قُلِ ادْعُوا اللّٰهَ اَوِ ادْعُوا الرَّحْمٰنَۗ اَيًّا مَّا تَدْعُوْا فَلَهُ الْاَسْمَاۤءُ الْحُسْنٰىۚ وَلَا تَجْهَرْ بِصَلَاتِكَ وَلَا تُخَافِتْ بِهَا وَابْتَغِ بَيْنَ ذٰلِكَ سَبِيْلًا
qulid‘ullāha awid‘ur-raḥmān(a), ayyam mā tad‘ū fa lahul-asmā'ul-ḥusnā, wa lā tajhar biṣalātika wa lā tukhāfit bihā wabtagi baina żālika sabīlā(n).
بگو (ای محمد): «خدا را بخوانید یا رحمان را بخوانید. با هر نامی که بخوانید، بهترین نامها از آن اوست.» و در نمازت صدایت را نه بسیار بلند کن و نه بسیار پایین آور، و راهی میانه در پیش گیر.
وَاِذْ صَرَفْنَآ اِلَيْكَ نَفَرًا مِّنَ الْجِنِّ يَسْتَمِعُوْنَ الْقُرْاٰنَۚ فَلَمَّا حَضَرُوْهُ قَالُوْٓا اَنْصِتُوْاۚ فَلَمَّا قُضِيَ وَلَّوْا اِلٰى قَوْمِهِمْ مُّنْذِرِيْنَ
wa iż ṣarafnā ilaika nafaram minal-jinni yastami‘ūnal-qur'ān(a), falammā ḥaḍarūhu qālū anṣitū, falammā quḍiya wallau ilā qaumihim munżirīn(a).
و (یاد کن) هنگامی که گروهی از جنیان را به سوی تو (محمد) فرستادیم که (قرآن را) گوش کنند، پس وقتی حضور (قرائت) یافتند، گفتند: «ساکت شوید (تا بشنویم)!» و چون پایان یافت، به سوی قومشان بازگشتند تا هشدار دهند.
لَا تُحَرِّكْ بِهٖ لِسَانَكَ لِتَعْجَلَ بِهٖۗ
lā tuḥarrik bihī lisānaka lita‘jala bih(ī).
(ای محمد) زبانت را (برای خواندن قرآن) به شتاب حرکت نده تا آن را (زود) فراگیری.