجِلَةٌ اَنَّهُمْ اِلٰى رَبِّهِمْ رٰجِعُوْنَ ۙ
wal-lażīna yu'tūna mā ātaw wa qulūbuhum wajilatun annahum ilā rabbihim rāji‘ūn(a).
ते जो देंदे हन (भिक्षा) डर नाल भरे दिल नाल (किउंकि ओह जानदे हन) कि ओह सचमुच अपने रब दे कोल वापस आ जांदे हन।
وَمَنْ يُّطِعِ اللّٰهَ وَرَسُوْلَهٗ وَيَخْشَ اللّٰهَ وَيَتَّقْهِ فَاُولٰۤىِٕكَ هُمُ الْفَاۤىِٕزُوْنَ
wa may yuṭi‘illāha wa rasūlahū wa yakhsyallāha wa yattaqhi fa ulā'ika humul-fā'izūn(a).
ते जेड़ा अल्लाह ते उंदे रसूलुल्लाह दी गल्ल मनदा ते अल्लाह कोला डरदा ते उहदी भक्ति करदा ऐ, ओह ओह लोक हन जो जीत हासिल करनगे।
وَاَلْقِ عَصَاكَ ۗفَلَمَّا رَاٰهَا تَهْتَزُّ كَاَنَّهَا جَاۤنٌّ وَّلّٰى مُدْبِرًا وَّلَمْ يُعَقِّبْۗ يٰمُوْسٰى لَا تَخَفْۗ اِنِّيْ لَا يَخَافُ لَدَيَّ الْمُرْسَلُوْنَ ۖ
wa alqi ‘aṣāk(a), falammā ra'āhā tahtazzu ka'annahā jānnuw wallā mudbiraw wa lam yu‘aqqib, yā mūsā lā takhaf, innī lā yakhāfu ladayyal-mursalūn(a).
ते अपनी लाठी थल्ले सुट्टो!” इस आस् ते जदुं (लाठी सप्प बनी गेई ते) मूसा ने उसी तेज नाग दी तर्ज पर चलदे दिक् खेया, तां ओह़ दौड़ेया ते पिच्छें मुड़ी गेया, तां सच् चाई च मेरे सामने, प्रेरितें गी डरने आस् ते किश नेई ऐ।
يٰٓاَيُّهَا النَّاسُ اتَّقُوْا رَبَّكُمْ وَاخْشَوْا يَوْمًا لَّا يَجْزِيْ وَالِدٌ عَنْ وَّلَدِهٖۖ وَلَا مَوْلُوْدٌ هُوَ جَازٍ عَنْ وَّالِدِهٖ شَيْـًٔاۗ اِنَّ وَعْدَ اللّٰهِ حَقٌّ فَلَا تَغُرَّنَّكُمُ الْحَيٰوةُ الدُّنْيَاۗ وَلَا يَغُرَّنَّكُمْ بِاللّٰهِ الْغَرُوْرُ
ya ayyuhan-nāsuttaqū rabbakum wakhsyau yaumal lā yajzī wālidun ‘aw waladih(ī), wa lā maulūdun huwa jāzin ‘aw wālidihī syai'ā(n), inna wa‘dallāhi ḥaqqun falā tagurrannakumul-ḥayātud-dun-yā, wa lā yagurrannakum billāhil-garūr(u).
ऐ लोक ! अपने रब कोला डरो ते उस दिन कोला डरो जिसलै (जदूं) इक पिता अपने बच्चे दी मदद नेईं करी सकदा, ते इक बच्चा अपने पिता दी जरा बी मदद नेईं करी सकग। सचमुच अल्लाह दे वादे पक्के तौर उप्पर सच्च न, इस करी कदें बी दुनिया दी जिंदगी कन्नै धोखा नेईं देओ, ते अल्लाह (आज्ञा मनने) च धोखेबाजें कन्नै धोखा नेईं करो।
تَتَجَافٰى جُنُوْبُهُمْ عَنِ الْمَضَاجِعِ يَدْعُوْنَ رَبَّهُمْ خَوْفًا وَّطَمَعًاۖ وَّمِمَّا رَزَقْنٰهُمْ يُنْفِقُوْنَ
tatajāfā junūbuhum ‘anil-maḍāji‘i yad‘ūna rabbahum khaufaw wa ṭama‘ā(n), wa mimmā razaqnāhum yunfiqūn(a).
उंदे पेट उंदे बिस्तरें थमां दूर न, ओह् अपने रब कोला डर ते उम्मीद कन्नै प्रार्थना करदे न, ते ओह् रोजी-रूट्टी दा इक हिस्सा खर्च करदे न जेह्ड़ा असें उनेंगी दित्ता ऐ।
وَاِذْ تَقُوْلُ لِلَّذِيْٓ اَنْعَمَ اللّٰهُ عَلَيْهِ وَاَنْعَمْتَ عَلَيْهِ اَمْسِكْ عَلَيْكَ زَوْجَكَ وَاتَّقِ اللّٰهَ وَتُخْفِيْ فِيْ نَفْسِكَ مَا اللّٰهُ مُبْدِيْهِ وَتَخْشَى النَّاسَۚ وَاللّٰهُ اَحَقُّ اَنْ تَخْشٰىهُ ۗ فَلَمَّا قَضٰى زَيْدٌ مِّنْهَا وَطَرًاۗ زَوَّجْنٰكَهَا لِكَيْ لَا يَكُوْنَ عَلَى الْمُؤْمِنِيْنَ حَرَجٌ فِيْٓ اَزْوَاجِ اَدْعِيَاۤىِٕهِمْ اِذَا قَضَوْا مِنْهُنَّ وَطَرًاۗ وَكَانَ اَمْرُ اللّٰهِ مَفْعُوْلًا
wa iż taqūlu lil-lażī an‘amallāhu ‘alaihi wa an‘amta ‘alaihi amsik ‘alaika zaujaka wattaqillāha wa tukhfī fī nafsika mallāhu mubdīhi wa takhsyan-nās(a), wallāhu aḥaqqu an takhsyāh(u), falammā qaḍā zaidum minhā waṭaran zawwajnākahā likai lā yakūna ‘alal-mu'minīna ḥarajun fī azwāji ad‘iyā'ihim iżā qaḍau minhunna waṭarā(n), wa kāna amrullāhi maf‘ūlā(n).
ते (याद रखो), जदूं तुसें (मुहम्मद) उस व्यक्ति गी आखेआ जिस उप्पर अल्लाह ने एहसान कीता हा ते तुसें (भी) उस पर एहसान कीता हा, "अपनी घरेआली गी रखो ते अल्लाह कोला डरो" तां तुस अपने दिलै च छुपाई रक्खे दे हे जेह्ड़ा अल्लाह उजागर करग, ते तुस लोकें कोला डरदे हे, हालाँकि अल्लाह गी तुंदे कोला डरने दा ज्यादा हक हा। इस करिए जदूं जैद ने अपनी घरेआली आस्तै अपनी जरूरतें गी खत्म करी दित्ता हा (उसगी तलाक देई दित्ता हा), तां अस तुंदी ब्याह उसी (जैनब) कन्नै करी लेआ तां जे मुसलमानें गी अपने गोद लैते दे बच्चें दी पत्नी कन्नै (ब्याह) करने च कोई ऐतराज नेईं होऐ, जेकर गोद लैते दे बच्चें ने अपनी घरेआली आस्तै अपनी जरूरतें गी पूरा करी लैता हा। ते परमेसरे दा फरमान जरूर पूरा ह़ोई जाग।
ۨالَّذِيْنَ يُبَلِّغُوْنَ رِسٰلٰتِ اللّٰهِ وَيَخْشَوْنَهٗ وَلَا يَخْشَوْنَ اَحَدًا اِلَّا اللّٰهَ ۗوَكَفٰى بِاللّٰهِ حَسِيْبًا
allażīna yuballigūna risālātillāhi wa yakhsyaunahū wa lā yakhsyauna aḥadan illallāh(a), wa kafā billāhi ḥasībā(n).
(अर्थात) अल्लाह दे संदेश देने आले, जो उंदे कोला डरदे न ते अल्लाह दे सिवा होर किसे कोला डरदे न। ते अल्लाह इक हिसाब-किताब दे तौर उप्पर काफी ऐ।
وَلَا تَزِرُ وَازِرَةٌ وِّزْرَ اُخْرٰى ۗوَاِنْ تَدْعُ مُثْقَلَةٌ اِلٰى حِمْلِهَا لَا يُحْمَلْ مِنْهُ شَيْءٌ وَّلَوْ كَانَ ذَا قُرْبٰىۗ اِنَّمَا تُنْذِرُ الَّذِيْنَ يَخْشَوْنَ رَبَّهُمْ بِالْغَيْبِ وَاَقَامُوا الصَّلٰوةَ ۗوَمَنْ تَزَكّٰى فَاِنَّمَا يَتَزَكّٰى لِنَفْسِهٖ ۗوَاِلَى اللّٰهِ الْمَصِيْرُ
wa lā taziru wāziratuw wizra ukhrā, wa in tad‘u muṡqalatun ilā ḥimlihā lā yuḥmal minhu syai'uw wa lau kāna żā qurbā, innamā tunżirul-lażīna yakhsyauna rabbahum bil-gaibi wa aqāmuṣ-ṣalāh(ta), wa man tazakkā fa innamā yatazakkā linafsih(ī), wa ilallāhil-maṣīr(u).
ते पापी मनुख दुए दे पापें गी नेई सहन करग। ते जेकर कोई अपने पापें दा भारी बोझ (किसे होर गी) अपने बोझ गी ढोने आस्तै सद्ददा ऐ तां उसी ज़रा बी नेईं चुक्केआ जाग, भलेआं (जिनेंगी ओह् आखदा ऐ) उंदे रिश्तेदार होन। सचमुच, तुस सिर्फ उन लोकें गी चेतावनी देई सकदे ओ जेड़े अपने रब दे (सज़ा) कोला डरदे न (भले ही) ओ उसी नेईं दिखदे ते नमाज करने आलें गी। ते जेड़ा अपने आप गी शुद्ध करदा ऐ, ओह अपने आप गी अपने भलाई आस्ते शुद्ध करदा ऐ। ते अल्लाह कोल वापसी दी जगह ऐ।
اِنَّمَا تُنْذِرُ مَنِ اتَّبَعَ الذِّكْرَ وَخَشِيَ الرَّحْمٰنَ بِالْغَيْبِۚ فَبَشِّرْهُ بِمَغْفِرَةٍ وَّاَجْرٍ كَرِيْمٍ
innamā tunżiru manittaba‘aż-żikra wa khasyiyar-raḥmāna bil-gaib(i), fa basysyirhu bimagfiratiw wa ajrin karīm(in).
असल च, तुस सिर्फ उनेंगी गै चेतावनी दिंदे ओ, जेके चेतावनी दा पालन करना चांह़दे न ते जेके परमेसरे, दयालु परमेसरे दा डर बी करदे न, भ़लेआं ओह़ उसी नेई दिक् खदे। इस आस् ते उनेंगी माफी ते उदात्त इनाम दे कन् ने खुशखबरी देओ।
قُلْ اِنِّيْٓ اَخَافُ اِنْ عَصَيْتُ رَبِّيْ عَذَابَ يَوْمٍ عَظِيْمٍ
qul innī akhāfu in ‘aṣaitu rabbī ‘ażāba yaumin ‘aẓīm(in).
कहो, "सचमुच, जेकर मैं अपने रब दी आज्ञा नेईं मनना तां मैं उस बड्डे दिन दी सजा कोला डरदा हां।"
لَهُمْ مِّنْ فَوْقِهِمْ ظُلَلٌ مِّنَ النَّارِ وَمِنْ تَحْتِهِمْ ظُلَلٌ ۗذٰلِكَ يُخَوِّفُ اللّٰهُ بِهٖ عِبَادَهٗ ۗيٰعِبَادِ فَاتَّقُوْنِ
lahum min fauqihim ẓulalum minan-nāri wa min taḥtihim ẓulal(un), żālika yukhawwifullāhu bihī ‘ibādah(ū), yā ‘ibādi fattaqūn(i).
उंदे उप्पर अग्ग दी परतें ते थल्ले उंदे आस्तै तैयार कीती गेदी परतें ही। इस तर्हां अल्लाह अपने दास नू (उस सजा नाल) धमकी दिंदा है। "हे मेरे सेवक, मेरे कोला डरो।"
اَللّٰهُ نَزَّلَ اَحْسَنَ الْحَدِيْثِ كِتٰبًا مُّتَشَابِهًا مَّثَانِيَۙ تَقْشَعِرُّ مِنْهُ جُلُوْدُ الَّذِيْنَ يَخْشَوْنَ رَبَّهُمْ ۚ ثُمَّ تَلِيْنُ جُلُوْدُهُمْ وَقُلُوْبُهُمْ اِلٰى ذِكْرِ اللّٰهِ ۗذٰلِكَ هُدَى اللّٰهِ يَهْدِيْ بِهٖ مَنْ يَّشَاۤءُ ۗوَمَنْ يُّضْلِلِ اللّٰهُ فَمَا لَهٗ مِنْ هَادٍ
allāhu nazzala aḥsanal-ḥadīṡi kitābam mutasyābiham maṡāniy(a), taqsya‘irru minhu julūdul-lażīna yakhsyauna rabbahum, ṡumma talīnu julūduhum wa qulūbuhum ilā żikrillāh(i), żālika hudallāhi yahdī bihī may yasyā'(u), wa may yuḍlilillāhu famā lahū min hād(in).
अल्लाह ने बेहतरीन शब्द (अर्थात) उसी कुरान (इसदे आयत) गी बार-बार उतारे न, इसदे कारण अपने रब कोला डरने आलें दी चमड़ी काँपदे होई, फिर उंदी चमड़ी ते दिल शांत होई जंदे न जदूं ओ अल्लाह दी याद करदे न। यही अल्लाह दा हिदायत है, उस किताब नाल ओह जिस नूं चाहंदा है, उस नूं मार्गदर्शन करदा है। ते जिस नूं अल्लाह गुमराह करन दिंदा है, उस नू कोई वी मार्गदर्शन नहीं कर सकदा।
اِنَّمَا الْمُؤْمِنُوْنَ اِخْوَةٌ فَاَصْلِحُوْا بَيْنَ اَخَوَيْكُمْ وَاتَّقُوا اللّٰهَ لَعَلَّكُمْ تُرْحَمُوْنَ ࣖ
innamal-mu'minūna ikhwatun fa aṣliḥū baina akhawaikum wattaqullāha la‘allakum turḥamūn(a).
सचमुच, मुसलमान भाई हन, इस करिए अपने दो भ्राएं (जिंदे च विवाद ऐ) दे बीच मेल मिलाप करो ते अल्लाह कोला डरो तां जे तुसें गी दया मिलै।
مَنْ خَشِيَ الرَّحْمٰنَ بِالْغَيْبِ وَجَاۤءَ بِقَلْبٍ مُّنِيْبٍۙ
man khasyiyar-raḥmāna bil-gaibi wa jā'a biqalbim munīb(in).
(यानी) ओह जो अल्लाह, दयालु अल्लाह तों डरदा है, भले ही ओह (उस दे कोल) अदृश्य होवे ते पछतावे वाले दिल नाल आ जांदा है।
قَالُوْٓا اِنَّا كُنَّا قَبْلُ فِيْٓ اَهْلِنَا مُشْفِقِيْنَ
qālū innā kunnā qablu fī ahlinā musyfiqīn(a).
उन्हां ने आख्या, "सचमुच, जदों असीं अपने परिवारां विच सन, तां असीं (सज़ा देण तों) डरदे सी।
وَلِمَنْ خَافَ مَقَامَ رَبِّهٖ جَنَّتٰنِۚ
wa liman khāfa maqāma rabbihī jannatān(i).
ते जेड़ा अपने रब कन्ने मिलने दी घड़ी कोला डरदा ऐ ओदे लेई दो बाग होंदे न।