Q.S ع سجده (اَلسَّجْدَة) - 30 تعداد ابیات

الۤمّۤ ۗ

alif lām mīm.

الیف لام میم.

تَنْزِيْلُ الْكِتٰبِ لَا رَيْبَ فِيْهِ مِنْ رَّبِّ الْعٰلَمِيْنَۗ

tanzīlul-kitābi lā raiba fīhi mir rabbil-‘ālamīn(a).

شکی نیست که نزول قرآن از جانب پروردگار همه جهانیان است.

اَمْ يَقُوْلُوْنَ افْتَرٰىهُ ۚ بَلْ هُوَ الْحَقُّ مِنْ رَّبِّكَ لِتُنْذِرَ قَوْمًا مَّآ اَتٰىهُمْ مِّنْ نَّذِيْرٍ مِّنْ قَبْلِكَ لَعَلَّهُمْ يَهْتَدُوْنَ

am yaqūlūnaftarāhu balhuwal-ḥaqqu mir rabbika litunżira qaumam mā atāhum min nażīrim min qablika la‘allahum yahtadūn(a).

اما چرا آنها (کافران) می‌گویند: «او (محمد) ساخته است». نه، قرآن حقیقت است (که از طرف پروردگارت آمده است)، تا تو به مردمی که هیچگاه کسی که قبل از تو تو را هشدار داده است، عیادت نکرده است، هشدار دهی؛ تا آنها بتوانند راهنمایی بدست آورند.

اَللّٰهُ الَّذِيْ خَلَقَ السَّمٰوٰتِ وَالْاَرْضَ وَمَا بَيْنَهُمَا فِيْ سِتَّةِ اَيَّامٍ ثُمَّ اسْتَوٰى عَلَى الْعَرْشِۗ مَا لَكُمْ مِّنْ دُوْنِهٖ مِنْ وَّلِيٍّ وَّلَا شَفِيْعٍۗ اَفَلَا تَتَذَكَّرُوْنَ

allāhul-lażī khalaqas-samāwāti wal-arḍa wa mā bainahumā fī sittati ayyāmin ṡummastawā ‘alal-‘arsy(i), mā lakum min dūnihī miw waliyyiw wa lā syafī‘(in), afalā tatażakkarūn(a).

الله متعال آسمان و زمین و آنچه را که بین آنها است در شش عصر خلق کرد، سپس در عرش اقامت گزید. برای شما جز او هیچ کسی یاور یا شفیع نیست. پس آیا شما توجه نمیکنید؟

يُدَبِّرُ الْاَمْرَ مِنَ السَّمَاۤءِ اِلَى الْاَرْضِ ثُمَّ يَعْرُجُ اِلَيْهِ فِيْ يَوْمٍ كَانَ مِقْدَارُهٗٓ اَلْفَ سَنَةٍ مِّمَّا تَعُدُّوْنَ

yudabbirul-amra minas-samā'i ilal-arḍi ṡumma ya‘ruju ilaihi fī yaumin kāna miqdāruhū alfa sanatim mimmā ta‘uddūn(a).

او همه امور را از آسمان تا زمین تنظیم می‌کند، سپس (امور) در یک روز به سوی او صعود می‌کند که طول (طول) آن طبق محاسبات شما هزار سال است.

ذٰلِكَ عٰلِمُ الْغَيْبِ وَالشَّهَادَةِ الْعَزِيْزُ الرَّحِيْمُۙ

Żālika ‘ālimul-gaibi wasy-syahādatil-‘azīzur-raḥīm(u).

آن خدایی است که غیب و حقیقی را می‌شناسد، قادر مهربان و مهربان است.

الَّذِيْٓ اَحْسَنَ كُلَّ شَيْءٍ خَلَقَهٗ وَبَدَاَ خَلْقَ الْاِنْسَانِ مِنْ طِيْنٍ

allażī aḥsana kulla syai'in khalaqahū wa bada'a khalqal-insāni min ṭīn(in).

کسیکه هرآنچه را آفریده زیبا ساخت وآفرین آفرینش انسان را از زمین کرد،

ثُمَّ جَعَلَ نَسْلَهٗ مِنْ سُلٰلَةٍ مِّنْ مَّاۤءٍ مَّهِيْنٍ ۚ

Ṡumma ja‘ala naslahū min sulālatim mim mā'im mahīn(in).

بعد او اولاد خود را از جوهر آب (منی) پست ساخت.

ثُمَّ سَوّٰىهُ وَنَفَخَ فِيْهِ مِنْ رُّوْحِهٖ وَجَعَلَ لَكُمُ السَّمْعَ وَالْاَبْصَارَ وَالْاَفْـِٕدَةَۗ قَلِيْلًا مَّا تَشْكُرُوْنَ

Ṡumma sawwāhu wa nafakha fīhi mir rūḥihī wa ja‘ala lakumus-sam‘a wal-abṣāra wal-af'idah(ta), qalīlam mā tasykurūn(a).

بعد او آنرا کامل کرد و روح (خلق) خود را به (جسم) آن دمید و او شنوایی، بینایی و قلب را برای شما ساخت، (مگر) شما خیلی کم سپاسگزار بودید.

وَقَالُوْٓا ءَاِذَا ضَلَلْنَا فِى الْاَرْضِ ءَاِنَّا لَفِيْ خَلْقٍ جَدِيْدٍ ەۗ بَلْ هُمْ بِلِقَاۤءِ رَبِّهِمْ كٰفِرُوْنَ

wa qālū a'iżā ḍalalnā fil-arḍi a'innā lafī khalqin jadīd(in), bal hum biliqā'i rabbihim kāfirūn(a).

و گفتند: وقتی ما در زمین ناپدید (نابود) شدیم، آیا در خلقت جدیدی خواهیم بود؟ آنها حتی ملاقات با خدای خود را انکار میکنند.

۞ قُلْ يَتَوَفّٰىكُمْ مَّلَكُ الْمَوْتِ الَّذِيْ وُكِّلَ بِكُمْ ثُمَّ اِلٰى رَبِّكُمْ تُرْجَعُوْنَ ࣖ

qul yatawaffākum malakul-mautil-lażī wukkila bikum ṡumma ilā rabbikum turja‘ūn(a).

بگو، "فرشته مرگ که به او سپرده شده بود تا (جان تو را بگیرد) تو را به مرگ خواهد کشید، بعد به پروردگارت برگردانده خواهی شد. "

وَلَوْ تَرٰىٓ اِذِ الْمُجْرِمُوْنَ نَاكِسُوْا رُءُوْسِهِمْ عِنْدَ رَبِّهِمْۗ رَبَّنَآ اَبْصَرْنَا وَسَمِعْنَا فَارْجِعْنَا نَعْمَلْ صَالِحًا اِنَّا مُوْقِنُوْنَ

wa lau tarā iżil-mujrimūna nākisū ru'ūsihim ‘inda rabbihim, rabbanā abṣarnā wa sami‘nā farji‘nā na‘mal ṣāliḥan innā mūqinūn(a).

و (چه وحشت) اگر شما آن گناهکاران را دیدید که سر خود را در مقابل پروردگار خود خم کرده اند، (آنها گفتند)، "پروردگار ما، ما دیده ایم و شنیده ایم، پس ما را (به جهان) برگردانید، یقیناً ما اعمال نیک خواهیم کرد. در حقیقت، ما مردمی هستیم که ایمان داریم. "

وَلَوْ شِئْنَا لَاٰتَيْنَا كُلَّ نَفْسٍ هُدٰىهَا وَلٰكِنْ حَقَّ الْقَوْلُ مِنِّيْ لَاَمْلَـَٔنَّ جَهَنَّمَ مِنَ الْجِنَّةِ وَالنَّاسِ اَجْمَعِيْنَ

wa lau syi'nā la'ātainā kulla nafsin hudāhā wa lākin ḥaqqal-qaulu minnī la'amla'anna jahannama minal-jinnati wan-nāsi ajma‘īn(a).

و اگر می‌خواستیم هر نفس را برای آن هدایت (برای) می‌دادیم، اما یک کلمه (فرمانی) از من فرمان شده است که «مطمئناً جهنم را از جن و انسان با هم پر خواهم کرد».

فَذُوْقُوْا بِمَا نَسِيْتُمْ لِقَاۤءَ يَوْمِكُمْ هٰذَاۚ اِنَّا نَسِيْنٰكُمْ وَذُوْقُوْا عَذَابَ الْخُلْدِ بِمَا كُنْتُمْ تَعْمَلُوْنَ

fa żūqū bimā nasītum liqā'a yaumikum hāżā, innā nasīnākum wa żūqū ‘ażābal-khuldi bimā kuntum ta‘malūn(a).

پس برای شما (این عذاب) احساس کنید بخاطریکه شما در ملاقات روز تان (روز قیامت) غفلت کردید، در حقیقت ما همچنان شما را غفلت کردیم و عذاب ابدی را برای چیزی که شما انجام داده اید احساس کنید. "

اِنَّمَا يُؤْمِنُ بِاٰيٰتِنَا الَّذِيْنَ اِذَا ذُكِّرُوْا بِهَا خَرُّوْا سُجَّدًا وَّسَبَّحُوْا بِحَمْدِ رَبِّهِمْ وَهُمْ لَا يَسْتَكْبِرُوْنَ ۩

innamā yu'minu bi'āyātinal-lażīna iżā żukkirū bihā kharrū sujjadaw wa sabbaḥū biḥamdi rabbihim wa hum lā yastakbirūn(a).

کسانی که به آیات ما ایمان دارند، فقط کسانی هستند که وقتی از آنها (آیات ما) یادآوری می‌شوند، سجده می‌کنند و تسبیح می‌کنند و پروردگارشان را ستایش می‌کنند و لاف نمی‌زنند.

تَتَجَافٰى جُنُوْبُهُمْ عَنِ الْمَضَاجِعِ يَدْعُوْنَ رَبَّهُمْ خَوْفًا وَّطَمَعًاۖ وَّمِمَّا رَزَقْنٰهُمْ يُنْفِقُوْنَ

tatajāfā junūbuhum ‘anil-maḍāji‘i yad‘ūna rabbahum khaufaw wa ṭama‘ā(n), wa mimmā razaqnāhum yunfiqūn(a).

شکمشان از بسترشان دور است، با ترس و امید به پروردگارشان دعا می‌کنند و بخشی از روزی را که ما به آنان داده ایم، مصرف می‌کنند.

فَلَا تَعْلَمُ نَفْسٌ مَّآ اُخْفِيَ لَهُمْ مِّنْ قُرَّةِ اَعْيُنٍۚ جَزَاۤءًۢ بِمَا كَانُوْا يَعْمَلُوْنَ

falā ta‘lamu nafsum mā ukhfiya lahum min qurrati a‘yun(in), jazā'am bimā kānū ya‘malūn(a).

پس هیچ‌کس نمی‌داند که چه چیزی برای آنان پنهان است، یعنی (احسان‌های گوناگون) که در مقابل کاری که انجام می‌دهند دل را خشنود می‌سازد.

اَفَمَنْ كَانَ مُؤْمِنًا كَمَنْ كَانَ فَاسِقًاۗ لَا يَسْتَوٗنَ

afaman kāna mu'minan kaman kāna fāsiqā(n), lā yastawūn(a).

پس آیا مومنان مانند مردم شریر (کافران) هستند؟ آنها یکسان نیستند.

اَمَّا الَّذِيْنَ اٰمَنُوْا وَعَمِلُوا الصّٰلِحٰتِ فَلَهُمْ جَنّٰتُ الْمَأْوٰىۖ نُزُلًا ۢبِمَا كَانُوْا يَعْمَلُوْنَ

ammal-lażīna āmanū wa ‘amiluṣ-ṣāliḥāti falahum jannātul-ma'wā, nuzulam bimā kānū ya‘malūn(a).

در مورد کسانیکه ایمان آورده و کارهای خوب انجام میدهند، آنها بهشتی برای زندگی کردن خواهند داشت، منحیث پاداش برای چیزی که انجام داده اند.

وَاَمَّا الَّذِيْنَ فَسَقُوْا فَمَأْوٰىهُمُ النَّارُ كُلَّمَآ اَرَادُوْٓا اَنْ يَّخْرُجُوْا مِنْهَآ اُعِيْدُوْا فِيْهَا وَقِيْلَ لَهُمْ ذُوْقُوْا عَذَابَ النَّارِ الَّذِيْ كُنْتُمْ بِهٖ تُكَذِّبُوْنَ

wa ammal-lażīna fasaqū fa ma'wākumun nāru kullamā arādū ay yakhrujū minhā u‘īdū fīhā wa qīla lahum żūqū ‘ażāban nāril-lażī kuntum bihī tukażżibūn(a).

و اما کسانی که فاسق (کافر) هستند، جایگاهشان جهنم است. هر زمانیکه آنها میخواهند از آن بیرون شوند، آنها (دوباره) به آن برگردانده میشوند و به آنها گفته میشود، "عذاب جهنم را که قبلاً انکار کرده بودید بچشید. "

وَلَنُذِيْقَنَّهُمْ مِّنَ الْعَذَابِ الْاَدْنٰى دُوْنَ الْعَذَابِ الْاَكْبَرِ لَعَلَّهُمْ يَرْجِعُوْنَ

wa lanużīqannahum minal-‘ażābil-adnā dūnal-‘ażābil-akbari la‘allahum yarji‘ūn(a).

و یقیناً ما قبل از عذاب بزرگتر (در آخرت) بعضی از نزدیکترین عذاب (در دنیا) را بر آنها تحمیل خواهیم کرد تا (به راه راست) برگردند.

وَمَنْ اَظْلَمُ مِمَّنْ ذُكِّرَ بِاٰيٰتِ رَبِّهٖ ثُمَّ اَعْرَضَ عَنْهَا ۗاِنَّا مِنَ الْمُجْرِمِيْنَ مُنْتَقِمُوْنَ ࣖ

wa man aẓlamu mimman żukkira bi'āyāti rabbihī ṡumma a‘raḍa ‘anhā, innā minal-mujrimīna muntaqimūn(a).

و چه کسی ظالم تر از کسی است که به آیات پروردگارش هشدار داده شده است، سپس از آنها رویگردان شود؟ به راستی که ما به کسانی که گناه می کنند پاداش می دهیم.

وَلَقَدْ اٰتَيْنَا مُوْسَى الْكِتٰبَ فَلَا تَكُنْ فِيْ مِرْيَةٍ مِّنْ لِّقَاۤىِٕهٖ وَجَعَلْنٰهُ هُدًى لِّبَنِيْٓ اِسْرَاۤءِيْلَۚ

wa laqad ātainā mūsal-kitāba falā takun fī miryatim mil liqā'ihī wa ja‘alnāhu hudal libanī isrā'īl(a).

و به راستی که ما کتاب (تورات) را به موسی داده ایم، پس شما (محمد) از پذیرش آن (قرآن) دریغ نکنید و ما کتاب (تورات) را راهنمای بنی اسرائیل قرار دادیم.

وَجَعَلْنَا مِنْهُمْ اَىِٕمَّةً يَّهْدُوْنَ بِاَمْرِنَا لَمَّا صَبَرُوْاۗ وَكَانُوْا بِاٰيٰتِنَا يُوْقِنُوْنَ

wa ja‘alnā minhum a'immatay yahdūna bi'amrinā lammā ṣabarū, wa kānū bi'āyātinā yūqinūn(a).

و ما در میان آنان پیشوایان ساختیم که تا زمانی که صبر داشته باشند، آنان را طبق دستورات ما هدایت می‌کردند. آنها به آیات ما ایمان دارند.

اِنَّ رَبَّكَ هُوَ يَفْصِلُ بَيْنَهُمْ يَوْمَ الْقِيٰمَةِ فِيْمَا كَانُوْا فِيْهِ يَخْتَلِفُوْنَ

inna rabbaka huwa yafṣilu bainahum yaumal-qiyāmati fīmā kānū fīhi yakhtalifūn(a).

در حقیقت، پروردگار شما کسی است که در روز قیامت بین آنها در مورد آنچه که قبلاً در مورد او اختلاف داشتند، تصمیم خواهد گرفت.

اَوَلَمْ يَهْدِ لَهُمْ كَمْ اَهْلَكْنَا مِنْ قَبْلِهِمْ مِّنَ الْقُرُوْنِ يَمْشُوْنَ فِيْ مَسٰكِنِهِمْ ۗاِنَّ فِيْ ذٰلِكَ لَاٰيٰتٍۗ اَفَلَا يَسْمَعُوْنَ

awalam yahdi lahum kam ahlaknā min qablihim minal-qurūni yamsyūna fī masākinihim, inna fī żālika la'āyāt(in), afalā yasma‘ūn(a).

و آیا این برای آنها نشانه ای نیست که ما چه تعداد از مردمان قبل از آنها را نابود کردیم، در حالیکه آنها خود در محلات سکونت شان قدم میزدند. به راستی که در آن نشانه‌های (قدرت الله) وجود دارد. آیا آنها گوش نمیدهند (توجه نمیکنند)؟

اَوَلَمْ يَرَوْا اَنَّا نَسُوْقُ الْمَاۤءَ اِلَى الْاَرْضِ الْجُرُزِ فَنُخْرِجُ بِهٖ زَرْعًا تَأْكُلُ مِنْهُ اَنْعَامُهُمْ وَاَنْفُسُهُمْۗ اَفَلَا يُبْصِرُوْنَ

awalam yarau annā nasūqul-mā'a ilal-arḍil juruzi fanukhriju bihī zar‘an ta'kulu minhu an‘āmuhum wa anfushum, afalā yubṣirūn(a).

و آیا آنها متوجه نشدند که ما (ابرهای حاوی) آب را به زمین بایر هدایت کردیم، بعد ما نباتات را (با آب باران) رشد دادیم تا مواشی آنها و خود آنها بتوانند از آن بخورند. پس چرا توجه نمی کنند؟

وَيَقُوْلُوْنَ مَتٰى هٰذَا الْفَتْحُ اِنْ كُنْتُمْ صٰدِقِيْنَ

wa yaqūlūna matā hāżal-fatḥu in kuntum ṣādiqīn(a).

و آنها پرسیدند، "اگر شما صالح باشید، کی پیروزی خواهد آمد؟"

قُلْ يَوْمَ الْفَتْحِ لَا يَنْفَعُ الَّذِيْنَ كَفَرُوْٓا اِيْمَانُهُمْ وَلَا هُمْ يُنْظَرُوْنَ

qul yaumal-fatḥi lā yanfa‘ul-lażīna kafarū īmānuhum wa lā hum yunẓarūn(a).

بگو: «در روز پیروزی، ایمان آنان دیگر هیچ سودی برای کافران نخواهد داشت و به آنها مهلت داده نخواهد شد».

فَاَعْرِضْ عَنْهُمْ وَانْتَظِرْ اِنَّهُمْ مُّنْتَظِرُوْنَ ࣖ

fa a‘riḍ ‘anhum wantaẓir innahum muntaẓirūn(a).

پس به آنها پشت کنید و منتظر بمانید، در حقیقت آنها (همچنان) منتظر هستند.