قُلِ ادْعُوا اللّٰهَ اَوِ ادْعُوا الرَّحْمٰنَۗ اَيًّا مَّا تَدْعُوْا فَلَهُ الْاَسْمَاۤءُ الْحُسْنٰىۚ وَلَا تَجْهَرْ بِصَلَاتِكَ وَلَا تُخَافِتْ بِهَا وَابْتَغِ بَيْنَ ذٰلِكَ سَبِيْلًا
qulid‘ullāha awid‘ur-raḥmān(a), ayyam mā tad‘ū fa lahul-asmā'ul-ḥusnā, wa lā tajhar biṣalātika wa lā tukhāfit bihā wabtagi baina żālika sabīlā(n).
Esan (Muhammad): «Deitu Ala-ri edo deitu Ar-Rahman-i. Edozein izenekin deitu dezakezu, berak baititu izenik onenak (Asma'ul Husna) eta ez altxatu ahotsa otoitzean eta ez jaitsi (ere) eta ez saiatu bien arteko erdibide bat aurkitzen».
وَاِذْ صَرَفْنَآ اِلَيْكَ نَفَرًا مِّنَ الْجِنِّ يَسْتَمِعُوْنَ الْقُرْاٰنَۚ فَلَمَّا حَضَرُوْهُ قَالُوْٓا اَنْصِتُوْاۚ فَلَمَّا قُضِيَ وَلَّوْا اِلٰى قَوْمِهِمْ مُّنْذِرِيْنَ
wa iż ṣarafnā ilaika nafaram minal-jinni yastami‘ūnal-qur'ān(a), falammā ḥaḍarūhu qālū anṣitū, falammā quḍiya wallau ilā qaumihim munżirīn(a).
Eta (gogoratu) Koranaren irakurketa entzuten ari ziren jinn talde bat aurkeztu genizkizunean (Muhammad), (irakurketan parte hartu zutenean) esan zuten: "Isilik egon (entzuteko)!" Eta amaitu zenean, beren jendearengana itzuli ziren (abisua emateko).
لَا تُحَرِّكْ بِهٖ لِسَانَكَ لِتَعْجَلَ بِهٖۗ
lā tuḥarrik bihī lisānaka lita‘jala bih(ī).
Ez mugitu (Mahoma) zure mihia (Korana irakurtzeko), azkar (menperatuko) duzulako.