قُلِ ادْعُوا اللّٰهَ اَوِ ادْعُوا الرَّحْمٰنَۗ اَيًّا مَّا تَدْعُوْا فَلَهُ الْاَسْمَاۤءُ الْحُسْنٰىۚ وَلَا تَجْهَرْ بِصَلَاتِكَ وَلَا تُخَافِتْ بِهَا وَابْتَغِ بَيْنَ ذٰلِكَ سَبِيْلًا
qulid‘ullāha awid‘ur-raḥmān(a), ayyam mā tad‘ū fa lahul-asmā'ul-ḥusnā, wa lā tajhar biṣalātika wa lā tukhāfit bihā wabtagi baina żālika sabīlā(n).
(मुहम्मद) कहू, "अल्लाह के पुकार करू या अर-रहमान के पुकार करू। दुनू नाम स अहाँ फोन क सकैत छी, कियाक त हुनका पास सबस नीक नाम अछि (अस्माउल हुस्ना) आ नमाज में आवाज नहि उठाउ आ ओकरा (संगहि) नीचा नहि करू आ दुनू के बीच बीच के रास्ता खोजबाक प्रयास करू।"
وَاِذْ صَرَفْنَآ اِلَيْكَ نَفَرًا مِّنَ الْجِنِّ يَسْتَمِعُوْنَ الْقُرْاٰنَۚ فَلَمَّا حَضَرُوْهُ قَالُوْٓا اَنْصِتُوْاۚ فَلَمَّا قُضِيَ وَلَّوْا اِلٰى قَوْمِهِمْ مُّنْذِرِيْنَ
wa iż ṣarafnā ilaika nafaram minal-jinni yastami‘ūnal-qur'ān(a), falammā ḥaḍarūhu qālū anṣitū, falammā quḍiya wallau ilā qaumihim munżirīn(a).
आ (याद राखू) जखन हम अहाँ (मुहम्मद) के सामने जिन्न के एकटा समूह प्रस्तुत केलहुं जे कुरान के (पाठ) सुनैत छल, तखन जखन ओ (पाठ) में भाग लेलक त ओ सब कहलक, "चुप रहू (सुनय लेल)!" अस्तु जखन ई समाप्त भेल तखन ओ सभ अपन लोक लग घुरि गेलाह (चेतावनी देबय लेल)।
لَا تُحَرِّكْ بِهٖ لِسَانَكَ لِتَعْجَلَ بِهٖۗ
lā tuḥarrik bihī lisānaka lita‘jala bih(ī).
(मुहम्मद) अपन जीभ (कुरान पढ़बाक लेल) नहि हिलाउ, कारण अहाँ जल्दीए (मास्टर) भ' जायब।