وَاِذْ قُلْنَا لَكَ اِنَّ رَبَّكَ اَحَاطَ بِالنَّاسِۗ وَمَا جَعَلْنَا الرُّءْيَا الَّتِيْٓ اَرَيْنٰكَ اِلَّا فِتْنَةً لِّلنَّاسِ وَالشَّجَرَةَ الْمَلْعُوْنَةَ فِى الْقُرْاٰنِ ۗ وَنُخَوِّفُهُمْۙ فَمَا يَزِيْدُهُمْ اِلَّا طُغْيَانًا كَبِيْرًا ࣖ
wa iż qulnā laka inna rabbaka aḥāṭa bin-nās(i), wa mā ja‘alnar-ru'yal-latī araināka illā fitnatal lin-nāsi wasy-syajaratal mal‘ūnata fil-qur'ān(i), wa nukhawwifuhum, famā yazīduhum illā ṭugyānan kabīrā(n).
و (یاد کن) هنگامی که به تو وحی کردیم: «بهراستی پروردگارت به همه انسانها احاطه دارد.» و آن رؤیایی که به تو نشان دادیم و درخت ملعون (زقوم) در قرآن را جز آزمونی برای مردم قرار ندادیم. و آنها را ترساندیم، اما این جز سرپیچی بزرگشان را نیفزود.
فَاَوْحٰىٓ اِلٰى عَبْدِهٖ مَآ اَوْحٰىۗ
fa auḥā ilā ‘abdihī mā auḥā.
پس وحی را که خدا نازل کرده بود به بندهاش (محمد) رساند.
اَفَتُمٰرُوْنَهٗ عَلٰى مَا يَرٰى
afa tumārūnahū ‘alā mā yarā.
آیا (ای مشرکان مکه) میخواهید با او درباره آنچه دیده است مجادله کنید؟