وَاِذْ قُلْنَا لَكَ اِنَّ رَبَّكَ اَحَاطَ بِالنَّاسِۗ وَمَا جَعَلْنَا الرُّءْيَا الَّتِيْٓ اَرَيْنٰكَ اِلَّا فِتْنَةً لِّلنَّاسِ وَالشَّجَرَةَ الْمَلْعُوْنَةَ فِى الْقُرْاٰنِ ۗ وَنُخَوِّفُهُمْۙ فَمَا يَزِيْدُهُمْ اِلَّا طُغْيَانًا كَبِيْرًا ࣖ
wa iż qulnā laka inna rabbaka aḥāṭa bin-nās(i), wa mā ja‘alnar-ru'yal-latī araināka illā fitnatal lin-nāsi wasy-syajaratal mal‘ūnata fil-qur'ān(i), wa nukhawwifuhum, famā yazīduhum illā ṭugyānan kabīrā(n).
Һәм Беҙ һиңә: «Раббыңдың белеме бөтә кешеләрҙе ҡаплай», — тип үәхи яһағайныҡ. Беҙ һиңә күрһәткән төштө түгел, ә кешеләргә һәм (шулай уҡ) Ҡөрьәндәге ләғнәтле ағасҡа (зәҡҡүмгә) һынау өсөн яһаныҡ. Һәм Беҙ уларҙы ҡурҡыттыҡ, ләкин был уларҙың буйһонмауҙарын арттырҙы ғына.
فَاَوْحٰىٓ اِلٰى عَبْدِهٖ مَآ اَوْحٰىۗ
fa auḥā ilā ‘abdihī mā auḥā.
Шунан һуң Аллаһ иңдергәнде ҡолона (Мөхәммәткә) еткерҙе.
اَفَتُمٰرُوْنَهٗ عَلٰى مَا يَرٰى
afa tumārūnahū ‘alā mā yarā.
Тимәк, һеҙ (Мәккә мөшриктәре) уның күргәндәре тураһында уның менән бәхәсләшергә йыйынаһығыҙмы?