قُلِ ادْعُوا اللّٰهَ اَوِ ادْعُوا الرَّحْمٰنَۗ اَيًّا مَّا تَدْعُوْا فَلَهُ الْاَسْمَاۤءُ الْحُسْنٰىۚ وَلَا تَجْهَرْ بِصَلَاتِكَ وَلَا تُخَافِتْ بِهَا وَابْتَغِ بَيْنَ ذٰلِكَ سَبِيْلًا
qulid‘ullāha awid‘ur-raḥmān(a), ayyam mā tad‘ū fa lahul-asmā'ul-ḥusnā, wa lā tajhar biṣalātika wa lā tukhāfit bihā wabtagi baina żālika sabīlā(n).
Sot (Muhammad): "Ruft Allah un oder rufft Ar-Rahman un. Mat béide Nimm kënnt Dir uruffen, well Hien déi bescht Nimm huet (Asma'ul Husna) an erhieft Är Stëmm net am Gebied a senkt se net a probéiert e Mëttelwee tëscht deenen zwee ze fannen."
وَاِذْ صَرَفْنَآ اِلَيْكَ نَفَرًا مِّنَ الْجِنِّ يَسْتَمِعُوْنَ الْقُرْاٰنَۚ فَلَمَّا حَضَرُوْهُ قَالُوْٓا اَنْصِتُوْاۚ فَلَمَّا قُضِيَ وَلَّوْا اِلٰى قَوْمِهِمْ مُّنْذِرِيْنَ
wa iż ṣarafnā ilaika nafaram minal-jinni yastami‘ūnal-qur'ān(a), falammā ḥaḍarūhu qālū anṣitū, falammā quḍiya wallau ilā qaumihim munżirīn(a).
An (erënnert Iech) wéi Mir Iech (Muhammad) eng Grupp Djinn presentéiert hunn, déi dem Koran (gelies) hunn, an duerno, wéi se (der Liesung) deelgeholl hunn, soten se: "Sidd roueg (fir et ze lauschteren)!" Wéi et fäerdeg war, sinn se zu hirem Vollek zréckgaangen (fir) eng Warnung ze ginn.
لَا تُحَرِّكْ بِهٖ لِسَانَكَ لِتَعْجَلَ بِهٖۗ
lā tuḥarrik bihī lisānaka lita‘jala bih(ī).
Beweegt (Muhammad) net Är Zong (fir de Koran ze liesen), well Dir wäert se séier (meeschtern).