Q.S الدوحه (اَلضُّحَىٰ) - 11 تعداد ابیات

وَالضُّحٰىۙ

waḍ-ḍuḥā.

به خاطر زمان دوها (زمانیکه آفتاب تا حدی طلوع میکند)،

وَالَّيْلِ اِذَا سَجٰىۙ

wal-laili iżā sajā.

و در شب که ساکت است،

مَا وَدَّعَكَ رَبُّكَ وَمَا قَلٰىۗ

mā wadda‘aka rabbuka wa mā qalā.

پروردگارت نه تو را رها کرده (محمد) و نه (نه) از تو نفرت دارد،

وَلَلْاٰخِرَةُ خَيْرٌ لَّكَ مِنَ الْاُوْلٰىۗ

wa lal-ākhiratu khairul laka minal-ūlā.

و در حقیقت، دومی برای شما بهتر از اولی است.

وَلَسَوْفَ يُعْطِيْكَ رَبُّكَ فَتَرْضٰىۗ

wa lasaufa yu‘ṭīka rabbuka fa tarḍā.

و به راستی که روزی پروردگارت حتماً لطف خود را به تو عطا خواهد کرد، تا تو راضی شوی.

اَلَمْ يَجِدْكَ يَتِيْمًا فَاٰوٰىۖ

alam yajidka yatīman fa āwā.

آیا او شما را یتیم نیافت، بعد او (شما را) محافظت کرد،

وَوَجَدَكَ ضَاۤلًّا فَهَدٰىۖ

wa wajadaka ḍāllan fa hadā.

و او شما را گیج یافت، پس او به شما هدایت داد

وَوَجَدَكَ عَاۤىِٕلًا فَاَغْنٰىۗ

wa wajadaka ‘ā'ilan fa agnā.

و او شما را نیازمند یافت، بعد او به شما کفایت داد.

فَاَمَّا الْيَتِيْمَ فَلَا تَقْهَرْۗ

fa ammal-yatīma falā taqhar.

پس، با یتیم ها ظلم نکنید.

وَاَمَّا السَّاۤىِٕلَ فَلَا تَنْهَرْ

wa ammas-sā'ila falā tanhar.

و از کسی که گدایی می‌کند، (او را) سرزنش نکنید.

وَاَمَّا بِنِعْمَةِ رَبِّكَ فَحَدِّثْ ࣖ

wa ammā bini‘mati rabbika fa ḥaddiṡ.

و نعمت های پروردگارت را (با سپاسگزاری) اعلام کنی.