قَالَ نَعَمْ وَاِنَّكُمْ لَمِنَ الْمُقَرَّبِيْنَ

qāla na‘am wa innakum laminal-muqarrabīn(a).

Hark (Faraoiak) erantzun zuen: "Bai, egia esan, (nire) hurbilen artean egon behar duzu".

اِذْ رَاٰ نَارًا فَقَالَ لِاَهْلِهِ امْكُثُوْٓا اِنِّيْٓ اٰنَسْتُ نَارًا لَّعَلِّيْٓ اٰتِيْكُمْ مِّنْهَا بِقَبَسٍ اَوْ اَجِدُ عَلَى النَّارِ هُدًى

iż ra'ā nāran fa qāla li'ahlihimkuṡū innī ānastu nāral la‘allī ātīkum minhā biqabasin au ajidu ‘alan-nāri hudā(n).

Sua ikusi zuenean (Moisesek), bere familiari esan zien: "Gelditu (hemen), sua ikusten dut, ea sugar txiki bat ekarri ahal dizuedan edo suaren lekuan gidaritza jasoko dudan".

فَلَمَّآ اَتٰىهَا نُوْدِيَ يٰمُوْسٰٓى ۙ

falammā atāhā nūdiya yā mūsā.

Beraz, harengana (suaren lekura) iritsi zenean, deitu zioten: "Oi Musa!

اِنِّيْٓ اَنَا۠ رَبُّكَ فَاخْلَعْ نَعْلَيْكَۚ اِنَّكَ بِالْوَادِ الْمُقَدَّسِ طُوًى ۗ

innī ana rabbuka fakhla‘ na‘laika innaka bil-wādil-muqaddasi ṭuwā(n).

Egia esan, ni naiz zure Jainkoa, beraz, utzi zure bi madarikazioak. Izan ere, benetan haran santuan zaude, Tuwa.

وَاَنَا اخْتَرْتُكَ فَاسْتَمِعْ لِمَا يُوْحٰى

wa anakhtartuka fastami‘ limā yūḥā.

Eta aukeratu zaituztet, beraz, entzun zer agertuko zaizun.

اِنَّنِيْٓ اَنَا اللّٰهُ لَآ اِلٰهَ اِلَّآ اَنَا۠ فَاعْبُدْنِيْۙ وَاَقِمِ الصَّلٰوةَ لِذِكْرِيْ

innanī anallāhu lā ilāha illā ana fa‘budnī, wa aqimiṣ-ṣalāta liżikrī.

Egia esan, ni naiz Ala, ez dago Niz beste jainkorik, beraz, gurtu Nazazu eta egin otoitzak Ni gogoratzeko.

اِنَّ السَّاعَةَ اٰتِيَةٌ اَكَادُ اُخْفِيْهَا لِتُجْزٰى كُلُّ نَفْسٍۢ بِمَا تَسْعٰى

innas-sā‘ata ātiyatun akādu ukhfīhā litujzā kullu nafsim bimā tas‘ā.

Egia esan, Ordua dator, sekretuan gordeko dut, bakoitzak irabazi duenaren arabera ordaindua izan dadin.

فَلَا يَصُدَّنَّكَ عَنْهَا مَنْ لَّا يُؤْمِنُ بِهَا وَاتَّبَعَ هَوٰىهُ فَتَرْدٰى

falā yaṣuddannaka ‘anhā mal lā yu'minu bihā wattaba‘a hawāhu fa tardā.

Beraz, ez zaitezte (Azken Eguna) baztertu bertan sinesten ez dutenek eta beren nahiak jarraitzen dituztenek, zuek galtzera eramaten zaituztenek".

قَالَ هِيَ عَصَايَۚ اَتَوَكَّؤُا عَلَيْهَا وَاَهُشُّ بِهَا عَلٰى غَنَمِيْ وَلِيَ فِيْهَا مَاٰرِبُ اُخْرٰى

qāla hiya ‘aṣāy(a), atwakka'u ‘alaihā wa ahusysyu bihā ‘alā ganamī wa liya fīhā ma'āribu ukhrā.

Hark (Moisesek) esan zuen: «Hau da nire makila, bertan atseden hartzen dut, eta harekin hostoak ateratzen ditut nire ahuntzentzat, eta oraindik onura gehiago dago niretzat».

قَالَ اَلْقِهَا يٰمُوْسٰى

qāla alqihā yā mūsā.

Esan zuen (Allah-ek): "Bota ezazu, Musa!"

فَاَلْقٰىهَا فَاِذَا هِيَ حَيَّةٌ تَسْعٰى

fa alqāhā fa iżā hiya ḥayyatun tas‘ā.

Orduan (Moisesek) makila bota zuen, eta bat-batean suge bihurtu zen, azkar narrastaka zihoana.

قَالَ خُذْهَا وَلَا تَخَفْۗ سَنُعِيْدُهَا سِيْرَتَهَا الْاُوْلٰى

qāla khużhā wa lā takhaf, sanu‘īduhā sīratahal-ūlā.

Hark (Allah-ek) esan zuen: "Eutsi iezaiozu eta ez izan beldurrik, bere jatorrizko egoerara itzuliko dugu".

وَاضْمُمْ يَدَكَ اِلٰى جَنَاحِكَ تَخْرُجْ بَيْضَاۤءَ مِنْ غَيْرِ سُوْۤءٍ اٰيَةً اُخْرٰىۙ

waḍmum yadaka ilā janāḥika takhruj baiḍā'a min gairi sū'in āyatan ukhrā.

eta eskua besape azpian jarri, zuri (distiratsu) aterako da akatsik gabe, beste mirari bat bezala,

لِنُرِيَكَ مِنْ اٰيٰتِنَا الْكُبْرٰى ۚ

linuriyaka min āyātinal-kubrā.

gure seinale handienetako batzuk erakuts diezazkizuegun,

اِذْهَبْ اِلٰى فِرْعَوْنَ اِنَّهٗ طَغٰى ࣖ

iżhab ilā fir‘auna innahū ṭagā.

Zoaz Faraoiarengana; benetan gainditu du muga».

وَاِذْ نَادٰى رَبُّكَ مُوْسٰٓى اَنِ ائْتِ الْقَوْمَ الظّٰلِمِيْنَ ۙ

wa iż nādā rabbuka mūsā ani'til-qaumaẓ-ẓālimīn(a).

Eta (gogoratu) zure Jaunak Moisesi (bere hitzekin) deitu zionean: "Zatoz bidegabeengana,

فَفَرَرْتُ مِنْكُمْ لَمَّا خِفْتُكُمْ فَوَهَبَ لِيْ رَبِّيْ حُكْمًا وَّجَعَلَنِيْ مِنَ الْمُرْسَلِيْنَ

fa farartu minkum lammā khiftukum fa wahaba lī rabbī ḥukmaw wa ja‘alanī minal-mursalīn(a).

Orduan, zure beldur nintzelako ihes egin nuen zuengandik, eta gero nire Jaunak jakinduria eman zidan eta mezularietako bat egin ninduen.

اِذْ قَالَ مُوْسٰى لِاَهْلِهٖٓ اِنِّيْٓ اٰنَسْتُ نَارًاۗ سَاٰتِيْكُمْ مِّنْهَا بِخَبَرٍ اَوْ اٰتِيْكُمْ بِشِهَابٍ قَبَسٍ لَّعَلَّكُمْ تَصْطَلُوْنَ

iż qāla mūsā li'ahlihī innī ānastu nārā(n), sa'ātīkum minhā bikhabarin au ātīkum bisyihābin qabasil la‘allakum taṣṭalūn(a).

(Gogoratu) Musak bere familiari esan zionean: "Egia esan, sua ikusi dut. Berriak ekarriko dizkizuet, edo suzko zuzi bat ekarriko dizuet berotu zaitezten (zuen gorputza suaren ondoan berotu)".

فَلَمَّا جَاۤءَهَا نُوْدِيَ اَنْۢ بُوْرِكَ مَنْ فِى النَّارِ وَمَنْ حَوْلَهَاۗ وَسُبْحٰنَ اللّٰهِ رَبِّ الْعٰلَمِيْنَ

falammā jā'ahā nūdiya am būrika man fin-nāri wa man ḥaulahā, wa subḥānallāhi rabbil-‘ālamīn(a).

Beraz, hara iritsi zenean (suaren lekura), oihu egin zioten: "Zorionekoak suaren ondoan eta inguruan daudenak. Aintza Ala-ri, mundu guztien Jaunari".

يٰمُوْسٰٓى اِنَّهٗٓ اَنَا اللّٰهُ الْعَزِيْزُ الْحَكِيْمُ ۙ

yā mūsā innahū anallāhul-‘azīzul-ḥakīm(u).

(Alak esan zuen): «Oi, Musa! Egiaz, ni naiz Ala, Ahaltsuena, Jakintsuena.

وَاَلْقِ عَصَاكَ ۗفَلَمَّا رَاٰهَا تَهْتَزُّ كَاَنَّهَا جَاۤنٌّ وَّلّٰى مُدْبِرًا وَّلَمْ يُعَقِّبْۗ يٰمُوْسٰى لَا تَخَفْۗ اِنِّيْ لَا يَخَافُ لَدَيَّ الْمُرْسَلُوْنَ ۖ

wa alqi ‘aṣāk(a), falammā ra'āhā tahtazzu ka'annahā jānnuw wallā mudbiraw wa lam yu‘aqqib, yā mūsā lā takhaf, innī lā yakhāfu ladayyal-mursalūn(a).

Eta bota zure makila behera!” Beraz, (makila suge bihurtu zen eta) Musak suge azkar bat bezala mugitzen ikusi zuenean, korrika egin eta atzera begiratu gabe itzuli zen. Ez izan beldurrik! Egiaz, Nire aurrean, apostoluek ez dute ezer beldurtzeko,

وَاَدْخِلْ يَدَكَ فِيْ جَيْبِكَ تَخْرُجْ بَيْضَاۤءَ مِنْ غَيْرِ سُوْۤءٍۙ فِيْ تِسْعِ اٰيٰتٍ اِلٰى فِرْعَوْنَ وَقَوْمِهٖۚ اِنَّهُمْ كَانُوْا قَوْمًا فٰسِقِيْنَ

wa adkhil yadaka fī jaibika takhruj baiḍā'a min gairi sū'(in), fī tis‘i āyātin ilā fir‘auna wa qaumih(ī), innahum kānū qauman fāsiqīn(a).

Eta sartu eskua zure alkandoraren lepoan, zuri (distiratsu) aterako da akatsik gabe. (Bi mirari hauek) Faraoiari eta bere herriari egindako bederatzi mirari mota barne hartzen dituzte (azalduko direnak). Benetan jende gaiztoa da.”

۞ فَلَمَّا قَضٰى مُوْسَى الْاَجَلَ وَسَارَ بِاَهْلِهٖٓ اٰنَسَ مِنْ جَانِبِ الطُّوْرِ نَارًاۗ قَالَ لِاَهْلِهِ امْكُثُوْٓا اِنِّيْٓ اٰنَسْتُ نَارًا لَّعَلِّيْٓ اٰتِيْكُمْ مِّنْهَا بِخَبَرٍ اَوْ جَذْوَةٍ مِّنَ النَّارِ لَعَلَّكُمْ تَصْطَلُوْنَ

falammā qaḍā mūsal-ajala wa sāra bi'ahlihī ānasa min jānibiṭ-ṭūri nārā(n), qāla li'ahlihimkuṡū innī ānastu nāral la‘allī ātīkum minhā bikhabarin au jażwatim minan-nāri la‘allakum taṣṭalūn(a).

Moisesek denbora zehaztua bete eta bere familiarekin abiatu zenean, su bat ikusi zuen mendiaren magalean. Bere familiari esan zien: «Itxaron (hemen), sua ikusten baitut. Agian berriren bat ekarriko dizuet, edo txinparta bat berotzeko».

فَلَمَّآ اَتٰىهَا نُوْدِيَ مِنْ شَاطِئِ الْوَادِ الْاَيْمَنِ فِى الْبُقْعَةِ الْمُبٰرَكَةِ مِنَ الشَّجَرَةِ اَنْ يّٰمُوْسٰىٓ اِنِّيْٓ اَنَا اللّٰهُ رَبُّ الْعٰلَمِيْنَ ۙ

falammā atāhā nūdiya min syāṭi'il wādil aimani fil buq‘atil mubārakati minasy syajarati ay yā mūsā innī anallāhu rabbul-‘ālamīn(a).

Beraz, (Moises) suaren lekura iritsi zenean, haranaren eskuinaldetik (zuhaitz batetik) deitu zioten, lur bedeinkatu zati batetik: "Oi, Musa! Egia esan, ni naiz Ala, mundu guztien Jauna!"

وَاَنْ اَلْقِ عَصَاكَ ۗفَلَمَّا رَاٰهَا تَهْتَزُّ كَاَنَّهَا جَاۤنٌّ وَّلّٰى مُدْبِرًا وَّلَمْ يُعَقِّبْۗ يٰمُوْسٰىٓ اَقْبِلْ وَلَا تَخَفْۗ اِنَّكَ مِنَ الْاٰمِنِيْنَ

wa alqi ‘aṣāk(a), falammā ra'āhā tahtazzu ka'annahā jānnuw wallā mudbiraw wa lam yu‘aqqib, yā mūsā aqbil wa lā takhaf, innaka minal-āminīn(a).

Eta bota zure makila". Beraz, (Moisesek) suge (arin) bat bezala mugitzen ikusi zuenean, atzera begiratu gabe itzuli zen korrika (Allah-ek esan zuen): "Oi Moises! Zatoz hona eta ez izan beldurrik. Egia esan, pertsona segurua zara.

اُسْلُكْ يَدَكَ فِيْ جَيْبِكَ تَخْرُجْ بَيْضَاۤءَ مِنْ غَيْرِ سُوْۤءٍ ۖوَّاضْمُمْ اِلَيْكَ جَنَاحَكَ مِنَ الرَّهْبِ فَذٰنِكَ بُرْهَانٰنِ مِنْ رَّبِّكَ اِلٰى فِرْعَوْنَ وَمَلَا۟ىِٕهٖۗ اِنَّهُمْ كَانُوْا قَوْمًا فٰسِقِيْنَ

usluk yadaka fī jaibika takhruj baiḍā'a min gairi sū'(in), waḍmum ilaika janāḥaka minar-rahbi fażānika burhānāni mir rabbika ilā fir‘auna wa mala'ih(ī), innahum kānū qauman fāsiqīn(a).

Sartu eskua alkandoraren lepoan, zuri (distiratsu) aterako da akatsik gabe, eta eraman eskuak bularrean beldur bazara. Hauek dira zure Jaunaren bi mirari (erakutsiko dizkiezu) Faraoiari eta bere funtzionarioei. Egia esan, jende gaiztoa da”.

قَالَ رَبِّ اِنِّيْ قَتَلْتُ مِنْهُمْ نَفْسًا فَاَخَافُ اَنْ يَّقْتُلُوْنِ

qāla rabbi innī qataltu minhum nafsan fa'akhāfu ay yaqtulūn(i).

Hark (Moisesek) esan zuen: «Ene Jauna, haien taldeko norbait hil dut, eta beldur naiz ni hilko nautela.

وَاَخِيْ هٰرُوْنُ هُوَ اَفْصَحُ مِنِّيْ لِسَانًا فَاَرْسِلْهُ مَعِيَ رِدْءًا يُّصَدِّقُنِيْٓ ۖاِنِّيْٓ اَخَافُ اَنْ يُّكَذِّبُوْنِ

wa akhī hārūnu huwa afṣaḥu minnī lisānan fa'arsilhu ma‘iya rid'ay yuṣaddiqunī, innī akhāfu ay yukażżibūn(i).

Eta nire anaia Harun, ni baino elokuenteagoa da, beraz, bidali nirekin laguntzaile gisa nire (esanak) baieztatzeko; izan ere, beldur naiz ukatuko nautela».

قَالَ سَنَشُدُّ عَضُدَكَ بِاَخِيْكَ وَنَجْعَلُ لَكُمَا سُلْطٰنًا فَلَا يَصِلُوْنَ اِلَيْكُمَا ۛبِاٰيٰتِنَا ۛ اَنْتُمَا وَمَنِ اتَّبَعَكُمَا الْغٰلِبُوْنَ

qāla sanasyuddu ‘aḍudaka bi'akhīka wa naj‘alu lakumā sulṭānan falā yaṣilūna ilaikumā - bi'āyātinā - antumā wa manittaba‘akumal-gālibūn(a).

Hark (Allah-k) esan zuen: «Zuen anaiarekin indartuko zaituztegu (lagunduko dizuegu), eta bioi botere handia emango dizuegu, beraz, ezingo zaituztegu iritsi; (biak alde egiten duzue) Gure miraria ekarriz, zuek biok eta zuen atzetik datozenek irabaziko duzue».

وَمَا كُنْتَ بِجَانِبِ الطُّوْرِ اِذْ نَادَيْنَا وَلٰكِنْ رَّحْمَةً مِّنْ رَّبِّكَ لِتُنْذِرَ قَوْمًا مَّآ اَتٰىهُمْ مِّنْ نَّذِيْرٍ مِّنْ قَبْلِكَ لَعَلَّهُمْ يَتَذَكَّرُوْنَ

wa mā kunta bijānibiṭ-ṭūri iż nādainā wa lākir raḥmatam mir rabbika litunżira qaumam mā atāhum min nażīrim min qablika la‘allahum yatażakkarūn(a).

Eta zu (Muhammad) ez zeunden Tur (mendiaren) ondoan (Moises) deitu genuenean, baizik eta (bidali zintugun) zure Jaunaren erruki gisa, zure aurreko ohartarazleek bisitatu ez zituzten pertsonak (Quraish) ohartarazteko, ikasgai bat ikas zezaten.

هَلْ اَتٰىكَ حَدِيْثُ مُوْسٰىۘ

hal atāka ḥadīṡu mūsā.

Moisesen istorioa iritsi al zaizu (Mahoma)?

اِذْ نَادٰىهُ رَبُّهٗ بِالْوَادِ الْمُقَدَّسِ طُوًىۚ

iż nādāhu rabbuhū bil-wādil-muqaddasi ṭuwā(n).

Jainkoak (Moises) haran sakratuan deitu zuenean, hau da, Tuwa haranean;

اِذْهَبْ اِلٰى فِرْعَوْنَ اِنَّهٗ طَغٰىۖ

iżhab ilā fir‘auna innahū ṭagā.

zoazte Faraoiarengana! Egia esan, muga gainditu du,

فَقُلْ هَلْ لَّكَ اِلٰٓى اَنْ تَزَكّٰىۙ

fa qul hal laka ilā an tazakkā.

Beraz, esan (Fir'auni): "Nahi al duzu zeure burua garbitu (akatsetatik),

وَاَهْدِيَكَ اِلٰى رَبِّكَ فَتَخْشٰىۚ

wa ahdiyaka ilā rabbika fa takhsyā.

eta zure Jaunaren bidetik gidatuko zaituztet, haren beldur izan zaitezen?