قَالَ نَعَمْ وَاِنَّكُمْ لَمِنَ الْمُقَرَّبِيْنَ
qāla na‘am wa innakum laminal-muqarrabīn(a).
Lê (o faraon) o l’à respòsto: «Sì, de fæto ti devi ëse tra quelli ch’en vexin (à mi)».
اِذْ رَاٰ نَارًا فَقَالَ لِاَهْلِهِ امْكُثُوْٓا اِنِّيْٓ اٰنَسْتُ نَارًا لَّعَلِّيْٓ اٰتِيْكُمْ مِّنْهَا بِقَبَسٍ اَوْ اَجِدُ عَلَى النَّارِ هُدًى
iż ra'ā nāran fa qāla li'ahlihimkuṡū innī ānastu nāral la‘allī ātīkum minhā biqabasin au ajidu ‘alan-nāri hudā(n).
Quande lê (o Mosè) o l'à visto o feugo, o l'à dito a-a seu famiggia: «Sta (quæ), de fæto veddo o feugo, spero che pòsse portâte unna sciamma picciña ò che gh'aggiæ unna guidda into pòsto do feugo».
فَلَمَّآ اَتٰىهَا نُوْدِيَ يٰمُوْسٰٓى ۙ
falammā atāhā nūdiya yā mūsā.
Coscì, quande o l’é vegnuo da lê (a-o pòsto do feugo) o l’é stæto ciammou: «O Musa!
اِنِّيْٓ اَنَا۠ رَبُّكَ فَاخْلَعْ نَعْلَيْكَۚ اِنَّكَ بِالْوَادِ الْمُقَدَّسِ طُوًى ۗ
innī ana rabbuka fakhla‘ na‘laika innaka bil-wādil-muqaddasi ṭuwā(n).
De fæto, son o to Dio, donca lascia anâ e to doe malediçioin. Pecöse pe in davei ti l'æ inta vallâ santa, Tuwa.
وَاَنَا اخْتَرْتُكَ فَاسْتَمِعْ لِمَا يُوْحٰى
wa anakhtartuka fastami‘ limā yūḥā.
E ò çernou ti, donca stæ à sentî quello ch’o saià revelou (à ti).
اِنَّنِيْٓ اَنَا اللّٰهُ لَآ اِلٰهَ اِلَّآ اَنَا۠ فَاعْبُدْنِيْۙ وَاَقِمِ الصَّلٰوةَ لِذِكْرِيْ
innanī anallāhu lā ilāha illā ana fa‘budnī, wa aqimiṣ-ṣalāta liżikrī.
De fæto, son Allah, no gh’é nisciun dê che Mi, donca adorâme e fâ de preghee pe arregordâme.
اِنَّ السَّاعَةَ اٰتِيَةٌ اَكَادُ اُخْفِيْهَا لِتُجْزٰى كُلُّ نَفْسٍۢ بِمَا تَسْعٰى
innas-sā‘ata ātiyatun akādu ukhfīhā litujzā kullu nafsim bimā tas‘ā.
De fæto, o Giorno do Giudiçio o vegnià, tegniò (o tempo) segreto pe fâ de mòddo che tutti seggian premiæ segondo quello pe-o quæ an travaggiou.
فَلَا يَصُدَّنَّكَ عَنْهَا مَنْ لَّا يُؤْمِنُ بِهَا وَاتَّبَعَ هَوٰىهُ فَتَرْدٰى
falā yaṣuddannaka ‘anhā mal lā yu'minu bihā wattaba‘a hawāhu fa tardā.
Donca no stæ desviæ da (o Giorno do Judiçio) da de persoñe che no ghe creddan e da de persoñe che van apreuvo a-i seu dexidëi, cösa ch’a ve fa moî.»
قَالَ هِيَ عَصَايَۚ اَتَوَكَّؤُا عَلَيْهَا وَاَهُشُّ بِهَا عَلٰى غَنَمِيْ وَلِيَ فِيْهَا مَاٰرِبُ اُخْرٰى
qāla hiya ‘aṣāy(a), atwakka'u ‘alaihā wa ahusysyu bihā ‘alā ganamī wa liya fīhā ma'āribu ukhrā.
Lê (o Mosè) o l’à dito: «Sto chì o l’é o mæ baston, me ne fio, e gh’ò cacciou feua (feugge) pe (mangiâ) e mæ crave, e pe mi gh’é ancon di atri avvantaggi».
قَالَ اَلْقِهَا يٰمُوْسٰى
qāla alqihā yā mūsā.
O (Allah) o l’à dito: «Buttalo, o Musa!»
فَاَلْقٰىهَا فَاِذَا هِيَ حَيَّةٌ تَسْعٰى
fa alqāhā fa iżā hiya ḥayyatun tas‘ā.
Dapeu (o Mosè) o l’à tiou o baston, e tutt’assemme o l’é vegnuo un serpente ch’o se sciortiva a-a spedia.
قَالَ خُذْهَا وَلَا تَخَفْۗ سَنُعِيْدُهَا سِيْرَتَهَا الْاُوْلٰى
qāla khużhā wa lā takhaf, sanu‘īduhā sīratahal-ūlā.
O (Allah) o l’à dito: «Tegnîlo e no avei paû, O tornemmo into seu stato originäio,
وَاضْمُمْ يَدَكَ اِلٰى جَنَاحِكَ تَخْرُجْ بَيْضَاۤءَ مِنْ غَيْرِ سُوْۤءٍ اٰيَةً اُخْرٰىۙ
waḍmum yadaka ilā janāḥika takhruj baiḍā'a min gairi sū'in āyatan ukhrā.
e mette a man sotta l’ascia, a ne vegnià feua gianca (radiante) sensa nisciun difetto, comme un atro miracolo,
لِنُرِيَكَ مِنْ اٰيٰتِنَا الْكُبْرٰى ۚ
linuriyaka min āyātinal-kubrā.
che Ve mostremmo (quarchedun di) segni da Nòstra grande grandessa,
اِذْهَبْ اِلٰى فِرْعَوْنَ اِنَّهٗ طَغٰى ࣖ
iżhab ilā fir‘auna innahū ṭagā.
Va da-o Faraon; o l’à traversou pe in davei a linia.»
وَاِذْ نَادٰى رَبُّكَ مُوْسٰٓى اَنِ ائْتِ الْقَوْمَ الظّٰلِمِيْنَ ۙ
wa iż nādā rabbuka mūsā ani'til-qaumaẓ-ẓālimīn(a).
E (arregòrdate) quande o vòstro Segnô o l’à ciammou o Mosè (co-e seu paròlle): «Vegnî a-o pòpolo ingiusto,
فَفَرَرْتُ مِنْكُمْ لَمَّا خِفْتُكُمْ فَوَهَبَ لِيْ رَبِّيْ حُكْمًا وَّجَعَلَنِيْ مِنَ الْمُرْسَلِيْنَ
fa farartu minkum lammā khiftukum fa wahaba lī rabbī ḥukmaw wa ja‘alanī minal-mursalīn(a).
Allora son scappou da ti perché gh’aveivo paû de ti, alloa o mæ Segnô o m’à dæto a conoscensa e o m’à fæto un di apòstoli.
اِذْ قَالَ مُوْسٰى لِاَهْلِهٖٓ اِنِّيْٓ اٰنَسْتُ نَارًاۗ سَاٰتِيْكُمْ مِّنْهَا بِخَبَرٍ اَوْ اٰتِيْكُمْ بِشِهَابٍ قَبَسٍ لَّعَلَّكُمْ تَصْطَلُوْنَ
iż qāla mūsā li'ahlihī innī ānastu nārā(n), sa'ātīkum minhā bikhabarin au ātīkum bisyihābin qabasil la‘allakum taṣṭalūn(a).
(Arregòrdite) quande o Musa o l'à dito a-a seu famiggia: "De fæto, ò visto o feugo. Ve portiò de neuve in sce quello, ò ve portiò unna torça de feugo (torça) coscì che poeite rescädâve (scaldâ o vòstro còrpo vexin a-o feugo)."
فَلَمَّا جَاۤءَهَا نُوْدِيَ اَنْۢ بُوْرِكَ مَنْ فِى النَّارِ وَمَنْ حَوْلَهَاۗ وَسُبْحٰنَ اللّٰهِ رَبِّ الْعٰلَمِيْنَ
falammā jā'ahā nūdiya am būrika man fin-nāri wa man ḥaulahā, wa subḥānallāhi rabbil-‘ālamīn(a).
Coscì, quande o l'é arrivou lì (o pòsto do feugo), o l'é stæto acciammou: "Beati quelli ch'en vexin a-o feugo, e quelli ch'en d'in gio à lê. Gloria à Allah, Segnô de tutti i mondi."
يٰمُوْسٰٓى اِنَّهٗٓ اَنَا اللّٰهُ الْعَزِيْزُ الْحَكِيْمُ ۙ
yā mūsā innahū anallāhul-‘azīzul-ḥakīm(u).
(Allah o l’à dito): «O Musa! In veitæ son mi Allah, o Ciù Potente, o Ciù Savio».
وَاَلْقِ عَصَاكَ ۗفَلَمَّا رَاٰهَا تَهْتَزُّ كَاَنَّهَا جَاۤنٌّ وَّلّٰى مُدْبِرًا وَّلَمْ يُعَقِّبْۗ يٰمُوْسٰى لَا تَخَفْۗ اِنِّيْ لَا يَخَافُ لَدَيَّ الْمُرْسَلُوْنَ ۖ
wa alqi ‘aṣāk(a), falammā ra'āhā tahtazzu ka'annahā jānnuw wallā mudbiraw wa lam yu‘aqqib, yā mūsā lā takhaf, innī lā yakhāfu ladayyal-mursalūn(a).
E tiâ zu o to baston!» Coscì, quande (o baston o l’é vegnuo un serpente e) o Mosè o l’à visto mesciâse comme un serpente spedio, o l’à corrio e o s’é vortou inderê sensa ammiâ. No gh'agge paû! De seguo davanti à mi, i apòstoli no gh’an da avei paû,
وَاَدْخِلْ يَدَكَ فِيْ جَيْبِكَ تَخْرُجْ بَيْضَاۤءَ مِنْ غَيْرِ سُوْۤءٍۙ فِيْ تِسْعِ اٰيٰتٍ اِلٰى فِرْعَوْنَ وَقَوْمِهٖۚ اِنَّهُمْ كَانُوْا قَوْمًا فٰسِقِيْنَ
wa adkhil yadaka fī jaibika takhruj baiḍā'a min gairi sū'(in), fī tis‘i āyātin ilā fir‘auna wa qaumih(ī), innahum kānū qauman fāsiqīn(a).
E mette a man into còllo da camisa, a ne vegnià feua gianca (lucente) sensa nisciun difetto. (Sti doî miracoli) comprendan neuve qualitæ de miracoli (che saian spiegæ) a-o Faraon e a-o seu pòpolo. Son pe in davei de gente gramme.»
۞ فَلَمَّا قَضٰى مُوْسَى الْاَجَلَ وَسَارَ بِاَهْلِهٖٓ اٰنَسَ مِنْ جَانِبِ الطُّوْرِ نَارًاۗ قَالَ لِاَهْلِهِ امْكُثُوْٓا اِنِّيْٓ اٰنَسْتُ نَارًا لَّعَلِّيْٓ اٰتِيْكُمْ مِّنْهَا بِخَبَرٍ اَوْ جَذْوَةٍ مِّنَ النَّارِ لَعَلَّكُمْ تَصْطَلُوْنَ
falammā qaḍā mūsal-ajala wa sāra bi'ahlihī ānasa min jānibiṭ-ṭūri nārā(n), qāla li'ahlihimkuṡū innī ānastu nāral la‘allī ātīkum minhā bikhabarin au jażwatim minan-nāri la‘allakum taṣṭalūn(a).
Coscì, quande o Mosè o l’aiva finio o tempo stabilio e o s’é misso in stradda co-a seu famiggia, o l’à visto un feugo in sciâ pendensa da montagna. O l'à dito a-a seu famiggia: "Aspëta (chì). De fæto, veddo un feugo. Fòscia ti peu portâ quarche neuva da quello ò unna scciuppâ coscì che ti pòsse scaldâte."
فَلَمَّآ اَتٰىهَا نُوْدِيَ مِنْ شَاطِئِ الْوَادِ الْاَيْمَنِ فِى الْبُقْعَةِ الْمُبٰرَكَةِ مِنَ الشَّجَرَةِ اَنْ يّٰمُوْسٰىٓ اِنِّيْٓ اَنَا اللّٰهُ رَبُّ الْعٰلَمِيْنَ ۙ
falammā atāhā nūdiya min syāṭi'il wādil aimani fil buq‘atil mubārakati minasy syajarati ay yā mūsā innī anallāhu rabbul-‘ālamīn(a).
Coscì, quande lê (Mosè) o l’é arrivou (a-o pòsto do) feugo, o l’é stæto ciammou da-a (direçion de) a banda drita da vallâ, da un erbo, in sce un tòcco de tæra benedita, "O Musa! De fæto, son Allah, o Segnô de tutti i mondi!"
وَاَنْ اَلْقِ عَصَاكَ ۗفَلَمَّا رَاٰهَا تَهْتَزُّ كَاَنَّهَا جَاۤنٌّ وَّلّٰى مُدْبِرًا وَّلَمْ يُعَقِّبْۗ يٰمُوْسٰىٓ اَقْبِلْ وَلَا تَخَفْۗ اِنَّكَ مِنَ الْاٰمِنِيْنَ
wa alqi ‘aṣāk(a), falammā ra'āhā tahtazzu ka'annahā jānnuw wallā mudbiraw wa lam yu‘aqqib, yā mūsā aqbil wa lā takhaf, innaka minal-āminīn(a).
E tiâ zu o teu baston." Coscì, quande lê (Mosè) o l’à visto mesciâse comme un serpente (agile), o l’é corrio inderê sensa guardâ inderê (Allah o l’à dito), “O Mosè! Venite chì e no gh'agge paû. De fæto, ti l'é unna persoña segua.
اُسْلُكْ يَدَكَ فِيْ جَيْبِكَ تَخْرُجْ بَيْضَاۤءَ مِنْ غَيْرِ سُوْۤءٍ ۖوَّاضْمُمْ اِلَيْكَ جَنَاحَكَ مِنَ الرَّهْبِ فَذٰنِكَ بُرْهَانٰنِ مِنْ رَّبِّكَ اِلٰى فِرْعَوْنَ وَمَلَا۟ىِٕهٖۗ اِنَّهُمْ كَانُوْا قَوْمًا فٰسِقِيْنَ
usluk yadaka fī jaibika takhruj baiḍā'a min gairi sū'(in), waḍmum ilaika janāḥaka minar-rahbi fażānika burhānāni mir rabbika ilā fir‘auna wa mala'ih(ī), innahum kānū qauman fāsiqīn(a).
Mette a man into còllo da camisa, a ne vegnià feua gianca (lucente) sensa nisciun difetto, e tegnî e man a-o peto se gh’é paû. Sti chì son doî miracoli da-o to Segnô (che ti demostriæ) a-o Faraon e a-i seu fonçionäi. De fæto, son de gente gramme.»
قَالَ رَبِّ اِنِّيْ قَتَلْتُ مِنْهُمْ نَفْسًا فَاَخَافُ اَنْ يَّقْتُلُوْنِ
qāla rabbi innī qataltu minhum nafsan fa'akhāfu ay yaqtulūn(i).
O (Mosè) o l’à dito: “O mæ Segnô, ò ammassou de fæto quarchedun do seu gruppo, donca ò poia che m’ammassan.
وَاَخِيْ هٰرُوْنُ هُوَ اَفْصَحُ مِنِّيْ لِسَانًا فَاَرْسِلْهُ مَعِيَ رِدْءًا يُّصَدِّقُنِيْٓ ۖاِنِّيْٓ اَخَافُ اَنْ يُّكَذِّبُوْنِ
wa akhī hārūnu huwa afṣaḥu minnī lisānan fa'arsilhu ma‘iya rid'ay yuṣaddiqunī, innī akhāfu ay yukażżibūn(i).
E mæ fræ Harun, o l’é ciù eloquente inta seu lengua che mi, donca o l’à mandou con mi comme mæ aggiuttante pe confermâ e mæ (paròlle); pe in davei, gh’ò paû che me mentiscian.»
قَالَ سَنَشُدُّ عَضُدَكَ بِاَخِيْكَ وَنَجْعَلُ لَكُمَا سُلْطٰنًا فَلَا يَصِلُوْنَ اِلَيْكُمَا ۛبِاٰيٰتِنَا ۛ اَنْتُمَا وَمَنِ اتَّبَعَكُمَا الْغٰلِبُوْنَ
qāla sanasyuddu ‘aḍudaka bi'akhīka wa naj‘alu lakumā sulṭānan falā yaṣilūna ilaikumā - bi'āyātinā - antumā wa manittaba‘akumal-gālibūn(a).
O (Allah) o l’à dito: «Ve rinforsemmo (ve aggiuttemmo) co-o vòstro fræ, e ve dæmo tutti doî unna gran potensa, coscì che no saian boin à razzonzeve; (voî tutti doî anæte via) con portâ o Nòstro miracolo, voscià doî e quelli che vëgnan apreuvo à voscià guägniæ».
وَمَا كُنْتَ بِجَانِبِ الطُّوْرِ اِذْ نَادَيْنَا وَلٰكِنْ رَّحْمَةً مِّنْ رَّبِّكَ لِتُنْذِرَ قَوْمًا مَّآ اَتٰىهُمْ مِّنْ نَّذِيْرٍ مِّنْ قَبْلِكَ لَعَلَّهُمْ يَتَذَكَّرُوْنَ
wa mā kunta bijānibiṭ-ṭūri iż nādainā wa lākir raḥmatam mir rabbika litunżira qaumam mā atāhum min nażīrim min qablika la‘allahum yatażakkarūn(a).
E ti (Muhammad) no l’ea vexin à Tur (montagna) quande l’emmo ciammou (Mosè), ma (l’emmo mandou) comme misericordia da-o to Segnô, pe poei avvertî o pòpolo (Quraish) ch’o no l’ea stæto vixitou da-i avvertitoî avanti de ti pe poei imprende unna leçion.
هَلْ اَتٰىكَ حَدِيْثُ مُوْسٰىۘ
hal atāka ḥadīṡu mūsā.
L’istöia do Mosè a l’é arrivâ à ti (Mahomed)?
اِذْ نَادٰىهُ رَبُّهٗ بِالْوَادِ الْمُقَدَّسِ طُوًىۚ
iż nādāhu rabbuhū bil-wādil-muqaddasi ṭuwā(n).
Quande o Segnô o l’à ciammou (o Mosè) inta vallâ santa, saieiva à dî a Vallâ de Tuwa;
اِذْهَبْ اِلٰى فِرْعَوْنَ اِنَّهٗ طَغٰىۖ
iżhab ilā fir‘auna innahū ṭagā.
va da-o Faraon! De fæto, o l’à scompassou o limite,
فَقُلْ هَلْ لَّكَ اِلٰٓى اَنْ تَزَكّٰىۙ
fa qul hal laka ilā an tazakkā.
Coscì dixe (a-o Fir’aun), «Vuoi nettezzâte (da l’errô),
وَاَهْدِيَكَ اِلٰى رَبِّكَ فَتَخْشٰىۚ
wa ahdiyaka ilā rabbika fa takhsyā.
e ti portiò in sciô cammin do to Segnô pe fâghe paû?»