وَاِذْ قُلْنَا لَكَ اِنَّ رَبَّكَ اَحَاطَ بِالنَّاسِۗ وَمَا جَعَلْنَا الرُّءْيَا الَّتِيْٓ اَرَيْنٰكَ اِلَّا فِتْنَةً لِّلنَّاسِ وَالشَّجَرَةَ الْمَلْعُوْنَةَ فِى الْقُرْاٰنِ ۗ وَنُخَوِّفُهُمْۙ فَمَا يَزِيْدُهُمْ اِلَّا طُغْيَانًا كَبِيْرًا ࣖ
wa iż qulnā laka inna rabbaka aḥāṭa bin-nās(i), wa mā ja‘alnar-ru'yal-latī araināka illā fitnatal lin-nāsi wasy-syajaratal mal‘ūnata fil-qur'ān(i), wa nukhawwifuhum, famā yazīduhum illā ṭugyānan kabīrā(n).
Эпир сире: «Чӑнах та, сирӗн Ҫӳлхуҫана пӗлни пӗтӗм этемлӗхе хупласа тӑрать» тесе уҫса панӑ чухне (аса илӗр). Эпир сире кӑтартнӑ тӗлӗке мар, ҫынсене тата (ҫавӑн пекех) Коранри ылханлӑ йывӑҫа (заккум) тӗрӗслесе пӑхма тунӑ. Эпир вӗсене хӑратрӑмӑр, анчах ҫакӑ вӗсен пӑхӑнманлӑхне тата ытларах ӳстерчӗ.
فَاَوْحٰىٓ اِلٰى عَبْدِهٖ مَآ اَوْحٰىۗ
fa auḥā ilā ‘abdihī mā auḥā.
Унтан вӑл Хӑйӗн тарҫине (Мухаммада) Аллах мӗн пӗлтернине пӗлтернӗ.
اَفَتُمٰرُوْنَهٗ عَلٰى مَا يَرٰى
afa tumārūnahū ‘alā mā yarā.
Апла пулсан, эсир (Меккӑри мушриксем) унпа вӑл мӗн курни пирки тавлашма шутлатӑр-и?