قُلِ ادْعُوا اللّٰهَ اَوِ ادْعُوا الرَّحْمٰنَۗ اَيًّا مَّا تَدْعُوْا فَلَهُ الْاَسْمَاۤءُ الْحُسْنٰىۚ وَلَا تَجْهَرْ بِصَلَاتِكَ وَلَا تُخَافِتْ بِهَا وَابْتَغِ بَيْنَ ذٰلِكَ سَبِيْلًا
qulid‘ullāha awid‘ur-raḥmān(a), ayyam mā tad‘ū fa lahul-asmā'ul-ḥusnā, wa lā tajhar biṣalātika wa lā tukhāfit bihā wabtagi baina żālika sabīlā(n).
(मुहम्मद) आखना, "अल्लाह गी पुकारो या अर-रहमान गी पुकारो। तुस कुसै बी नां कन्नै पुकार सकदे ओ, कीजे उंदे कोल बेहतरीन नां न (अस्माउल हुस्ना) ते नमाज च अपनी आवाज़ नेईं बधाओ ते (इ बी) उसी नेईं उतारो ते दौनें दे बीच इक बिचला रस्ता टोलने दी कोशश करो।
وَاِذْ صَرَفْنَآ اِلَيْكَ نَفَرًا مِّنَ الْجِنِّ يَسْتَمِعُوْنَ الْقُرْاٰنَۚ فَلَمَّا حَضَرُوْهُ قَالُوْٓا اَنْصِتُوْاۚ فَلَمَّا قُضِيَ وَلَّوْا اِلٰى قَوْمِهِمْ مُّنْذِرِيْنَ
wa iż ṣarafnā ilaika nafaram minal-jinni yastami‘ūnal-qur'ān(a), falammā ḥaḍarūhu qālū anṣitū, falammā quḍiya wallau ilā qaumihim munżirīn(a).
ते (याद रखो) जदों असीं तुहाडे (मुहम्मद) दे सामने जिन्न दा इक समूह पेश कीता जो कुरान दी (पढ़न) सुण रहे सन, फिर जदों ओह (पढ़न विच) शामिल हो गए तां उन्हां ने आख्या, "चुप हो जाओ (इसगी सुणन लई)!" इस करिए जदूं एह् खत्म होई गेआ तां ओह् अपने लोकें कोल वापस आई गे (इक चेतावनी देने आस्तै)।
لَا تُحَرِّكْ بِهٖ لِسَانَكَ لِتَعْجَلَ بِهٖۗ
lā tuḥarrik bihī lisānaka lita‘jala bih(ī).
(मुहम्मद) अपनी जीभ (कुरान पढ़ने के लिए) न हिलाओ क्योंकि तुस जल्दी (मास्टर) हो जाओगे।