Q.S العراف (اَلْأَعْرَاف) - 206 تعداد ابیات

الۤمّۤصۤ ۚ

alif lām mīm ṣād.

الیف لام میم شد.

كِتٰبٌ اُنْزِلَ اِلَيْكَ فَلَا يَكُنْ فِيْ صَدْرِكَ حَرَجٌ مِّنْهُ لِتُنْذِرَ بِهٖ وَذِكْرٰى لِلْمُؤْمِنِيْنَ

kitābun unzila ilaika falā yakun fī ṣadrika ḥarajum minhu litunżira bihī wa żikrā lil-mu'minīn(a).

(این است) کتابی که بر تو (محمد) نازل شده است؛ پس به خاطر آن خفه نشوید، تا با این (کتاب) هشدار بدهید و برای کسانی که ایمان آورده اند، عبرت شود.

اِتَّبِعُوْا مَآ اُنْزِلَ اِلَيْكُمْ مِّنْ رَّبِّكُمْ وَلَا تَتَّبِعُوْا مِنْ دُوْنِهٖٓ اَوْلِيَاۤءَۗ قَلِيْلًا مَّا تَذَكَّرُوْنَ

ittabi‘ū mā unzila ilaikum mir rabbikum wa lā tattabi‘ū min dūnihī auliyā'(a), qalīlam mā tażakkarūn(a).

آنچه را که از سوی پروردگارت به تو نازل شده است، پیروی کن و از کسی غیر از او به عنوان پیشوای خود پیروی نکن. شما درس های خیلی کم میگیرید.

وَكَمْ مِّنْ قَرْيَةٍ اَهْلَكْنٰهَا فَجَاۤءَهَا بَأْسُنَا بَيَاتًا اَوْ هُمْ قَاۤىِٕلُوْنَ

wa kam min qaryatin ahlaknāhā fa jā'ahā ba'sunā bayātan au hum qā'ilūn(a).

ما چند سرزمین را ویران کردیم، عذاب ما شب (بر ساکنان آن) آمد، یا زمانیکه آنها در روز استراحت میکردند.

فَمَا كَانَ دَعْوٰىهُمْ اِذْ جَاۤءَهُمْ بَأْسُنَآ اِلَّآ اَنْ قَالُوْٓا اِنَّا كُنَّا ظٰلِمِيْنَ

famā kāna da‘wāhum iż jā'ahum ba'sunā illā an qālū innā kunnā ẓālimīn(a).

پس وقتی عذاب ما بر آنها فرا رسید، شکایت آنها چیزی بیش از این نبود که بگویند: «به راستی ما ظالمان بودیم».

فَلَنَسْـَٔلَنَّ الَّذِيْنَ اُرْسِلَ اِلَيْهِمْ وَلَنَسْـَٔلَنَّ الْمُرْسَلِيْنَۙ

fa lanas'alannal-lażīna ursila ilaihim wa lanas'alannal-mursalīn(a).

بعد ما یقیناً از مردم که دعوت را (از حواریون) دریافت کرده اند خواهیم پرسید و (همچنان) از حواریون خواهیم پرسید،

فَلَنَقُصَّنَّ عَلَيْهِمْ بِعِلْمٍ وَّمَا كُنَّا غَاۤىِٕبِيْنَ

fa lanaquṣṣanna ‘alaihim bi‘ilmiw wa mā kunnā gā'ibīn(a).

و ما یقیناً آنها را با دانش (ما) آگاه خواهیم کرد و ما از آنها دور نیستیم.

وَالْوَزْنُ يَوْمَىِٕذِ ِۨالْحَقُّۚ فَمَنْ ثَقُلَتْ مَوَازِيْنُهٗ فَاُولٰۤىِٕكَ هُمُ الْمُفْلِحُوْنَ

wal-waznu yauma'iżinil-ḥaqq(u), faman ṡaqulat mawāzīnuhū fa ulā'ika humul-mufliḥūn(a).

ترازو ها در آن روز (اندازه) صداقت میشوند. پس هر که ترازو (خوبی) را وزن کند، آن ها خوش بخت هستند

وَمَنْ خَفَّتْ مَوَازِيْنُهٗ فَاُولٰۤىِٕكَ الَّذِيْنَ خَسِرُوْٓا اَنْفُسَهُمْ بِمَا كَانُوْا بِاٰيٰتِنَا يَظْلِمُوْنَ

wa man khaffat mawāzīnuhū fa ulā'ikal-lażīna khasirū anfusahum bimā kānū bi'āyātinā yaẓlimūn(a).

و هر کس که (خوبی) را سبک وزن کند، پس آنها مردم هستند که به خود آسیب رسانده اند، بخاطریکه آنها نشانه های ما را انکار کرده اند.

وَلَقَدْ مَكَّنّٰكُمْ فِى الْاَرْضِ وَجَعَلْنَا لَكُمْ فِيْهَا مَعَايِشَۗ قَلِيْلًا مَّا تَشْكُرُوْنَ ࣖ

wa laqad makkannākum fil-arḍi wa ja‘alnā lakum fīhā ma‘āyisy(a), qalīlam mā tasykurūn(a).

و به راستی که ما شما را در زمین قرار داده ایم و آنجا برای شما (منبع) معیشت فراهم کرده ایم. (مگر) شما خیلی کم سپاسگزار هستید.

وَلَقَدْ خَلَقْنٰكُمْ ثُمَّ صَوَّرْنٰكُمْ ثُمَّ قُلْنَا لِلْمَلٰۤىِٕكَةِ اسْجُدُوْا لِاٰدَمَ فَسَجَدُوْٓا اِلَّآ اِبْلِيْسَۗ لَمْ يَكُنْ مِّنَ السّٰجِدِيْنَ

wa laqad khalaqnākum ṡumma ṣawwarnākum ṡumma qulnā lil-malā'ikatisjudū li'ādama fa sajadū illā iblīs(a), lam yakum minas-sājidīn(a).

و به راستی که ما شما را آفریدیم، سپس شما را (جسم ها) شکل دادیم، سپس به فرشتگان گفتیم که به آدم سجده کنید، پس آنها تعظیم کردند مگر شیطان. او (ابلیس) از سجده‌کنندگان نیست.

قَالَ مَا مَنَعَكَ اَلَّا تَسْجُدَ اِذْ اَمَرْتُكَ ۗقَالَ اَنَا۠ خَيْرٌ مِّنْهُۚ خَلَقْتَنِيْ مِنْ نَّارٍ وَّخَلَقْتَهٗ مِنْ طِيْنٍ

qāla mā mana‘aka allā tasjuda iż amartuk(a), qāla ana khairum minh(u), khalaqtanī min nāriw wa khalaqtahū min ṭīn(in).

(خداوند) فرمود: چه چیزی تو را مانع شد (تا) وقتی من به تو گفتم (به آدم) سجده نکردی؟ (ابلیس) پاسخ داد: «من از او بهترم، تو مرا از آتش آفریدی، در حالی که او را از زمین آفریدی».

قَالَ فَاهْبِطْ مِنْهَا فَمَا يَكُوْنُ لَكَ اَنْ تَتَكَبَّرَ فِيْهَا فَاخْرُجْ اِنَّكَ مِنَ الصّٰغِرِيْنَ

qāla fahbiṭ minhā famā yakūnu laka an tatakabbara fīhā fakhruj innaka minaṣ-ṣāgirīn(a).

(خداوند) فرمود: «پس از آن (بهشت) نازل شو؛ زیرا نباید در آن لاف بزنی، بیرون بیا! به راستی تو از موجودات پست هستی».

قَالَ اَنْظِرْنِيْٓ اِلٰى يَوْمِ يُبْعَثُوْنَ

qāla anẓirnī ilā yaumi yub‘aṡūn(a).

(شیطان) پاسخ داد، "به من یک مهلت بده، تا روزی که آنها زنده شوند. "

قَالَ اِنَّكَ مِنَ الْمُنْظَرِيْنَ

qāla innaka minal-munẓarīn(a).

(خداوند) فرمود: درست است، شما از جمله کسانی هستید که تعلیق زمان داده شده است.

قَالَ فَبِمَآ اَغْوَيْتَنِيْ لَاَقْعُدَنَّ لَهُمْ صِرَاطَكَ الْمُسْتَقِيْمَۙ

qāla fabimā agwaitanī la'aq‘udanna lahum ṣirāṭakal-mustaqīm(a).

(ابلیس) جواب داد: «چون مرا گمراه کردی، همیشه آنان را از راه مستقیمت باز می‌دارم،

ثُمَّ لَاٰتِيَنَّهُمْ مِّنْۢ بَيْنِ اَيْدِيْهِمْ وَمِنْ خَلْفِهِمْ وَعَنْ اَيْمَانِهِمْ وَعَنْ شَمَاۤىِٕلِهِمْۗ وَلَا تَجِدُ اَكْثَرَهُمْ شٰكِرِيْنَ

Ṡumma la'ātiyannahum mim baini aidīhim wa min khalfihim wa ‘an aimānihim wa ‘an syamā'ilihim, wa lā tajidu akṡarahum syākirīn(a).

بعد من یقیناً از جلو، از عقب، از راست و چپ آنها به آنها خواهم آمد. و شما بسیاری از آنها را سپاسگزار نخواهید یافت.

قَالَ اخْرُجْ مِنْهَا مَذْءُوْمًا مَّدْحُوْرًا ۗ لَمَنْ تَبِعَكَ مِنْهُمْ لَاَمْلَـَٔنَّ جَهَنَّمَ مِنْكُمْ اَجْمَعِيْنَ

qālakhruj minhā maż'ūmam madḥūrā(n), laman tabi‘aka minhum la'amla'anna jahannama minkum ajma‘īn(a).

(خداوند) فرمود: «از آنجا (بهشت) ذلیل و طرد شده بیرون بیایید! به راستی که هرکس از آنها از شما پیروی کند، مطمئناً جهنم را با همه شما پر می‌کنم».

وَيٰٓاٰدَمُ اسْكُنْ اَنْتَ وَزَوْجُكَ الْجَنَّةَ فَكُلَا مِنْ حَيْثُ شِئْتُمَا وَلَا تَقْرَبَا هٰذِهِ الشَّجَرَةَ فَتَكُوْنَا مِنَ الظّٰلِمِيْنَ

wa yā ādamuskun anta wa zaujukal-jannata fa kulā min ḥaiṡu syi'tumā wa lā taqrabā hāżihisy-syajarata fa takūnā minaẓ-ẓālimīn(a).

و (خداوند فرمود) «ای آدم! با همسرت در بهشت ​​بمان و هر دوی که دوست دارید بخور، اما به این درخت نزدیک نشوید (اگر نزدیک شوید) هر دوی شما از ظالمان می‌شوید».

فَوَسْوَسَ لَهُمَا الشَّيْطٰنُ لِيُبْدِيَ لَهُمَا مَا وٗرِيَ عَنْهُمَا مِنْ سَوْءٰتِهِمَا وَقَالَ مَا نَهٰىكُمَا رَبُّكُمَا عَنْ هٰذِهِ الشَّجَرَةِ اِلَّآ اَنْ تَكُوْنَا مَلَكَيْنِ اَوْ تَكُوْنَا مِنَ الْخٰلِدِيْنَ

fa waswasa lahumasy-syaiṭānu liyubdiya lahumā mā wūriya ‘anhumā min sau'ātihimā wa qāla mā nahākumā rabbukumā ‘an hāżihisy-syajarati illā an takūnā malakaini au takūnā minal-khālidīn(a).

بعد شیطان افکار شیطانی را به آنها زمزمه کرد تا اعضای خصوصی آنها (که پوشانده شده بود) را آشکار سازد. و (شیطان) گفت: خدای شما فقط هر دوی شما را از نزدیک شدن به این درخت منع کرده است، تا هر دوی شما فرشته نشوید و یا انسان های جاودانی (در آسمان) نشوید.

وَقَاسَمَهُمَآ اِنِّيْ لَكُمَا لَمِنَ النّٰصِحِيْنَۙ

wa qāsamahumā innī lakumā laminan-nāṣiḥīn(a).

و او (شیطان) به هر دو سوگند خورد که «به راستی من یکی از مشاوران شما هستم»

فَدَلّٰىهُمَا بِغُرُوْرٍۚ فَلَمَّا ذَاقَا الشَّجَرَةَ بَدَتْ لَهُمَا سَوْءٰتُهُمَا وَطَفِقَا يَخْصِفٰنِ عَلَيْهِمَا مِنْ وَّرَقِ الْجَنَّةِۗ وَنَادٰىهُمَا رَبُّهُمَآ اَلَمْ اَنْهَكُمَا عَنْ تِلْكُمَا الشَّجَرَةِ وَاَقُلْ لَّكُمَآ اِنَّ الشَّيْطٰنَ لَكُمَا عَدُوٌّ مُّبِيْنٌ

fa dallāhumā bigurūr(in), falammā żāqasy-syajarata badat lahumā sau'ātuhumā wa ṭafiqā yakhṣifāni ‘alaihimā miw waraqil-jannah(ti), wa nādāhumā rabbuhumā alam anhakumā ‘an tilkumasy-syajarati wa aqul lakumā innasy-syaiṭāna lakumā ‘aduwwum mubīn(un).

او (شیطان) آنها را با فریب فریب میدهد. زمانیکه آنها (میوه) درخت را چشیدند، آنها اعضای خصوصی آنرا دیدند، از اینرو آنها شروع به پوشاندن آن با برگ های بهشت ​​کردند. خداوند آنها را صدا زد: آیا من شما را از آن درخت منع نکردم و گفتم که شیطان برای هر دوی شما دشمن واقعی است؟

قَالَا رَبَّنَا ظَلَمْنَآ اَنْفُسَنَا وَاِنْ لَّمْ تَغْفِرْ لَنَا وَتَرْحَمْنَا لَنَكُوْنَنَّ مِنَ الْخٰسِرِيْنَ

qālā rabbanā ẓalamnā anfusanā wa illam tagfir lanā wa tarḥamnā lanakūnanna minal-khāsirīn(a).

هر دو گفتند پروردگارا ما بر خود ظلم کردیم، اگر تو ما را نبخشی و به ما رحم نکنی، مطمئناً جزء زیانکاران خواهیم بود.

قَالَ اهْبِطُوْا بَعْضُكُمْ لِبَعْضٍ عَدُوٌّ ۚوَلَكُمْ فِى الْاَرْضِ مُسْتَقَرٌّ وَّمَتَاعٌ اِلٰى حِيْنٍ

qālahbiṭū ba‘ḍukum liba‘ḍin ‘aduww(un), wa lakum fil-arḍi mustaqarruw wa matā‘un ilā ḥīn(in).

(خداوند) فرمود: فرود بروید! شما با یکدیگر دشمنی خواهید کرد، زمین تا وقت معین مسکن و لذت شماست.

قَالَ فِيْهَا تَحْيَوْنَ وَفِيْهَا تَمُوْتُوْنَ وَمِنْهَا تُخْرَجُوْنَ ࣖ

qāla fīhā taḥyauna wa fīhā tamūtūna wa minhā tukhrajūn(a).

(خداوند) می‌فرماید: آن‌جا زندگی می‌کنی، آن‌جا می‌میری و از آن‌جا (همچنان) زنده خواهی شد».

يٰبَنِيْٓ اٰدَمَ قَدْ اَنْزَلْنَا عَلَيْكُمْ لِبَاسًا يُّوَارِيْ سَوْءٰتِكُمْ وَرِيْشًاۗ وَلِبَاسُ التَّقْوٰى ذٰلِكَ خَيْرٌۗ ذٰلِكَ مِنْ اٰيٰتِ اللّٰهِ لَعَلَّهُمْ يَذَّكَّرُوْنَ

yā banī ādama qad anzalnā ‘alaikum libāsay yuwārī sau'ātikum wa rīsyā(n), wa libāsut-taqwā żālika khair(un), żālika min āyātillāhi la‘allahum yażżakkarūn(a).

ای اولاد آدم! به راستی ما لباس هایی را برای پوشاندن برهنگی شما و به عنوان تزئین برای شما فراهم کرده ایم. مگر لباس تقوا، این بهتر است. چنین است بعضی از آیات الله، شاید به یاد بیاورند.

يٰبَنِيْٓ اٰدَمَ لَا يَفْتِنَنَّكُمُ الشَّيْطٰنُ كَمَآ اَخْرَجَ اَبَوَيْكُمْ مِّنَ الْجَنَّةِ يَنْزِعُ عَنْهُمَا لِبَاسَهُمَا لِيُرِيَهُمَا سَوْءٰتِهِمَا ۗاِنَّهٗ يَرٰىكُمْ هُوَ وَقَبِيْلُهٗ مِنْ حَيْثُ لَا تَرَوْنَهُمْۗ اِنَّا جَعَلْنَا الشَّيٰطِيْنَ اَوْلِيَاۤءَ لِلَّذِيْنَ لَا يُؤْمِنُوْنَ

yā banī ādama lā yaftinannakumusy-syaiṭānu kamā akhraja abawaikum minal-jannati yanzi‘u ‘anhumā libāsahumā liyuriyahumā sau'ātihimā, innahū yarākum huwa wa qabīluhū min ḥaiṡu lā taraunahum, innā ja‘alnasy-syayāṭīna auliyā'a lil-lażīna lā yu'minūn(a).

ای فرزندان آدم! اجازه ندهید که شیطان شما را فریب دهد طوریکه او (شیطان) والدین شما را از بهشت ​​بیرون کرد، آنها را از لباس های شان برهنه کرد تا اعضای خصوصی شان را آشکار سازد. در حقیقت، او و پیروانش شما را از جایی می بینند که شما نمی توانید آنها را ببینید. به راستی ما آنان را سران کفار قرار داده‌ایم.

وَاِذَا فَعَلُوْا فَاحِشَةً قَالُوْا وَجَدْنَا عَلَيْهَآ اٰبَاۤءَنَا وَاللّٰهُ اَمَرَنَا بِهَاۗ قُلْ اِنَّ اللّٰهَ لَا يَأْمُرُ بِالْفَحْشَاۤءِۗ اَتَقُوْلُوْنَ عَلَى اللّٰهِ مَا لَا تَعْلَمُوْنَ

wa iżā fa‘alū fāḥisyatan qālū wajadnā ‘alaihā ābā'anā wallāhu amaranā bihā, qul innallāha lā ya'muru bil-faḥsyā'(i), ataqūlūna ‘alallāhi mā lā ta‘lamūn(a).

و هنگامی که مرتکب مکروبی می‌شوند، می‌گویند: «ما پدران خود را در حال انجام این کار یافتیم و خداوند ما را به این کار دستور داده است». بگو: «به راستی که خداوند هرگز دستور به نفرت نمی‌کند، چرا در مورد الله چیزی را که نمی‌دانید می‌گویید».

قُلْ اَمَرَ رَبِّيْ بِالْقِسْطِۗ وَاَقِيْمُوْا وُجُوْهَكُمْ عِنْدَ كُلِّ مَسْجِدٍ وَّادْعُوْهُ مُخْلِصِيْنَ لَهُ الدِّيْنَ ەۗ كَمَا بَدَاَكُمْ تَعُوْدُوْنَۗ

qul amara rabbī bil-qisṭ(i), wa aqīmū wujūhakum ‘inda kulli masjidiw wad‘ūhu mukhliṣīna lahud-dīn(a), kamā bada'akum ta‘ūdūn(a).

بگو: پروردگارم به من فرمود که عادلانه عمل کنم، در هر نماز روی خود را (به سوی الله) برگردان، و او را با دادن عبادت خود صرفاً به او عبادت کنید، شما همانطور که در ابتدا خلق شده اید، به او برگردانید.

فَرِيْقًا هَدٰى وَفَرِيْقًا حَقَّ عَلَيْهِمُ الضَّلٰلَةُ ۗاِنَّهُمُ اتَّخَذُوا الشَّيٰطِيْنَ اَوْلِيَاۤءَ مِنْ دُوْنِ اللّٰهِ وَيَحْسَبُوْنَ اَنَّهُمْ مُّهْتَدُوْنَ

farīqan hadā wa farīqan ḥaqqa ‘alaihimuḍ-ḍalālah(tu), innahumuttakhażusy-syayāṭīna auliyā'a min dūnillāhi wa yaḥsabūna annahum muhtadūn(a).

او یک مقدار هدایت داد و دیگران باید گمراه میشدند. آنها شیاطین را به غیر از الله محافظ میسازند. آنها فکر کردند که آنها یک سرنخ دارند.

۞ يٰبَنِيْٓ اٰدَمَ خُذُوْا زِيْنَتَكُمْ عِنْدَ كُلِّ مَسْجِدٍ وَّكُلُوْا وَاشْرَبُوْا وَلَا تُسْرِفُوْاۚ اِنَّهٗ لَا يُحِبُّ الْمُسْرِفِيْنَ ࣖ

yā banī ādama khużū zīnatakum ‘inda kulli masjidiw wa kulū wasyrabū wa lā tusrifū, innahū lā yuḥibbul-musrifīn(a).

ای اولاد آدم! هر بار که وارد مسجد می‌شوید، لباس‌های مقبول خود را بپوشید، بخورید و بنوشید، اما زیاده روی نکنید. به راستی که الله متعال از افرادی که مبالغه کنند، خوشش نمی‌آید.

قُلْ مَنْ حَرَّمَ زِيْنَةَ اللّٰهِ الَّتِيْٓ اَخْرَجَ لِعِبَادِهٖ وَالطَّيِّبٰتِ مِنَ الرِّزْقِۗ قُلْ هِيَ لِلَّذِيْنَ اٰمَنُوْا فِى الْحَيٰوةِ الدُّنْيَا خَالِصَةً يَّوْمَ الْقِيٰمَةِۗ كَذٰلِكَ نُفَصِّلُ الْاٰيٰتِ لِقَوْمٍ يَّعْلَمُوْنَ

qul man ḥarrama zīnatallāhil-latī akhraja li‘ibādihī waṭ-ṭayyibāti minar-rizq(i), qul hiya lil-lażīna āmanū fil-ḥayātid-dun-yā khāliṣatay yaumal-qiyāmah(ti), każālika nufaṣṣilul-āyāti liqaumiy ya‘lamūn(a).

(محمد) بگو: «چه کسی زیوراتی را که خداوند برای بندگان و رزق خوب فراهم کرده است، نهی کرده است، بگو: «همه این‌ها برای کسانی است که به زندگی دنیا ایمان دارند و به طور خاص (فقط برای آن‌ها) در روز قیامت،» بدین‌سان ما آیات را برای کسانی که می‌دانند بیان می‌کنیم.

قُلْ اِنَّمَا حَرَّمَ رَبِّيَ الْفَوَاحِشَ مَا ظَهَرَ مِنْهَا وَمَا بَطَنَ وَالْاِثْمَ وَالْبَغْيَ بِغَيْرِ الْحَقِّ وَاَنْ تُشْرِكُوْا بِاللّٰهِ مَا لَمْ يُنَزِّلْ بِهٖ سُلْطٰنًا وَّاَنْ تَقُوْلُوْا عَلَى اللّٰهِ مَا لَا تَعْلَمُوْنَ

qul innamā ḥarrama rabbiyal-fawāḥisya mā ẓahara minhā wa mā baṭana wal-iṡma wal-bagya bigairil-ḥaqqi wa an tusyrikū billāhi mā lam yunazzil bihī sulṭānaw wa an taqūlū ‘alallāhi mā lā ta‘lamūn(a).

(محمد) را بگو: پروردگار من فقط از همه کارهای رذیلانه قابل مشاهده و پنهان، کارهای گناهکارانه، کارهای ناعادلانه بدون دلیل معتبر، نهی می‌کند و شما را از شریک ساختن الله به چیزی در حالی که او دلیلی برای آن نازل نکرده است، و شما را از سخن گفتن درباره الله چیزی که نمی‌دانید منع می‌کند».

وَلِكُلِّ اُمَّةٍ اَجَلٌۚ فَاِذَا جَاۤءَ اَجَلُهُمْ لَا يَسْتَأْخِرُوْنَ سَاعَةً وَّلَا يَسْتَقْدِمُوْنَ

wa likulli ummatin ajal(un), fa iżā jā'a ajaluhum lā yasta'khirūna sā‘ataw wa lā yastaqdimūn(a).

و هر مردم یک مرگ (محدود زمانی) دارد. زمانیکه مرگ آنها فرا میرسد، آنها نمیتوانند یک لحظه تاخیر یا شتاب بخواهند.

يٰبَنِيْٓ اٰدَمَ اِمَّا يَأْتِيَنَّكُمْ رُسُلٌ مِّنْكُمْ يَقُصُّوْنَ عَلَيْكُمْ اٰيٰتِيْۙ فَمَنِ اتَّقٰى وَاَصْلَحَ فَلَا خَوْفٌ عَلَيْهِمْ وَلَا هُمْ يَحْزَنُوْنَ

yā banī ādama immā ya'tiyannakum rusulum minkum yaquṣṣūna ‘alaikum āyātī, famanittaqā wa aṣlaḥa falā khaufun ‘alaihim wa lā hum yaḥzanūn(a).

ای اولاد آدم! اگر پیامبرانی از میان خودتان نزد شما بیایند که آیات مرا به شما نقل کنند، پس هرکس صالح باشد و جبران کند، در آنصورت هیچ ترسی از آنها نیست و نه غمگین خواهند شد.

وَالَّذِيْنَ كَذَّبُوْا بِاٰيٰتِنَا وَاسْتَكْبَرُوْا عَنْهَآ اُولٰۤىِٕكَ اَصْحٰبُ النَّارِۚ هُمْ فِيْهَا خٰلِدُوْنَ

wal-lażīna każżabū bi'āyātinā wastakbarū ‘anhā ulā'ika aṣḥābun-nār(i), hum fīhā khālidūn(a).

مگر آنهاییکه آیات ما را انکار میکنند و به آنها افتخار میکنند، آنها ساکنین دوزخ اند؛ آنها در آنجا باقی خواهند ماند

فَمَنْ اَظْلَمُ مِمَّنِ افْتَرٰى عَلَى اللّٰهِ كَذِبًا اَوْ كَذَّبَ بِاٰيٰتِهٖۗ اُولٰۤىِٕكَ يَنَالُهُمْ نَصِيْبُهُمْ مِّنَ الْكِتٰبِۗ حَتّٰٓى اِذَا جَاۤءَتْهُمْ رُسُلُنَا يَتَوَفَّوْنَهُمْۙ قَالُوْٓا اَيْنَ مَا كُنْتُمْ تَدْعُوْنَ مِنْ دُوْنِ اللّٰهِ ۗقَالُوْا ضَلُّوْا عَنَّا وَشَهِدُوْا عَلٰٓى اَنْفُسِهِمْ اَنَّهُمْ كَانُوْا كٰفِرِيْنَ

faman aẓlamu mimmaniftarā ‘alallāhi każiban au każżaba bi'āyātih(ī), ulā'ika yanāluhum naṣībuhum minal-kitāb(i), ḥattā iżā jā'athum rusulunā yatawaffaunahum, qālū aina mā kuntum tad‘ūna min dūnillāh(i), qālū ḍallū ‘annā wa syahidū ‘alā anfusihim annahum kānū kāfirīn(a).

چه کسی ظالم تر از کسی است که علیه الله دروغ اختراع کند یا آیات او را انکار کند؟ آنها بخشی را که در کتاب ذکر شده است، دریافت خواهند کرد تا اینکه پیامبران ما (فرشتگان) نزد آنها بیایند تا جان آنها را بگیرند. آنها (ملائکه) گفتند: شما معمولاً به غیر از الله کدام خدا را پرستش میکنید؟ آنها (مشرکان) جواب دادند: «همه چیز از ما ناپدید شده است». و بر خود گواهی میدهند که کافر هستند

قَالَ ادْخُلُوْا فِيْٓ اُمَمٍ قَدْ خَلَتْ مِنْ قَبْلِكُمْ مِّنَ الْجِنِّ وَالْاِنْسِ فِى النَّارِۙ كُلَّمَا دَخَلَتْ اُمَّةٌ لَّعَنَتْ اُخْتَهَا ۗحَتّٰٓى اِذَا ادَّارَكُوْا فِيْهَا جَمِيْعًا ۙقَالَتْ اُخْرٰىهُمْ لِاُوْلٰىهُمْ رَبَّنَا هٰٓؤُلَاۤءِ اَضَلُّوْنَا فَاٰتِهِمْ عَذَابًا ضِعْفًا مِّنَ النَّارِ ەۗ قَالَ لِكُلٍّ ضِعْفٌ وَّلٰكِنْ لَّا تَعْلَمُوْنَ

qāladkhulū fī umamin qad khalat min qablikum minal-jinni wal-insi fin-nār(i), kullamā dakhalat ummatul la‘anat ukhtahā, ḥattā iżaddārakū fīhā jamī‘ā(n), qālat ukhrāhum li'ūlāhum rabbanā hā'ulā'i aḍallūnā fa ātihim ‘ażāban ḍi‘fam minan-nār(i), qāla likullin ḍi‘fuw wa lākil lā ta‘lamūn(a).

الله متعال می فرماید با گروهی از جن و انسان که پیش از تو بودند، وارد آتش جهنم شو، هر بار که قومی وارد می‌شود، برادرانش را دشنام می‌دهد، به گونه‌ای که وقتی همه وارد شدند، کسی که بعدا (ورود) به کسی که اول (وارد) شد، «ای پروردگار ما را گمراه کرده‌اند». عذاب آتش جهنم را دو برابر بر آنان بیاورید." خداوند می فرماید: "هر کدام آنها (عذاب) دو برابر دریافت می کنند، اما شما نمی دانید".

وَقَالَتْ اُوْلٰىهُمْ لِاُخْرٰىهُمْ فَمَا كَانَ لَكُمْ عَلَيْنَا مِنْ فَضْلٍ فَذُوْقُوا الْعَذَابَ بِمَا كُنْتُمْ تَكْسِبُوْنَ ࣖ

wa qālat ūlāhum li'ukhrāhum famā kāna lakum ‘alainā min faḍlin fa żūqul-‘ażāba bimā kuntum taksibūn(a).

و کسی که (وارد) اول به کسی که (داخل) بعداً گفت: "تو کوچکترین برتری نسبت به ما نداری پس عذاب را به خاطر کاری که انجام داده ای احساس کن".

اِنَّ الَّذِيْنَ كَذَّبُوْا بِاٰيٰتِنَا وَاسْتَكْبَرُوْا عَنْهَا لَا تُفَتَّحُ لَهُمْ اَبْوَابُ السَّمَاۤءِ وَلَا يَدْخُلُوْنَ الْجَنَّةَ حَتّٰى يَلِجَ الْجَمَلُ فِيْ سَمِّ الْخِيَاطِ ۗ وَكَذٰلِكَ نَجْزِى الْمُجْرِمِيْنَ

innal-lażīna każżabū bi'āyātinā wastakbarū ‘anhā lā tufattaḥu lahum abwābus-samā'i wa lā yadkhulūnal-jannata ḥattā yalijal-jamalu fī sammil-khiyāṭ(i), wa każālika najzil-mujrimīn(a).

به راستی کسانی که آیات ما را انکار می‌کنند و به آن افتخار می‌کنند، دروازه‌های بهشت ​​بر آنان باز نمی‌شود و وارد بهشت ​​نمی‌شوند، تا زمانی که شتری از چشم سوزنی عبور کند. از اینرو ما به آنهاییکه بد میکنند پاداش میدهیم.

لَهُمْ مِّنْ جَهَنَّمَ مِهَادٌ وَّمِنْ فَوْقِهِمْ غَوَاشٍۗ وَكَذٰلِكَ نَجْزِى الظّٰلِمِيْنَ

lahum min jahannama mihāduw wa min fauqihim gawāsy(in), wa każālika najziẓ-ẓālimīn(a).

برای آنها تشک های خواب از آتش دوزخ است و روی آنها پتو ها (از آتش دوزخ) است. از اینرو ما ظالمان را پاداش میدهیم.

وَالَّذِيْنَ اٰمَنُوْا وَعَمِلُوا الصّٰلِحٰتِ لَا نُكَلِّفُ نَفْسًا اِلَّا وُسْعَهَآ اُولٰۤىِٕكَ اَصْحٰبُ الْجَنَّةِۚ هُمْ فِيْهَا خٰلِدُوْنَ

wal-lażīna āmanū wa ‘amiluṣ-ṣāliḥāti lā nukallifu nafsan illā wus‘ahā, ulā'ika aṣḥābul-jannah(ti), hum fīhā khālidūn(a).

و کسانی که ایمان آوردند و کارهای نیک انجام دادند، ما بر هیچ کس بار نمی دوشیم مگر به اندازه توان او. آنها باشندگان بهشت ​​هستند؛ آنها در آنجا میمانند،

وَنَزَعْنَا مَا فِيْ صُدُوْرِهِمْ مِّنْ غِلٍّ تَجْرِيْ مِنْ تَحْتِهِمُ الْاَنْهٰرُۚ وَقَالُوا الْحَمْدُ لِلّٰهِ الَّذِيْ هَدٰىنَا لِهٰذَاۗ وَمَا كُنَّا لِنَهْتَدِيَ لَوْلَآ اَنْ هَدٰىنَا اللّٰهُ ۚ لَقَدْ جَاۤءَتْ رُسُلُ رَبِّنَا بِالْحَقِّۗ وَنُوْدُوْٓا اَنْ تِلْكُمُ الْجَنَّةُ اُوْرِثْتُمُوْهَا بِمَا كُنْتُمْ تَعْمَلُوْنَ

wa naza‘nā mā fī ṣudūrihim min gillin tajrī min taḥtihimul-anhār(u), wa qālul-ḥamdu lillāhil-lażī hadānā lihāżā, wa mā kunnā linahtadiya lau lā an hadānallāh(u), laqad jā'at rusulu rabbinā bil-ḥaqq(i), wa nūdū an tilkumul-jannatu ūriṡtumūhā bimā kuntum ta‘malūn(a).

و ما انتقام را از سینه های آنها که در زیر آن دریاها جریان داشتند، ریشه کن کردیم. گفتند: الحمدلله که ما را به این (بهشت) نشان داده است، اگر خداوند به ما نشان نمی داد، ما هدایت نمی شدیم، به راستی که پیام آوران پروردگار ما با آوردن حق آمده اند. به آنها گفته شد: «این بهشت ​​است که به خاطر کاری که انجام داده اید، به شما به ارث رسیده است».

وَنَادٰٓى اَصْحٰبُ الْجَنَّةِ اَصْحٰبَ النَّارِ اَنْ قَدْ وَجَدْنَا مَا وَعَدَنَا رَبُّنَا حَقًّا فَهَلْ وَجَدْتُّمْ مَّا وَعَدَ رَبُّكُمْ حَقًّا ۗقَالُوْا نَعَمْۚ فَاَذَّنَ مُؤَذِّنٌۢ بَيْنَهُمْ اَنْ لَّعْنَةُ اللّٰهِ عَلَى الظّٰلِمِيْنَ

wa nādā aṣḥābul-jannati aṣḥāban-nāri an qad wajadnā mā wa‘adanā rabbunā ḥaqqan fahal wajattum mā wa‘ada rabbukum ḥaqqā(n), qālū na‘am, fa ażżana mu'ażżinum bainahum al la‘natullāhi ‘alaẓ-ẓālimīn(a).

و اهالی بهشت ​​به اهالی جهنم صدا زدند که «به راستی ما آنچه را که خدا به ما وعده داده بود، به دست آورده‌ایم، آیا شما آنچه را که خدا به شما وعده داد، درست است، به دست آورده‌اید؟» آنها پاسخ دادند، "این درست است. " سپس دعوت کننده (فرشته) در میان آنان اعلام کرد: «لعنت خدا بر ستمکاران است،

اَلَّذِيْنَ يَصُدُّوْنَ عَنْ سَبِيْلِ اللّٰهِ وَيَبْغُوْنَهَا عِوَجًاۚ وَهُمْ بِالْاٰخِرَةِ كٰفِرُوْنَۘ

al-lażīna yaṣuddūna ‘an sabīlillāhi wa yabgūnahā ‘iwajā(n), wa hum bil-ākhirati kāfirūn(a).

(یعنی) کسانی که (دیگران) را از راه خدا مانع می‌شوند و می‌خواهند آن‌ها را منحرف کنند. آنها کسانی هستند که زندگی پس از مرگ را انکار می‌کنند."

وَبَيْنَهُمَا حِجَابٌۚ وَعَلَى الْاَعْرَافِ رِجَالٌ يَّعْرِفُوْنَ كُلًّا ۢ بِسِيْمٰىهُمْۚ وَنَادَوْا اَصْحٰبَ الْجَنَّةِ اَنْ سَلٰمٌ عَلَيْكُمْۗ لَمْ يَدْخُلُوْهَا وَهُمْ يَطْمَعُوْنَ

wa bainahumā ḥijāb(un), wa ‘alal-a‘rāfi rijāluy ya‘rifūna kullam bisīmāhum, wa nādau aṣḥābal-jannati an salāmun ‘alaikum, lam yadkhulūhā wa hum yaṭma‘ūn(a).

و بین آن دو (ساکنین بهشت ​​و جهنم) حجابی قرار دارد و بالای عرف (بلندترین مکان) مردمی قرار دارند که یکدیگر را می شناسند، هر کدام با نشانه های خود. به آسمانیان صدا زدند که «سلامون علیکم» (صلی الله علیه و آله و سلم). آنها هنوز نمیتوانند داخل شوند، مگر آنها میخواهند که زود (داخل) شوند.

۞ وَاِذَا صُرِفَتْ اَبْصَارُهُمْ تِلْقَاۤءَ اَصْحٰبِ النَّارِۙ قَالُوْا رَبَّنَا لَا تَجْعَلْنَا مَعَ الْقَوْمِ الظّٰلِمِيْنَ ࣖ

wa iżā ṣurifat abṣāruhum tilqā'a aṣḥābin-nāri qālū rabbanā lā taj‘alnā ma‘al-qaumiẓ-ẓālimīn(a).

و وقتی نگاهشان به سوی اهل جهنم معطوف شد، خواهند گفت پروردگارا ما را در جمع آن ظالمان قرار نده».

وَنَادٰٓى اَصْحٰبُ الْاَعْرَافِ رِجَالًا يَّعْرِفُوْنَهُمْ بِسِيْمٰىهُمْ قَالُوْا مَآ اَغْنٰى عَنْكُمْ جَمْعُكُمْ وَمَا كُنْتُمْ تَسْتَكْبِرُوْنَ

wa nādā aṣḥābul-a‘rāfi rijālay ya‘rifūnahum bisīmāhum qālū mā agnā ‘ankum jam‘ukum wa mā kuntum tastakbirūn(a).

و کسانی که بالاتر از اعرف (بلندترین مکان) بودند، کسانی را که می‌شناختند، با نشانه‌ها صدا می‌زدند و می‌گفتند: «مالی که شما جمع کردید و آنچه به آن افتخار می‌کنید، (معلوم می‌شود) برای شما فایده ندارد».

اَهٰٓؤُلَاۤءِ الَّذِيْنَ اَقْسَمْتُمْ لَا يَنَالُهُمُ اللّٰهُ بِرَحْمَةٍۗ اُدْخُلُوا الْجَنَّةَ لَا خَوْفٌ عَلَيْكُمْ وَلَآ اَنْتُمْ تَحْزَنُوْنَ

ahā'ulā'il-lażīna aqsamtum lā yanāluhumullāhu biraḥmah(tin), udkhulul-jannata lā khaufun ‘alaikum wa lā antum taḥzanūn(a).

آیا اینها کسانی هستند که شما به آنها قسم خوردید، که آنها رحمت الله را نخواهند یافت؟" (خداوند فرمود) «به بهشت ​​داخل شو! نه ترسی برای شما وجود دارد و نه شما غمگین خواهید شد.

وَنَادٰٓى اَصْحٰبُ النَّارِ اَصْحٰبَ الْجَنَّةِ اَنْ اَفِيْضُوْا عَلَيْنَا مِنَ الْمَاۤءِ اَوْ مِمَّا رَزَقَكُمُ اللّٰهُ ۗقَالُوْٓا اِنَّ اللّٰهَ حَرَّمَهُمَا عَلَى الْكٰفِرِيْنَۙ

wa nādā aṣḥābun-nāri aṣḥābal-jannati an afīḍū ‘alainā minal-mā'i au mimmā razaqakumullāh(u), qālū innallāha ḥarramahumā ‘alal-kāfirīn(a).

اهالی جهنم به اهالی بهشت ​​صدا میزنند که "برای ما (کمی) آب یا هر روزی که الله به شما داده است بریزید". جواب دادند: «به راستی که خداوند هر دوی آنها را بر کفار حرام کرده است».

الَّذِيْنَ اتَّخَذُوْا دِيْنَهُمْ لَهْوًا وَّلَعِبًا وَّغَرَّتْهُمُ الْحَيٰوةُ الدُّنْيَاۚ فَالْيَوْمَ نَنْسٰىهُمْ كَمَا نَسُوْا لِقَاۤءَ يَوْمِهِمْ هٰذَاۙ وَمَا كَانُوْا بِاٰيٰتِنَا يَجْحَدُوْنَ

al-lażīnattakhażū dīnahum lahwaw wa la‘ibaw wa garrathumul-ḥayātud-dun-yā, fal-yauma nansāhum kamā nasū liqā'a yaumihim hāżā, wa mā kānū bi'āyātinā yajḥadūn(a).

(یعنی) کسانی که دین خود را بازی و شوخی می‌سازند و فریب زندگی دنیا را خورده‌اند. پس در این روز (قیامت) آنان را فراموش می‌کنیم چنانکه قبلاً جلسه امروز را فراموش کردند و چون آیات ما را تکذیب کردند.

وَلَقَدْ جِئْنٰهُمْ بِكِتٰبٍ فَصَّلْنٰهُ عَلٰى عِلْمٍ هُدًى وَّرَحْمَةً لِّقَوْمٍ يُّؤْمِنُوْنَ

wa laqad ji'nāhum bikitābin faṣṣalnāhu ‘alā ‘ilmin hudaw wa raḥmatal liqaumiy yu'minūn(a).

به راستی ما کتاب (قرآن) را که بر مبنای علم توضیح دادیم، به عنوان هدایت و رحمت برای کسانی که ایمان آورده اند، برای آنان آورده ایم.

هَلْ يَنْظُرُوْنَ اِلَّا تَأْوِيْلَهٗۗ يَوْمَ يَأْتِيْ تَأْوِيْلُهٗ يَقُوْلُ الَّذِيْنَ نَسُوْهُ مِنْ قَبْلُ قَدْ جَاۤءَتْ رُسُلُ رَبِّنَا بِالْحَقِّۚ فَهَلْ لَّنَا مِنْ شُفَعَاۤءَ فَيَشْفَعُوْا لَنَآ اَوْ نُرَدُّ فَنَعْمَلَ غَيْرَ الَّذِيْ كُنَّا نَعْمَلُۗ قَدْ خَسِرُوْٓا اَنْفُسَهُمْ وَضَلَّ عَنْهُمْ مَّا كَانُوْا يَفْتَرُوْنَ ࣖ

hal yanẓurūna illā ta'wīlah(ū), yauma ya'tī ta'wīluhū yaqūlul-lażīna nasūhu min qablu qad jā'at rusulu rabbinā bil-ḥaqq(i), fahal lanā min syufa‘ā'a fa yasyfa‘ū lanā au nuraddu fa na‘mala gairal-lażī kunnā na‘mal(u), qad khasirū anfusahum wa ḍalla ‘anhum mā kānū yaftarūn(a).

آیا آنها فقط منتظر اثبات حقیقت (قرآن) نیستند. روزی که اثبات حق رسید، مردمی که قبلاً آن را نادیده گرفته بودند، گفتند، «به راستی که رسولان پروردگار ما با آوردن حق آمده اند، پس آیا شفیعی برای ما وجود دارد که به ما یاری بدهد یا تا ما (به دنیا) بازگردانده شویم تا برخلاف آنچه قبلاً انجام دادیم، اعمال نیک انجام دهیم؟» آنها در حقیقت به خود آسیب رسانده اند و آنچه که قبلاً خلق کرده بودند از آنها محو شده است.

اِنَّ رَبَّكُمُ اللّٰهُ الَّذِيْ خَلَقَ السَّمٰوٰتِ وَالْاَرْضَ فِيْ سِتَّةِ اَيَّامٍ ثُمَّ اسْتَوٰى عَلَى الْعَرْشِۗ يُغْشِى الَّيْلَ النَّهَارَ يَطْلُبُهٗ حَثِيْثًاۙ وَّالشَّمْسَ وَالْقَمَرَ وَالنُّجُوْمَ مُسَخَّرٰتٍۢ بِاَمْرِهٖٓ ۙاَلَا لَهُ الْخَلْقُ وَالْاَمْرُۗ تَبٰرَكَ اللّٰهُ رَبُّ الْعٰلَمِيْنَ

inna rabbakumullāhul-lażī khalaqas-samāwāti wal-arḍa fī sittati ayyāmin ṡummastawā ‘alal-‘arsy(i), yugsyil-lailan-nahāra yaṭlubuhū ḥaṡīṡā(n), wasy-syamsa wal-qamara wan-nujūma musakhkharātim bi'amrih(ī), alā lahul-khalqu wal-amr(u), tabārakallāhu rabbul-‘ālamīn(a).

به راستی پروردگار شما الله است که آسمان‌ها و زمین را در شش عصر خلق کرد، سپس در عرش اقامت گزید. او شب را به روزی که به سرعت دنبال کرد بست. (او آفرید) آفتاب، مهتاب و ستاره ها را تابع فرمان او. بیاد داشتن! تمام خلقت و امور حق اوست. جلال الله رب العالمین

اُدْعُوْا رَبَّكُمْ تَضَرُّعًا وَّخُفْيَةً ۗاِنَّهٗ لَا يُحِبُّ الْمُعْتَدِيْنَۚ

ud‘ū rabbakum taḍarru‘aw wa khufūyah(tan), innahū lā yuḥibbul-mu‘tadīn(a).

با قلب فروتن و صدای نرم به خدای خود دعا کنید. در حقیقت، او کسانی را که از حدود تجاوز میکنند دوست ندارد.

وَلَا تُفْسِدُوْا فِى الْاَرْضِ بَعْدَ اِصْلَاحِهَا وَادْعُوْهُ خَوْفًا وَّطَمَعًاۗ اِنَّ رَحْمَتَ اللّٰهِ قَرِيْبٌ مِّنَ الْمُحْسِنِيْنَ

wa lā tufsidū fil-arḍi ba‘da iṣlāḥihā wad‘ūhu khaufaw wa ṭama‘ā(n), inna raḥmatallāhi qarībum minal-muḥsinīn(a).

و بعد از اینکه زمین خوب (خلق) شد، به زمین آسیب نرساند. با ترس و امید به او دعا کنید. بیشک رحمت الله بسیار نزدیک است به کسانی که نیکی انجام میدهند.

وَهُوَ الَّذِيْ يُرْسِلُ الرِّيٰحَ بُشْرًاۢ بَيْنَ يَدَيْ رَحْمَتِهٖۗ حَتّٰٓى اِذَآ اَقَلَّتْ سَحَابًا ثِقَالًا سُقْنٰهُ لِبَلَدٍ مَّيِّتٍ فَاَنْزَلْنَا بِهِ الْمَاۤءَ فَاَخْرَجْنَا بِهٖ مِنْ كُلِّ الثَّمَرٰتِۗ كَذٰلِكَ نُخْرِجُ الْمَوْتٰى لَعَلَّكُمْ تَذَكَّرُوْنَ

wa huwal-lażī yursilur-riyāḥa busyram baina yadai raḥmatih(ī), ḥattā iżā aqallat saḥāban ṡiqālan suqnāhu libaladim mayyitin fa anzalnā bihil-mā'a fa akhrajnā bihī min kulliṡ-ṡamarāt(i), każālika nukhrijul-mautā la‘allakum tażakkarūn(a).

این اوست که باد را به عنوان حامل بشارت، پیش از رسیدن رحمت او (باران) می وزد، تا هنگامی که باد ابرها را به ارمغان آورد، آنها را به منطقه ای بایر سوق می دهیم، سپس در آن منطقه باران می فرستیم. بعد ما با آن باران انواع مختلف میوه ها را رشد دادیم. این طوری است که ما مردگان را زنده میکنیم، امید است که شما درس را یاد بگیرید.

وَالْبَلَدُ الطَّيِّبُ يَخْرُجُ نَبَاتُهٗ بِاِذْنِ رَبِّهٖۚ وَالَّذِيْ خَبُثَ لَا يَخْرُجُ اِلَّا نَكِدًاۗ كَذٰلِكَ نُصَرِّفُ الْاٰيٰتِ لِقَوْمٍ يَّشْكُرُوْنَ ࣖ

wal-baladuṭ-ṭayyibu yakhruju nabātuhū bi'iżni rabbih(ī), wal-lażī khabuṡa lā yakhruju illā nakidā(n), każālika nuṣarriful-āyāti liqaumiy yasykurūn(a).

و زمین خوب است، نباتات به اذن خدا به وفور رشد میکنند؛ و خاک ضعیف، محصولات که رشد میکنند از بین میرود. از اینرو ما بارها و بارها نشانه های (عظمت ما) را برای آنهاییکه سپاسگزار اند توضیح میدهیم.

لَقَدْ اَرْسَلْنَا نُوْحًا اِلٰى قَوْمِهٖ فَقَالَ يٰقَوْمِ اعْبُدُوا اللّٰهَ مَا لَكُمْ مِّنْ اِلٰهٍ غَيْرُهٗۗ اِنِّيْٓ اَخَافُ عَلَيْكُمْ عَذَابَ يَوْمٍ عَظِيْمٍ

laqad arsalnā nūḥan ilā qaumihī fa qāla yā qaumi‘budullāha mā lakum min ilāhin gairuh(ū), innī akhāfu ‘alaikum ‘ażāba yaumin ‘aẓīm(in).

به راستی که حضرت نوح را نزد قومش فرستاده ایم، سپس فرمود: ای قوم من، خدا را پرستش کنید، هیچ خدایی (عبادت) برای شما جز او نیست، به راستی که من می ترسم که در روز وحشتناک (قیامت) به عذاب عذاب شوید.

قَالَ الْمَلَاُ مِنْ قَوْمِهٖٓ اِنَّا لَنَرٰىكَ فِيْ ضَلٰلٍ مُّبِيْنٍ

qālal mala'u min qaumihī innā lanarāka fī ḍalālim mubīn(in).

رهبران قوم او گفتند، "به راستی، ما میبینیم که شما واقعاً در گمراهی آشکار هستید. "

قَالَ يٰقَوْمِ لَيْسَ بِيْ ضَلٰلَةٌ وَّلٰكِنِّيْ رَسُوْلٌ مِّنْ رَّبِّ الْعٰلَمِيْنَ

qāla yā qaumi laisa bī ḍalālatuw wa lākinnī rasūlum mir rabbil-‘ālamīn(a).

او (نوح) در پاسخ گفت: ای قوم من من گمراه نیستم؛ بلکه پیامبر پروردگار همه جهانیان هستم.

اُبَلِّغُكُمْ رِسٰلٰتِ رَبِّيْ وَاَنْصَحُ لَكُمْ وَاَعْلَمُ مِنَ اللّٰهِ مَا لَا تَعْلَمُوْنَ

uballigukum risālāti rabbī wa anṣaḥu lakum wa a‘lamu minallāhi mā lā ta‘lamūn(a).

من پیام پروردگارم را به شما می‌رسانم، به شما نصیحت می‌دهم و آنچه را که شما نمی‌دانید، من از خدا می‌دانم».

اَوَعَجِبْتُمْ اَنْ جَاۤءَكُمْ ذِكْرٌ مِّنْ رَّبِّكُمْ عَلٰى رَجُلٍ مِّنْكُمْ لِيُنْذِرَكُمْ وَلِتَتَّقُوْا وَلَعَلَّكُمْ تُرْحَمُوْنَ

awa‘ajibtum an jā'akum żikrum mir rabbikum ‘alā rajulim minkum liyunżirakum wa litattaqū wa la‘allakum turḥamūn(a).

و آیا شما تعجب می‌کنید که هشداری از سوی پروردگارتان به واسطه مردی از میان شما آمد، تا شما را هشدار دهد و تا متقی شوید، تا شما رحمت را دریافت کنید؟

فَكَذَّبُوْهُ فَاَنْجَيْنٰهُ وَالَّذِيْنَ مَعَهٗ فِى الْفُلْكِ وَاَغْرَقْنَا الَّذِيْنَ كَذَّبُوْا بِاٰيٰتِنَاۗ اِنَّهُمْ كَانُوْا قَوْمًا عَمِيْنَ ࣖ

fa każżabūhu fa anjaināhu wal-lażīna ma‘ahū fil-fulki wa agraqnal-lażīna każżabū bi'āyātinā, innahum kānū qauman ‘amīn(a).

پس آنها او (نوح) را انکار کردند. سپس ما او و کسانی را که در کشتی با او بودند نجات دادیم. ما کسانی را غرق میکنیم که آیات ما را انکار میکنند. واقعاً، آنها مردمی اند که کور اند (چشمان قلب های شان).

۞ وَاِلٰى عَادٍ اَخَاهُمْ هُوْدًاۗ قَالَ يٰقَوْمِ اعْبُدُوا اللّٰهَ مَا لَكُمْ مِّنْ اِلٰهٍ غَيْرُهٗۗ اَفَلَا تَتَّقُوْنَ

wa ilā ‘ādin akhāḥum hūdā(n), qāla yā qaumi‘budullāha mā lakum min ilāhin gairuh(ū), afalā tattaqūn(a).

و به اهل عاد (فرستادیم) هود، برادرشان. او گفت: ای قوم من، خدا را پرستش کنید! هیچ خدایی (عبادت) برای شما جز او نیست، پس چرا از الله نمی ترسید؟

قَالَ الْمَلَاُ الَّذِيْنَ كَفَرُوْا مِنْ قَوْمِهٖٓ اِنَّا لَنَرٰىكَ فِيْ سَفَاهَةٍ وَّاِنَّا لَنَظُنُّكَ مِنَ الْكٰذِبِيْنَ

qālal-mala'ul-lażīna kafarū min qaumihī innā lanarāka fī safāhatiw wa innā lanaẓunnuka minal-kāżibīn(a).

سران کفار از قوم او گفتند: «به راستی که ما شما را کاملا دیوانه می‌دانیم و فکر می‌کنیم شما از جمله کسانی هستید که دروغ می‌گویند».

قَالَ يٰقَوْمِ لَيْسَ بِيْ سَفَاهَةٌ وَّلٰكِنِّيْ رَسُوْلٌ مِّنْ رَّبِّ الْعٰلَمِيْنَ

qāla yā qaumi laisa bī safāhatuw wa lākinnī rasūlum mir rabbil-‘ālamīn(a).

او (هود) پاسخ داد: ای قوم من، این نیست که من دیوانه باشم، بلکه من رسول پروردگار همه جهانیان هستم.

اُبَلِّغُكُمْ رِسٰلٰتِ رَبِّيْ وَاَنَا۠ لَكُمْ نَاصِحٌ اَمِيْنٌ

uballigukum risālāti rabbī wa ana lakum nāṣiḥun amīn(un).

پیام پروردگارم را به شما می‌رسانم و توصیه‌های قابل اعتمادی می‌دهم.

اَوَعَجِبْتُمْ اَنْ جَاۤءَكُمْ ذِكْرٌ مِّنْ رَّبِّكُمْ عَلٰى رَجُلٍ مِّنْكُمْ لِيُنْذِرَكُمْۗ وَاذْكُرُوْٓا اِذْ جَعَلَكُمْ خُلَفَاۤءَ مِنْۢ بَعْدِ قَوْمِ نُوْحٍ وَّزَادَكُمْ فِى الْخَلْقِ بَصْۣطَةً ۚفَاذْكُرُوْٓا اٰلَاۤءَ اللّٰهِ لَعَلَّكُمْ تُفْلِحُوْنَ

awa‘ajibtum an jā'akum żikrum mir rabbikum ‘alā rajulim minkum liyunżirakum, ważkurū iż ja‘alakum khulafā'a mim ba‘di qaumi nūḥiw wa zādakum fil-khalqi basṭah(tan), fażkurū ālā'allāhi la‘allakum tufliḥūn(a).

و آیا شما تعجب میکنید که یک هشدار از طرف پروردگار شما از طریق یک مرد از میان شما آمد، تا شما را هشدار دهد؟ به یاد داشته باشید زمانی که او شما را بعد از قوم نوح خلیفه ساخت، و او از شما در قدرت جسمی و قامت برتر بود. پس نعمت های الله را به یاد داشته باشید تا خوشبخت باشید. ”

قَالُوْٓا اَجِئْتَنَا لِنَعْبُدَ اللّٰهَ وَحْدَهٗ وَنَذَرَ مَا كَانَ يَعْبُدُ اٰبَاۤؤُنَاۚ فَأْتِنَا بِمَا تَعِدُنَآ اِنْ كُنْتَ مِنَ الصّٰدِقِيْنَ

qālū aji'tanā lina‘budallāha waḥdahū wa nażara mā kāna ya‘budu ābā'unā, fa'tinā bimā ta‘idunā in kunta minaṣ ṣādiqīn(a).

گفتند: «آیا شما نزد ما آمدید، تا ما فقط خدا را پرستش کنیم و آنچه را که اجداد ما عبادت میکردند رها کنیم، پس تهدید خود را به ما ثابت کنید، اگر راست میگویید!»

قَالَ قَدْ وَقَعَ عَلَيْكُمْ مِّنْ رَّبِّكُمْ رِجْسٌ وَّغَضَبٌۗ اَتُجَادِلُوْنَنِيْ فِيْٓ اَسْمَاۤءٍ سَمَّيْتُمُوْهَآ اَنْتُمْ وَاٰبَاۤؤُكُمْ مَّا نَزَّلَ اللّٰهُ بِهَا مِنْ سُلْطٰنٍۗ فَانْتَظِرُوْٓا اِنِّيْ مَعَكُمْ مِّنَ الْمُنْتَظِرِيْنَ

qāla qad waqa‘a ‘alaikum mir rabbikum rijsuw wa gaḍab(un), atujādilūnanī fī asmā'in sammaitumūhā antum wa ābā'ukum mā nazzalallāhu bihā min sulṭān(in), fantaẓirū innī ma‘akum minal-muntaẓirīn(a).

او (هود) در پاسخ گفت: "به راستی که نفرت و غضب خدا بر شما خواهد رسید، آیا می خواهید با من در مورد نام هایی (بت ها) که شما و اجداد شما خودتان آفریده اید، بحث کنید، اگرچه الله برای آن معلوماتی نازل نکرده است؟ اگر چنین است، صبر کنید! به راستی که من نیز در میان کسانی که منتظر هستند با شما هستم."

فَاَنْجَيْنٰهُ وَالَّذِيْنَ مَعَهٗ بِرَحْمَةٍ مِّنَّا وَقَطَعْنَا دَابِرَ الَّذِيْنَ كَذَّبُوْا بِاٰيٰتِنَا وَمَا كَانُوْا مُؤْمِنِيْنَ ࣖ

fa anjaināhu wal-lażīna ma‘ahū biraḥmatim minnā wa qaṭa‘nā dābiral-lażīna każżabū bi'āyātinā wa mā kānū mu'minīn(a).

از اینرو ما او (هود) و آنهاییکه با او بودند را با رحمت خود نجات دادیم و ما آنهاییکه نشانه های ما را رد میکردند را تا ریشه های شان از بین بردیم. آنها مومن نیستند.

وَاِلٰى ثَمُوْدَ اَخَاهُمْ صٰلِحًاۘ قَالَ يٰقَوْمِ اعْبُدُوا اللّٰهَ مَا لَكُمْ مِّنْ اِلٰهٍ غَيْرُهٗۗ قَدْ جَاۤءَتْكُمْ بَيِّنَةٌ مِّنْ رَّبِّكُمْۗ هٰذِهٖ نَاقَةُ اللّٰهِ لَكُمْ اٰيَةً فَذَرُوْهَا تَأْكُلْ فِيْٓ اَرْضِ اللّٰهِ وَلَا تَمَسُّوْهَا بِسُوْۤءٍ فَيَأْخُذَكُمْ عَذَابٌ اَلِيْمٌ

wa ilā ṡamūda akhāhum ṣāliḥā(n), qāla yā qaumi‘budullāha mā lakum min ilāhin gairuh(ū), qad jā'atkum bayyinatum mir rabbikum, hāżihī nāqatullāhi lakum āyatan fa żarūhā ta'kul fī arḍillāhi wa lā tamassūhā bisū'in fa ya'khużakum ‘ażābun alīm(un).

و به مردم صمود (ما فرستادیم) برادر شان صالح. او گفت: ای قوم من، خدا را پرستش کنید! هیچ خدای (عبادت) برای شما نیست مگر او. به راستی که یک ثبوت واضح از طرف پروردگار تان برای شما رسیده است، این (الف) شتر ماده از طرف الله برای شما نشانه است، بگذارید که از زمین خدا تغذیه کند، به آن ضرر نرسانید، و در نتیجه عذاب دردناکی را متحمل خواهید شد.

وَاذْكُرُوْٓا اِذْ جَعَلَكُمْ خُلَفَاۤءَ مِنْۢ بَعْدِ عَادٍ وَّبَوَّاَكُمْ فِى الْاَرْضِ تَتَّخِذُوْنَ مِنْ سُهُوْلِهَا قُصُوْرًا وَّتَنْحِتُوْنَ الْجِبَالَ بُيُوْتًا ۚفَاذْكُرُوْٓا اٰلَاۤءَ اللّٰهِ وَلَا تَعْثَوْا فِى الْاَرْضِ مُفْسِدِيْنَ

ważkurū iż ja‘alakum khulafā'a mim ba‘di ‘ādiw wa bawwa'akum fil-arḍi tattakhiżūna min suhūlihā quṣūraw wa tanḥitūnal-jibāla buyūtā(n), fażkurū ālā'allāhi wa lā ta‘ṡau fil-arḍi mufsidīn(a).

و به یاد داشته باشید که شما را پس از اهل عاد خلیفه ساخت و شما را در زمین قرار داد. در مکان های هموار شما قصر ها میسازید و در تپه ها آنها را به خانه ها میتراشید. پس نعمت های الله را به یاد داشته باشید و بر روی زمین بدکاری نکنید.

قَالَ الْمَلَاُ الَّذِيْنَ اسْتَكْبَرُوْا مِنْ قَوْمِهٖ لِلَّذِيْنَ اسْتُضْعِفُوْا لِمَنْ اٰمَنَ مِنْهُمْ اَتَعْلَمُوْنَ اَنَّ صٰلِحًا مُّرْسَلٌ مِّنْ رَّبِّهٖۗ قَالُوْٓا اِنَّا بِمَآ اُرْسِلَ بِهٖ مُؤْمِنُوْنَ

qālal-mala'ul-lażīnastakbarū min qaumihī lil-lażīnastuḍ‘ifū liman āmana minhum ata‘lamūna anna ṣāliḥam mursalum mir rabbih(ī), qālū innā bimā ursila bihī mu'minūn(a).

رهبران مغرور به کسانی که ضعیف پنداشته می‌شدند، یعنی کسانی که در میان قوم خود ایمان آورده بودند، می‌گفتند آیا شما می‌دانستید که صالح رسولی از جانب پروردگارش بوده است؟ آنها پاسخ دادند، "در حقیقت ما به چیزی که او گفته ایمان داریم. "

قَالَ الَّذِيْنَ اسْتَكْبَرُوْٓا اِنَّا بِالَّذِيْٓ اٰمَنْتُمْ بِهٖ كٰفِرُوْنَ

qālal-lażīnastakbarū innā bil-lażī āmantum bihī kāfirūn(a).

کسانی که لاف می زنند می گویند: «به راستی ما آنچه را که شما ایمان دارید انکار می کنیم».

فَعَقَرُوا النَّاقَةَ وَعَتَوْا عَنْ اَمْرِ رَبِّهِمْ وَقَالُوْا يٰصٰلِحُ ائْتِنَا بِمَا تَعِدُنَآ اِنْ كُنْتَ مِنَ الْمُرْسَلِيْنَ

fa ‘aqarun-nāqata wa ‘atau ‘an amri rabbihim wa qālū yā ṣāliḥu'tinā bimā ta‘idunā in kunta minal-mursalīn(a).

بعد آنها شتر ماده را ذبح کردند، و برخلاف امر پروردگار خود با تکبر عمل کردند. گفتند ای صالح! تهدید خود را به ما ثابت کن، اگر درست است که تو از فرستادگان هستی.

فَاَخَذَتْهُمُ الرَّجْفَةُ فَاَصْبَحُوْا فِيْ دَارِهِمْ جٰثِمِيْنَ

fa akhażathumur-rajfatu fa aṣbaḥū fī dārihim jāṡimīn(a).

بعد یک زلزله آنها را ضربه زد، و آنها در ویرانه های خانه شان دراز کشیده جان دادند.

فَتَوَلّٰى عَنْهُمْ وَقَالَ يٰقَوْمِ لَقَدْ اَبْلَغْتُكُمْ رِسَالَةَ رَبِّيْ وَنَصَحْتُ لَكُمْ وَلٰكِنْ لَّا تُحِبُّوْنَ النّٰصِحِيْنَ

fa tawallā ‘anhum wa qāla yā qaumi laqad ablagtukum risālata rabbī wa naṣaḥtu lakum wa lākil lā tuḥibbūnan-nāṣiḥīn(a).

سپس او (صالح) از آنان خارج شد و گفت: ای قوم من، به راستی که من پیام پروردگارم را به شما رساندم و شما را نصیحت کردم، اما شما افرادی را که نصیحت می‌کنند دوست ندارید».

وَلُوْطًا اِذْ قَالَ لِقَوْمِهٖٓ اَتَأْتُوْنَ الْفَاحِشَةَ مَا سَبَقَكُمْ بِهَا مِنْ اَحَدٍ مِّنَ الْعٰلَمِيْنَ

wa lūṭan iż qāla liqaumihī ata'tūnal-fāḥisyata mā sabaqakum bihā min aḥadim minal-‘ālamīn(a).

و (ما همچنان) لوط را فرستادیم، زمانیکه به قوم خود گفت، "چرا شما یک عمل نفرت انگیز را انجام میدهید، که هیچکس قبل از شما (در دنیا) انجام نداده است.

اِنَّكُمْ لَتَأْتُوْنَ الرِّجَالَ شَهْوَةً مِّنْ دُوْنِ النِّسَاۤءِۗ بَلْ اَنْتُمْ قَوْمٌ مُّسْرِفُوْنَ

innakum lata'tūnar-rijāla syahwatam min dūnin-nisā'(i), bal antum qaumum musrifūn(a).

در حقیقت، شما شهوت خود را برای مردان نه برای زنان افشا کرده اید. شما واقعاً مردم بیش از حد هستید.

وَمَا كَانَ جَوَابَ قَوْمِهٖٓ اِلَّآ اَنْ قَالُوْٓا اَخْرِجُوْهُمْ مِّنْ قَرْيَتِكُمْۚ اِنَّهُمْ اُنَاسٌ يَّتَطَهَّرُوْنَ

wa mā kāna jawāba qaumihī illā an qālū akhrijūhum min qaryatikum, innahum unāsuy yataṭahharūn(a).

و جواب قومش چیزی دیگری نبود جز این که می‌گفتند: «آنها (لوت و پیروانش) را از کشورت بیرون کن، آنان مردمی هستند که خود را مقدس می‌دانند».

فَاَنْجَيْنٰهُ وَاَهْلَهٗٓ اِلَّا امْرَاَتَهٗ كَانَتْ مِنَ الْغٰبِرِيْنَ

fa anjaināhu wa ahlahū illamra'atahū kānat minal-gābirīn(a).

سپس ما او و پیروانش را نجات دادیم، مگر همسرش. او (خانم او) یکی از آنهایی بود که پشت سر گذاشته شده بود.

وَاَمْطَرْنَا عَلَيْهِمْ مَّطَرًاۗ فَانْظُرْ كَيْفَ كَانَ عَاقِبَةُ الْمُجْرِمِيْنَ ࣖ

wa amṭarnā ‘alaihim maṭarā(n), fanẓur kaifa kāna ‘āqibatul-mujrimīn(a).

و ما آنها را با باران (سنگ ها) باران کردیم. پس توجه کنید که برای کسی که گناه میکند چه اتفاقی می افتد.

وَاِلٰى مَدْيَنَ اَخَاهُمْ شُعَيْبًاۗ قَالَ يٰقَوْمِ اعْبُدُوا اللّٰهَ مَا لَكُمْ مِّنْ اِلٰهٍ غَيْرُهٗۗ قَدْ جَاۤءَتْكُمْ بَيِّنَةٌ مِّنْ رَّبِّكُمْ فَاَوْفُوا الْكَيْلَ وَالْمِيْزَانَ وَلَا تَبْخَسُوا النَّاسَ اَشْيَاۤءَهُمْ وَلَا تُفْسِدُوْا فِى الْاَرْضِ بَعْدَ اِصْلَاحِهَاۗ ذٰلِكُمْ خَيْرٌ لَّكُمْ اِنْ كُنْتُمْ مُّؤْمِنِيْنَۚ

wa ilā madyana akhāhum syu‘aibā(n), qāla yā qaumi‘budullāha mā lakum min ilāhin gairuh(ū), qad jā'atkum bayyinatum mir rabbikum fa auful-kaila wal-mīzāna wa lā tabkhasun-nāsa asy-yā'ahum wa lā tufsidū fil-arḍi ba‘da iṣlāḥihā, żālikum khairul lakum in kuntum mu'minīn(a).

و به مردم مادیان، ما (فرستادیم) شعیب، برادر خود شان. او گفت: ای قوم من، خدا را پرستش کنید، هیچ خدایی برای شما جز او وجود ندارد، براستی که از پروردگارتان به شما دلیل واضحی رسیده است، اندازه گیری ها و ترازو ها را کامل کنید، و به هیچ کس کوچکترین ضرری نرسید، پس از آنکه به خوبی آفریده شد، به زمین آسیب نرسانید، این برای شما بهتر است اگر مؤمن باشید.

وَلَا تَقْعُدُوْا بِكُلِّ صِرَاطٍ تُوْعِدُوْنَ وَتَصُدُّوْنَ عَنْ سَبِيْلِ اللّٰهِ مَنْ اٰمَنَ بِهٖ وَتَبْغُوْنَهَا عِوَجًاۚ وَاذْكُرُوْٓا اِذْ كُنْتُمْ قَلِيْلًا فَكَثَّرَكُمْۖ وَانْظُرُوْا كَيْفَ كَانَ عَاقِبَةُ الْمُفْسِدِيْنَ

wa lā taq‘udū bikulli ṣirāṭin tū‘idūna wa taṣuddūna ‘an sabīlillāhi man āmana bihī wa tabgūnahā ‘iwajā(n), ważkurū iż kuntum qalīlan fa kaṡṡarakum, wanẓurū kaifa kāna ‘āqibatul-mufsidīn(a).

و با ترساندن و مانع ساختن مؤمنان از راه خدا و خواستن منحرف کردن آن بر هیچ راهی ننشینید. یادش بخیر وقتی کم بودی بعد الله تعداد تو را زیاد کرد و توجه کنید که چه اتفاقی برای کسانی که آسیب می رسانند می افتد.

وَاِنْ كَانَ طَاۤىِٕفَةٌ مِّنْكُمْ اٰمَنُوْا بِالَّذِيْٓ اُرْسِلْتُ بِهٖ وَطَاۤىِٕفَةٌ لَّمْ يُؤْمِنُوْا فَاصْبِرُوْا حَتّٰى يَحْكُمَ اللّٰهُ بَيْنَنَاۚ وَهُوَ خَيْرُ الْحٰكِمِيْنَ ۔

wa in kāna ṭā'ifatum minkum āmanū bil-lażī ursiltu bihī wa ṭā'ifatul lam tu'minū faṣbirū ḥattā yaḥkumallāhu bainanā, wa huwa khairul-ḥākimīn(a).

اگر در میان شما گروهی وجود داشته باشد که به (تعلیمات) که من برای رساندن آن فرستاده ام ایمان دارند، و (همچنان) گروهی وجود داشته باشد که ایمان ندارند، پس صبر کنید تا اینکه خداوند بین ما تصمیم بگیرد. او بهترین قاضی است.

۞ قَالَ الْمَلَاُ الَّذِيْنَ اسْتَكْبَرُوْا مِنْ قَوْمِهٖ لَنُخْرِجَنَّكَ يٰشُعَيْبُ وَالَّذِيْنَ اٰمَنُوْا مَعَكَ مِنْ قَرْيَتِنَآ اَوْ لَتَعُوْدُنَّ فِيْ مِلَّتِنَاۗ قَالَ اَوَلَوْ كُنَّا كٰرِهِيْنَ

qālal-mala'ul-lażīnastakbarū min qaumihī lanukhrijannaka yā syu‘aibu wal-lażīna āmanū ma‘aka min qaryatinā au lata‘ūdunna fī millatinā, qāla awalau kunnā kārihīn(a).

سران مغرور طایفه شعیب گفتند ای شعیب! حتماً تو و مؤمنان را از کشور خود اخراج خواهیم کرد، مگر اینکه به دین ما برگردی. شعیب گفت، "آیا (شما ما را اخراج میکنید)، درحالیکه ما این را دوست نداریم؟

قَدِ افْتَرَيْنَا عَلَى اللّٰهِ كَذِبًا اِنْ عُدْنَا فِيْ مِلَّتِكُمْ بَعْدَ اِذْ نَجّٰىنَا اللّٰهُ مِنْهَاۗ وَمَا يَكُوْنُ لَنَآ اَنْ نَّعُوْدَ فِيْهَآ اِلَّآ اَنْ يَّشَاۤءَ اللّٰهُ رَبُّنَاۗ وَسِعَ رَبُّنَا كُلَّ شَيْءٍ عِلْمًاۗ عَلَى اللّٰهِ تَوَكَّلْنَاۗ رَبَّنَا افْتَحْ بَيْنَنَا وَبَيْنَ قَوْمِنَا بِالْحَقِّ وَاَنْتَ خَيْرُ الْفٰتِحِيْنَ

qadiftarainā ‘alallāhi każiban in ‘udnā fī millatikum ba‘da iż najjānallāhu minhā, wa mā yakūnu lanā an na‘ūda fīhā illā ay yasyā'allāhu rabbunā, wasi‘a rabbunā kulla syai'in ‘ilmā(n), ‘alallāhi tawakkalnā, rabbanaftaḥ bainanā wa baina qauminā bil-ḥaqqi wa anta khairul-fātiḥīn(a).

به راستی که ما دروغ بزرگی علیه الله اختراع می‌کردیم، اگر به دین شما بر می‌گشتیم، پس از آن که الله ما را از آن نجات داد. و برای ما شایسته نیست که به سوی او برگردیم، مگر اینکه الله پروردگار ما بخواهد. علم پروردگار ما همه چیز را در بر میگیرد. ما فقط به الله توکل میکنیم. ای پروردگار ما میان ما و مردم ما با عدالت (عادلانه) قضاوت کن. شما بهترین تصمیم گیرنده هستید."

وَقَالَ الْمَلَاُ الَّذِيْنَ كَفَرُوْا مِنْ قَوْمِهٖ لَىِٕنِ اتَّبَعْتُمْ شُعَيْبًا اِنَّكُمْ اِذًا لَّخٰسِرُوْنَ

wa qālal-mala'ul-lażīna kafarū min qaumihī la'inittaba‘tum syu‘aiban innakum iżal lakhāsirūn(a).

و سران قوم او (شعیب) که کافر بودند (به یکدیگر) گفتند: «به راستی که اگر شما از شعیب پیروی کنید، قطعاً شما کسانی خواهید بود که بازنده می‌شوید».

فَاَخَذَتْهُمُ الرَّجْفَةُ فَاَصْبَحُوْا فِيْ دَارِهِمْ جٰثِمِيْنَۙ

fa akhażathumur-rajfatu fa aṣbaḥū fī dārihim jāṡimīn(a).

بعد یک زلزله آنها را ضربه زد، و آنها در ویرانه های خانه شان دراز کشیده جان دادند.

الَّذِيْنَ كَذَّبُوْا شُعَيْبًا كَاَنْ لَّمْ يَغْنَوْا فِيْهَاۚ اَلَّذِيْنَ كَذَّبُوْا شُعَيْبًا كَانُوْا هُمُ الْخٰسِرِيْنَ

al-lażīna każżabū syu‘aiban ka'allam yagnau fīhā, al-lażīna każżabū syu‘aiban kānū humul-khāsirīn(a).

مردمی که شعیب را انکار می‌کردند، گویی هرگز در آن (کشور) زندگی نکرده‌اند. کسانی که شعیب را انکار می‌کنند، بازنده هستند.

فَتَوَلّٰى عَنْهُمْ وَقَالَ يٰقَوْمِ لَقَدْ اَبْلَغْتُكُمْ رِسٰلٰتِ رَبِّيْ وَنَصَحْتُ لَكُمْۚ فَكَيْفَ اٰسٰى عَلٰى قَوْمٍ كٰفِرِيْنَ ࣖ

fa tawallā ‘anhum wa qāla yā qaumi laqad ablagtukum risālāti rabbī wa naṣaḥtu lakum, fa kaifa āsā ‘alā qaumin kāfirīn(a).

پس شعیب از آنها خارج شد و گفت: ای قومم، به راستی که من پیام پروردگارم را به شما رساندم و شما را نصیحت کردم، پس چگونه برای کافران غمگین خواهم شد؟

وَمَآ اَرْسَلْنَا فِيْ قَرْيَةٍ مِّنْ نَّبِيٍّ اِلَّآ اَخَذْنَآ اَهْلَهَا بِالْبَأْسَاۤءِ وَالضَّرَّاۤءِ لَعَلَّهُمْ يَضَّرَّعُوْنَ

wa mā arsalnā fī qaryatim min nabiyyin illā akhażnā ahlahā bil-ba'sā'i waḍ-ḍarrā'i la‘allahum yaḍḍarra‘ūn(a).

و ما پیامبری را به سرزمینی نفرستادیم، (و باشندگان آن آن پیامبر را رد کردند)، بلکه ما بر باشندگان آن سختی و رنج وارد کردیم تا آنها (با) فروتن کردن خود را تسلیم کنند.

ثُمَّ بَدَّلْنَا مَكَانَ السَّيِّئَةِ الْحَسَنَةَ حَتّٰى عَفَوْا وَّقَالُوْا قَدْ مَسَّ اٰبَاۤءَنَا الضَّرَّاۤءُ وَالسَّرَّاۤءُ فَاَخَذْنٰهُمْ بَغْتَةً وَّهُمْ لَا يَشْعُرُوْنَ

Ṡumma baddalnā makānas-sayyi'atil-ḥasanata ḥattā ‘afau wa qālū qad massa ābā'anaḍ-ḍarrā'u was-sarrā'u fa akhażnāhum bagtataw wa hum lā yasy‘urūn(a).

سپس رنج را جایگزین لذت کردیم (به طوری که اولاد و ثروت آنان) زیاد شد، سپس گفتند: «به راستی که اجداد ما رنج و لذت را تجربه کردند»، بنابراین بدون اینکه متوجه شوند، عذاب را ناگهان بر آنان وارد کردیم.

وَلَوْ اَنَّ اَهْلَ الْقُرٰٓى اٰمَنُوْا وَاتَّقَوْا لَفَتَحْنَا عَلَيْهِمْ بَرَكٰتٍ مِّنَ السَّمَاۤءِ وَالْاَرْضِ وَلٰكِنْ كَذَّبُوْا فَاَخَذْنٰهُمْ بِمَا كَانُوْا يَكْسِبُوْنَ

wa lau anna ahlal-qurā āmanū wattaqau lafataḥnā ‘alaihim barakātim minas-samā'i wal ardḍi wa lākin każżabū fa akhażnāhum bimā kānū yaksibūn(a).

و اگر اهل سرزمین ایمان آورده و پرهیزگاری می‌کردند، نعمت‌های آسمان و زمین را بر آنان ارزانی می‌کردیم، ولی دروغ (آیه‌های ما) برمی‌آیند، بنابراین آنان را مطابق آنچه انجام داده بودند، مجازات کردیم.

اَفَاَمِنَ اَهْلُ الْقُرٰٓى اَنْ يَّأْتِيَهُمْ بَأْسُنَا بَيَاتًا وَّهُمْ نَاۤىِٕمُوْنَۗ

afa amina ahlul-qurā ay ya'tiyahum ba'sunā bayātaw wa hum nā'imūn(a).

پس آیا مردم آن سرزمین از عذاب ما که در شب در حالیکه آنها میخوابند میاید احساس مصؤنیت میکنند؟

اَوَاَمِنَ اَهْلُ الْقُرٰٓى اَنْ يَّأْتِيَهُمْ بَأْسُنَا ضُحًى وَّهُمْ يَلْعَبُوْنَ

awa amina ahlul-qurā ay ya'tiyahum ba'sunā ḍuḥaw wa hum yal‘abūn(a).

یا آیا مردم آن سرزمین از عذاب ما که صبح می آید در حالیکه آنها بازی میکنند احساس امنیت میکنند؟

اَفَاَمِنُوْا مَكْرَ اللّٰهِۚ فَلَا يَأْمَنُ مَكْرَ اللّٰهِ اِلَّا الْقَوْمُ الْخٰسِرُوْنَ ࣖ

afa aminū makrallāh(i), falā ya'manu makrallāhi illal-qaumul khāsirūn(a).

یا اینکه از عذاب (غیر منتظره) الله احساس مصؤنیت میکنند؟ هیچکس از عذاب الله احساس امنیت نمیکند مگر کسانی که از دست داده اند.

اَوَلَمْ يَهْدِ لِلَّذِيْنَ يَرِثُوْنَ الْاَرْضَ مِنْۢ بَعْدِ اَهْلِهَآ اَنْ لَّوْ نَشَاۤءُ اَصَبْنٰهُمْ بِذُنُوْبِهِمْۚ وَنَطْبَعُ عَلٰى قُلُوْبِهِمْ فَهُمْ لَا يَسْمَعُوْنَ

awalam yahdi lil-lażīna yariṡūnal-arḍa mim ba‘di ahlihā allau nasyā'u aṣabnāhum biżunūbihim, wa naṭba‘u ‘alā qulūbihim fahum lā yasma‘ūn(a).

یا این برای مردم که یک زمین را بعد از (ناپدید شدن) باشندگان آن به میراث میبرند، واضح نیست؟ که اگر ما میخواستیم، ما آنها را بخاطر گناهان شان مجازات میکردیم؛ و ما قلب های آنها را قفل کردیم تا آنها نتوانند (درس) را بشنوند.

تِلْكَ الْقُرٰى نَقُصُّ عَلَيْكَ مِنْ اَنْۢبَاۤىِٕهَاۚ وَلَقَدْ جَاۤءَتْهُمْ رُسُلُهُمْ بِالْبَيِّنٰتِۚ فَمَا كَانُوْا لِيُؤْمِنُوْا بِمَا كَذَّبُوْا مِنْ قَبْلُۗ كَذٰلِكَ يَطْبَعُ اللّٰهُ عَلٰى قُلُوْبِ الْكٰفِرِيْنَ

tilkal-qurā naquṣṣu ‘alaika min ambā'ihā, wa laqad jā'athum rusuluhum bil-bayyināt(i), famā kānū liyu'minū bimā każżabū min qabl(u), każālika yaṭba‘ullāhu ‘alā qulūbil-kāfirīn(a).

اینها زمین های اند (که ما آنها را ویران کردیم)، ما بعضی از داستان های آنها را به شما میگوییم. پیام آوران آنها در حقیقت با شواهد واضح نزد آنها آمده بودند. مگر آنها به چیزی که قبلاً انکار کرده بودند باور نداشتند. بدین‌سان الله بر قلب‌های کفار مهر می‌زند.

وَمَا وَجَدْنَا لِاَكْثَرِهِمْ مِّنْ عَهْدٍۚ وَاِنْ وَّجَدْنَآ اَكْثَرَهُمْ لَفٰسِقِيْنَ

wa mā wajadnā li'akṡarihim min ‘ahd(in), wa iw wajadnā akṡarahum lafāsiqīn(a).

و ما اکثریت آنها را در حال وفا کردن وعده های شان نمیبینیم. در عوض، چیزی که ما یافتیم این بود که بسیاری از آنها واقعاً مردم شریر بودند.

ثُمَّ بَعَثْنَا مِنْۢ بَعْدِهِمْ مُّوْسٰى بِاٰيٰتِنَآ اِلٰى فِرْعَوْنَ وَمَلَا۟ىِٕهٖ فَظَلَمُوْا بِهَاۚ فَانْظُرْ كَيْفَ كَانَ عَاقِبَةُ الْمُفْسِدِيْنَ

Ṡumma ba‘aṡnā mim ba‘dihim mūsā bi'āyātinā ilā fir‘auna wa mala'ihī fa ẓalamū bihā, fanẓur kaifa kāna ‘āqibatul-mufsidīn(a).

بعد از آنها، ما موسی را با دلایل خود نزد فرعون و رهبران قومش فرستادیم، سپس آنها دلایل را انکار کردند. پس توجه کنید که برای کسانیکه آسیب میرساند چه اتفاقی میافتد.

وَقَالَ مُوْسٰى يٰفِرْعَوْنُ اِنِّيْ رَسُوْلٌ مِّنْ رَّبِّ الْعٰلَمِيْنَۙ

wa qāla mūsa yā fir‘aunu innī rasūlum mir rabbil-‘ālamīn(a).

و موسی گفت: ای فرعون، به راستی که من فرستاده پروردگار همه جهانیان هستم،

حَقِيْقٌ عَلٰٓى اَنْ لَّآ اَقُوْلَ عَلَى اللّٰهِ اِلَّا الْحَقَّۗ قَدْ جِئْتُكُمْ بِبَيِّنَةٍ مِّنْ رَّبِّكُمْ فَاَرْسِلْ مَعِيَ بَنِيْٓ اِسْرَاۤءِيْلَ ۗ

Ḥaqīqun ‘alā allā aqūla ‘alallāhi illal-ḥaqq(a), qad ji'tukum bibayyinatim mir rabbikum fa arsil ma‘iya banī isrā'īl(a).

من مکلف هستم که حق را در مورد الله بگویم. در حقیقت، من با شواهد واضح از طرف پروردگارت نزد تو آمده ام، پس بگذار بنی اسرائیل با من بروند. "

قَالَ اِنْ كُنْتَ جِئْتَ بِاٰيَةٍ فَأْتِ بِهَآ اِنْ كُنْتَ مِنَ الصّٰدِقِيْنَ

qāla in kunta ji'ta bi'āyatin fa'ti bihā in kunta minaṣ ṣādiqīn(a).

او (فرعون) جواب داد، اگر درست است که شما ثبوت می آورید، پس آنرا نشان دهید، که شما از مردم راستگو هستید.

فَاَلْقٰى عَصَاهُ فَاِذَا هِيَ ثُعْبَانٌ مُّبِيْنٌ ۖ

fa alqā ‘aṣāhu fa iżā hiya ṡu‘bānum mubīn(un).

بعد (موسی) چوب خود را پرتاب کرد، ناگهان چوب به یک مار بزرگ واقعی تبدیل شد.

وَّنَزَعَ يَدَهٗ فَاِذَا هِيَ بَيْضَاۤءُ لِلنّٰظِرِيْنَ ࣖ

wa naza‘a yadahū fa iżā hiya baiḍā'u lin-nāẓirīn(a).

و دستش را بیرون کشید، و ناگهان برای کسانیکه آنرا میدیدند سفید (درخشان) شد.

قَالَ الْمَلَاُ مِنْ قَوْمِ فِرْعَوْنَ اِنَّ هٰذَا لَسٰحِرٌ عَلِيْمٌۙ

qālal-mala'u min qaumi fir‘auna inna hāżā lasāḥirum ‘alīm(un).

سران قوم فرعون گفتند: این مرد به راستی یک جادوگر زیرک است،

يُّرِيْدُ اَنْ يُّخْرِجَكُمْ مِّنْ اَرْضِكُمْ ۚ فَمَاذَا تَأْمُرُوْنَ

yurīdu ay yukhrijakum min arḍikum, fa māżā ta'murūn(a).

چه کسی میخواهد شما را از سرزمین تان بیرون کند." (فرعون گفت)، "پس شما چه پیشنهاد میکنید؟"

قَالُوْآ اَرْجِهْ وَاَخَاهُ وَاَرْسِلْ فِى الْمَدَاۤىِٕنِ حٰشِرِيْنَۙ

qālū arjih wa akhāhu wa arsil fil-madā'ini ḥāsyirīn(a).

(رؤسا) جواب دادند (برای مدتی) او و برادرش را بازداشت کنید و چند نفر را به شهرها بفرستید تا (جادوگران) را جمع کنند،

يَأْتُوْكَ بِكُلِّ سٰحِرٍ عَلِيْمٍ

ya'tūka bikulli sāḥirin ‘alīm(in).

تا آنها تمام جادوگران زیرک را به شما بیاورند.

وَجَاۤءَ السَّحَرَةُ فِرْعَوْنَ قَالُوْٓا اِنَّ لَنَا لَاَجْرًا اِنْ كُنَّا نَحْنُ الْغٰلِبِيْنَ

wa jā'as-saḥaratu fir‘auna qālū inna lanā la'ajran in kunnā naḥnul-gālibīn(a).

و ساحران نزد فرعون آمدند. آنها گفتند، "(آیا) اگر ما برنده شویم پاداش دریافت خواهیم کرد؟"

قَالَ نَعَمْ وَاِنَّكُمْ لَمِنَ الْمُقَرَّبِيْنَ

qāla na‘am wa innakum laminal-muqarrabīn(a).

او (فرعون) پاسخ داد، "بلی، در حقیقت شما باید از جمله کسانی باشید که به من نزدیک هستند."

قَالُوْا يٰمُوْسٰٓى اِمَّآ اَنْ تُلْقِيَ وَاِمَّآ اَنْ نَّكُوْنَ نَحْنُ الْمُلْقِيْنَ

qālū yā mūsā immā an tulqiya wa immā an nakūna naḥnul-mulqīn(a).

آنها (جادوگران) گفتند: ای موسی! آیا تو اول می اندازی، یا ما می اندازیم؟

قَالَ اَلْقُوْاۚ فَلَمَّآ اَلْقَوْا سَحَرُوْٓا اَعْيُنَ النَّاسِ وَاسْتَرْهَبُوْهُمْ وَجَاۤءُوْ بِسِحْرٍ عَظِيْمٍ

qāla alqū, falammā alqau saḥarū a‘yunan-nāsi wastarhabūhum wa jā'ū bisiḥrin ‘aẓīm(in).

او (موسی) پاسخ داد، "آنرا (نخست) پرتاب کن!" بنابراین پس از انداختن آن، چشمان مردم را جادو کردند و مردم را ترساندند، زیرا جادوی عظیمی (شگفت انگیز) از خود نشان دادند.

۞ وَاَوْحَيْنَآ اِلٰى مُوْسٰٓى اَنْ اَلْقِ عَصَاكَۚ فَاِذَا هِيَ تَلْقَفُ مَا يَأْفِكُوْنَۚ

wa auḥainā ilā mūsā an alqi ‘aṣāk(a), fa iżā hiya talqafu mā ya'fikūn(a).

و ما به موسی وحی کردیم، "عصا خود را به زمین بینداز!" از اینرو ناگهان او تمام دروغ های آنها را قورت داد.

فَوَقَعَ الْحَقُّ وَبَطَلَ مَا كَانُوْا يَعْمَلُوْنَۚ

fa waqa‘al-ḥaqqu wa baṭala mā kānū ya‘malūn(a).

بعد حقیقت ثابت شد، و هر چیزی که آنها انجام دادند بیهوده بود.

فَغُلِبُوْا هُنَالِكَ وَانْقَلَبُوْا صٰغِرِيْنَۚ

fa gulibū hunālika wanqalabū ṣāgirīn(a).

پس در آن محل شکست خوردند و مردمی حقیر شدند.

وَاُلْقِيَ السَّحَرَةُ سٰجِدِيْنَۙ

wa ulqiyas-saḥaratu sājidīn(a).

و ساحران فوراً به زمین افتادند و سجده کردند.

قَالُوْٓا اٰمَنَّا بِرَبِّ الْعٰلَمِيْنَۙ

qālū āmannā birabbil-‘ālamīn(a).

گفتند: ما به پروردگار همه جهانیان ایمان داریم،

رَبِّ مُوْسٰى وَهٰرُوْنَ

rabbi mūsā wa hārūn(a).

(یعنی) خدای موسی و هارون.

قَالَ فِرْعَوْنُ اٰمَنْتُمْ بِهٖ قَبْلَ اَنْ اٰذَنَ لَكُمْۚ اِنَّ هٰذَا لَمَكْرٌ مَّكَرْتُمُوْهُ فِى الْمَدِيْنَةِ لِتُخْرِجُوْا مِنْهَآ اَهْلَهَاۚ فَسَوْفَ تَعْلَمُوْنَ

qāla fir‘aunu āmantum bihī qabla an āżana lakum, inna hāżā lamakrum makartumūhu fil-madīnati litukhrijū minhā ahlahā, fa saufa ta‘lamūn(a).

فرعون گفت چرا قبل از اینکه من به شما اجازه بدهم به او ایمان می آورید، در حقیقت این واقعاً یک ترفند است که شما در این شهر برنامه ریزی کرده اید، برای بیرون راندن ساکنان آن، بعداً شما (عواقب اعمال تان) را خواهید دانست.

لَاُقَطِّعَنَّ اَيْدِيَكُمْ وَاَرْجُلَكُمْ مِّنْ خِلَافٍ ثُمَّ لَاُصَلِّبَنَّكُمْ اَجْمَعِيْنَ

la'uqaṭṭi‘anna aidiyakum wa arjulakum min khilāfin ṡumma la'uṣallibannakum ajma‘īn(a).

من قطعاً دست و پای شما را به صورت متقاطع (دست راست و پای چپ یا برعکس) قطع خواهم کرد، سپس همه شما را به صلیب خواهم کشید."

قَالُوْٓا اِنَّآ اِلٰى رَبِّنَا مُنْقَلِبُوْنَۙ

qālū innā ilā rabbinā munqalibūn(a).

آنها (جادوگران) پاسخ دادند، "در حقیقت ما به پروردگار خود برمیگردیم.

وَمَا تَنْقِمُ مِنَّآ اِلَّآ اَنْ اٰمَنَّا بِاٰيٰتِ رَبِّنَا لَمَّا جَاۤءَتْنَا ۗرَبَّنَآ اَفْرِغْ عَلَيْنَا صَبْرًا وَّتَوَفَّنَا مُسْلِمِيْنَ ࣖ

wa mā tanqimu minnā illā an āmannā bi'āyāti rabbinā lammā jā'atnā, rabanā afrig ‘alainā ṣabraw wa tawaffanā muslimīn(a).

و شما از ما انتقام نگرفتید، بلکه به این دلیل که ما به آیات پروردگار خود ایمان آوردیم که آنها نزد ما آمدند.» (دعا کردند) پروردگارا به ما صبر بده و به عنوان مسلمان (تسلیم به تو) بمیریم».

وَقَالَ الْمَلَاُ مِنْ قَوْمِ فِرْعَوْنَ اَتَذَرُ مُوْسٰى وَقَوْمَهٗ لِيُفْسِدُوْا فِى الْاَرْضِ وَيَذَرَكَ وَاٰلِهَتَكَۗ قَالَ سَنُقَتِّلُ اَبْنَاۤءَهُمْ وَنَسْتَحْيٖ نِسَاۤءَهُمْۚ وَاِنَّا فَوْقَهُمْ قٰهِرُوْنَ

wa qālal-mala'u min qaumi fir‘auna atażaru mūsā wa qaumahū liyufsidū fil-arḍi wa yażaraka wa ālihatak(a), qāla sanuqattilu abnā'ahum wa nastaḥyī nisā'ahum, wa innā fauqahum qāhirūn(a).

و رهبران قوم فرعون گفتند، آیا شما به موسی و قوم او اجازه میدهید تا در این سرزمین (مصر) ویرانی ایجاد کنند و شما و خدایان تان را رها کنند؟ (فرعون) پاسخ داد: «ما پسران آنان را می‌کشیم و دختران‌شان را زنده می‌گذاریم و به راستی ما بر آن‌ها قدرت کامل داریم».

قَالَ مُوْسٰى لِقَوْمِهِ اسْتَعِيْنُوْا بِاللّٰهِ وَاصْبِرُوْاۚ اِنَّ الْاَرْضَ لِلّٰهِ ۗيُوْرِثُهَا مَنْ يَّشَاۤءُ مِنْ عِبَادِهٖۗ وَالْعَاقِبَةُ لِلْمُتَّقِيْنَ

qāla mūsā liqaumihista‘īnū billāhi waṣbirū, innal-arḍa lillāh(i), yūriṡuhā may yasyā'u min ‘ibādih(ī), wal-‘āqibatu lil-muttaqīn(a).

موسی به قوم خود گفت: «از خدا کمک بخواهید و صبر کنید، به راستی (این) زمین از آن الله است؛ او آن را به هر کسی که بخواهد از بندگانش به ارث خواهد رساند و عاقبت (خوب) برای کسانی است که متقی هستند».

قَالُوْٓا اُوْذِيْنَا مِنْ قَبْلِ اَنْ تَأْتِيَنَا وَمِنْۢ بَعْدِ مَا جِئْتَنَا ۗقَالَ عَسٰى رَبُّكُمْ اَنْ يُّهْلِكَ عَدُوَّكُمْ وَيَسْتَخْلِفَكُمْ فِى الْاَرْضِ فَيَنْظُرَ كَيْفَ تَعْمَلُوْنَ ࣖ

qālū ūżīnā min qabli an ta'tiyanā wa mim ba‘di mā ji'tanā, qāla ‘asā rabbukum ay yuhlika ‘aduwwakum wa yastakhlifakum fil-arḍi fa yanẓura kaifa ta‘malūn(a).

آنها (قوم موسی) گفتند، "ما قبل از آمدن تو نزد ما و بعد از آمدن تو مورد ظلم (فرعون) بودیم". (موسی) جواب داد، امید است که پروردگارت دشمنان تو را نابود کند و تو را در زمین خلیفه کند؛ آنگاه او خواهد دید که تو چگونه عمل میکنی.

وَلَقَدْ اَخَذْنَآ اٰلَ فِرْعَوْنَ بِالسِّنِيْنَ وَنَقْصٍ مِّنَ الثَّمَرٰتِ لَعَلَّهُمْ يَذَّكَّرُوْنَ

wa laqad akhażnā āla fir‘auna bis-sinīna wa naqṣim minaṡ-ṡamarāti la‘allahum yażżakkarūn(a).

و در حقیقت، ما فرعون و قوم او را با (آوردن) سال های زیاد خشکسالی و کمبود میوه مجازات کردیم، تا آنها یک عبرت بگیرند.

فَاِذَا جَاۤءَتْهُمُ الْحَسَنَةُ قَالُوْا لَنَا هٰذِهٖ ۚوَاِنْ تُصِبْهُمْ سَيِّئَةٌ يَّطَّيَّرُوْا بِمُوْسٰى وَمَنْ مَّعَهٗۗ اَلَآ اِنَّمَا طٰۤىِٕرُهُمْ عِنْدَ اللّٰهِ وَلٰكِنَّ اَكْثَرَهُمْ لَا يَعْلَمُوْنَ

fa iżā jā'athumul-ḥasanatu qālū lanā hāżihī, wa in tuṣibhum sayyi'atuy yaṭṭayyarū bimūsā wa mam ma‘ah(ū), alā innamā ṭā'iruhum ‘indallāhi wa lākinna aksṡarahum lā ya‘lamūn(a).

بعد زمانیکه خیر (رفاه) به آنها میرسد، آنها میگویند، "این به سبب (تلاش) ما است. " و اگر دچار مشکل می‌شدند، بدبختی را به دوش موسی و پیروانش می‌گشتند. بدانید که سرنوشت شان به دست الله است، اما اکثر شان نمیدانند.

وَقَالُوْا مَهْمَا تَأْتِنَا بِهٖ مِنْ اٰيَةٍ لِّتَسْحَرَنَا بِهَاۙ فَمَا نَحْنُ لَكَ بِمُؤْمِنِيْنَ

wa qālū mahmā ta'tinā bihī min āyatil litasḥaranā bihā, famā naḥnu laka bimu'minīn(a).

و (به موسی) گفتند: «هر مدرکی که تو به ما بیاوری تا ما را جادو کنی، ما به تو ایمان نخواهیم آورد».

فَاَرْسَلْنَا عَلَيْهِمُ الطُّوْفَانَ وَالْجَرَادَ وَالْقُمَّلَ وَالضَّفَادِعَ وَالدَّمَ اٰيٰتٍ مُّفَصَّلٰتٍۗ فَاسْتَكْبَرُوْا وَكَانُوْا قَوْمًا مُّجْرِمِيْنَ

fa arsalnā ‘alaihimuṭ-ṭūfāna wal-jarāda wal-qummala waḍ-ḍafādi‘a wad-dama āyātim mufaṣṣalāt(in), fastakbarū wa kānū qaumam mujrimīn(a).

از اینرو ما برای آنها طوفان ها، ملخ ها، کک ها، قورباغه ها و خون (آب آشامیدنی به خون تبدیل شد) را به عنوان شواهد واضح فرستادیم، مگر آنها هنوز هم لاف میزدند و آنها یک قوم گناهکار بودند.

وَلَمَّا وَقَعَ عَلَيْهِمُ الرِّجْزُ قَالُوْا يٰمُوْسَى ادْعُ لَنَا رَبَّكَ بِمَا عَهِدَ عِنْدَكَۚ لَىِٕنْ كَشَفْتَ عَنَّا الرِّجْزَ لَنُؤْمِنَنَّ لَكَ وَلَنُرْسِلَنَّ مَعَكَ بَنِيْٓ اِسْرَاۤءِيْلَ ۚ

wa lammā waqa‘a ‘alihimur-rijzu qālū yā mūsad‘u lanā rabbaka bimā ‘ahida ‘indak(a), la'in kasyafta ‘annar-rijza lanu'minanna laka wa lanursilanna ma‘aka banī isrā'īl(a).

و هنگامی که به عذاب (که توضیح داده شده است) ضربه خوردند گفتند: ای موسی! ما را از پروردگارت مطابق به وعده ای که به تو داده است بخواه، اگر بتوانی این عذاب را از ما دور کنی، یقیناً به تو ایمان خواهیم آورد و قطعاً به بنی اسرائیل اجازه می دهیم که با تو بروند.

فَلَمَّا كَشَفْنَا عَنْهُمُ الرِّجْزَ اِلٰٓى اَجَلٍ هُمْ بَالِغُوْهُ اِذَا هُمْ يَنْكُثُوْنَ

falammā kasyafnā ‘anhumur-rijza ilā ajalin hum bāligūhu iżā hum yankuṡūn(a).

مگر بعد از اینکه ما مجازات را از آنها حذف کردیم تا زمانیکه آنها باید آنرا برآورده میکردند معلوم شد که آنها وعده خود را نقض کرده اند.

فَانْتَقَمْنَا مِنْهُمْ فَاَغْرَقْنٰهُمْ فِى الْيَمِّ بِاَنَّهُمْ كَذَّبُوْا بِاٰيٰتِنَا وَكَانُوْا عَنْهَا غٰفِلِيْنَ

fantaqamnā minhum fa agraqnāhum fil-yammi bi'annahum każżabū bi'āyātinā wa kānū ‘anhā gāfilīn(a).

پس بعضی از آنها را عذاب کردیم، سپس آنها را در دریا غرق کردیم زیرا آنها آیات ما را انکار کرده بودند و آیات ما را غفلت کرده بودند.

وَاَوْرَثْنَا الْقَوْمَ الَّذِيْنَ كَانُوْا يُسْتَضْعَفُوْنَ مَشَارِقَ الْاَرْضِ وَمَغَارِبَهَا الَّتِيْ بٰرَكْنَا فِيْهَاۗ وَتَمَّتْ كَلِمَتُ رَبِّكَ الْحُسْنٰى عَلٰى بَنِيْٓ اِسْرَاۤءِيْلَۙ بِمَا صَبَرُوْاۗ وَدَمَّرْنَا مَا كَانَ يَصْنَعُ فِرْعَوْنُ وَقَوْمُهٗ وَمَا كَانُوْا يَعْرِشُوْنَ

wa auraṡnal-qaumal-lażīna kānū yustaḍ‘afūna masyāriqal-arḍi wa magāribahal-latī bāraknā fīhā, wa tammat kalimatu rabbikal-ḥusnā ‘alā banī isrā'īl(a), bimā ṣabarū, wa dammarnā mā kāna yaṣna‘u fir‘aunu wa qaumuhū wa mā kānū ya‘risyūn(a).

و بخش‌های شرقی و غربی زمین را که برکت داده بودیم، به مردم مظلوم وصیت کردیم. و کلام پروردگار خوب شما برای بنی اسرائیل به دلیل صبر آنها (به عنوان وعده) کامل شده است. و ما آنچه را که فرعون و قومش آفریده بودند و آنچه را بنا کرده بودند، ویران کردیم.

وَجَاوَزْنَا بِبَنِيْٓ اِسْرَاۤءِيْلَ الْبَحْرَ فَاَتَوْا عَلٰى قَوْمٍ يَّعْكُفُوْنَ عَلٰٓى اَصْنَامٍ لَّهُمْ ۚقَالُوْا يٰمُوْسَى اجْعَلْ لَّنَآ اِلٰهًا كَمَا لَهُمْ اٰلِهَةٌ ۗقَالَ اِنَّكُمْ قَوْمٌ تَجْهَلُوْنَ

wa jāwaznā bibanī isrā'īlal-baḥra fa atau ‘alā qaumiy ya‘kufūna ‘alā aṣnāmil lahum, qālū yā mūsaj‘al lanā ilāhan kamā lahum ālihah(tun), qāla innakum qaumun tajhalūn(a).

و ما بنی اسرائیل را در آنسوی آن دریا (قسمت شمالی دریای سرخ) نجات دادیم. وقتی به قومی رسیدند که به پرستش بت ها ادامه می دادند، آنها (بنی اسرائیل) گفتند، "ای موسی! برای ما یک خدا (بت) بساز طوریکه آنها چندین خدا (بت) دارند. " (موسی) پاسخ داد، "در حقیقت، شما مردم احمق هستید. "

اِنَّ هٰٓؤُلَاۤءِ مُتَبَّرٌ مَّا هُمْ فِيْهِ وَبٰطِلٌ مَّا كَانُوْا يَعْمَلُوْنَ

inna hā'ulā'i mutabbarum mā hum fīhi wa bāṭilum mā kānū ya‘malūn(a).

در حقیقت، آنها (توسط عقاید) که دارند نابود خواهند شد، و چیزی که آنها انجام داده اند بیهوده خواهد بود.

قَالَ اَغَيْرَ اللّٰهِ اَبْغِيْكُمْ اِلٰهًا وَّهُوَ فَضَّلَكُمْ عَلَى الْعٰلَمِيْنَ

qāla agairallāhi abgīkum ilāhaw wa huwa faḍḍalakum ‘alal-‘ālamīn(a).

او (موسی) گفت، آیا من برای شما پروردگاری غیر از الله جستجو کنم، در حالیکه او شما را از همه مردم (در آن زمان) ترجیح داده است؟

وَاِذْ اَنْجَيْنٰكُمْ مِّنْ اٰلِ فِرْعَوْنَ يَسُوْمُوْنَكُمْ سُوْۤءَ الْعَذَابِۚ يُقَتِّلُوْنَ اَبْنَاۤءَكُمْ وَيَسْتَحْيُوْنَ نِسَاۤءَكُمْۗ وَفِيْ ذٰلِكُمْ بَلَاۤءٌ مِّنْ رَّبِّكُمْ عَظِيْمٌ ࣖ

wa iż anjainākum min āli fir‘auna yasūmūnakum sū'al-‘ażāb(i), yuqattilūna abnā'akum wa yastaḥyūna nisā'akum wa fī żālikum balā'um mir rabbikum ‘aẓīm(un).

و (به یاد داشته باشید، ای بنی اسرائیل) هنگامی که ما شما را از (فرعون) و قومش نجات دادیم که شما را در معرض عذاب شدید قرار دادند، آنها پسران شما را کشتند و جان دختران شما را حفظ کردند. و در آن صورت این یک آزمایش بزرگ از طرف پروردگار شما است.

۞ وَوٰعَدْنَا مُوْسٰى ثَلٰثِيْنَ لَيْلَةً وَّاَتْمَمْنٰهَا بِعَشْرٍ فَتَمَّ مِيْقَاتُ رَبِّهٖٓ اَرْبَعِيْنَ لَيْلَةً ۚوَقَالَ مُوْسٰى لِاَخِيْهِ هٰرُوْنَ اخْلُفْنِيْ فِيْ قَوْمِيْ وَاَصْلِحْ وَلَا تَتَّبِعْ سَبِيْلَ الْمُفْسِدِيْنَ

wa wā‘adnā mūsā ṡalāṡīna lailataw wa atmamnāhā bi‘asyrin fa tamma mīqātu rabbihī arba‘īna lailah(tan), wa qāla mūsā li'akhīhi hārūnakhlufnī fī qaumī wa aṣliḥ wa lā tattabi‘ sabīlal-mufsidīn(a).

و ما به موسی (به دادن تورات) سی شب وعده دادیم، و تعداد شب ها را با ده (شب بیشتر) تکمیل کردیم، پس زمانی که خدا چهل شب را تعیین کرده بود، کامل بود. و موسی به برادرش (یعنی) هارون گفت: مرا در (رهبری) مردمم جایگزین کن، و (خود و قومت) را بهبود بخش، و راه کسانی را که ضرر می کنند، نرو.

وَلَمَّا جَاۤءَ مُوْسٰى لِمِيْقَاتِنَا وَكَلَّمَهٗ رَبُّهٗۙ قَالَ رَبِّ اَرِنِيْٓ اَنْظُرْ اِلَيْكَۗ قَالَ لَنْ تَرٰىنِيْ وَلٰكِنِ انْظُرْ اِلَى الْجَبَلِ فَاِنِ اسْتَقَرَّ مَكَانَهٗ فَسَوْفَ تَرٰىنِيْۚ فَلَمَّا تَجَلّٰى رَبُّهٗ لِلْجَبَلِ جَعَلَهٗ دَكًّا وَّخَرَّ مُوْسٰى صَعِقًاۚ فَلَمَّآ اَفَاقَ قَالَ سُبْحٰنَكَ تُبْتُ اِلَيْكَ وَاَنَا۠ اَوَّلُ الْمُؤْمِنِيْنَ

wa lammā jā'a mūsā limīqātinā wa kallamahū rabbuh(ū), qāla rabbi arinī anẓur ilaik(a), qāla lan tarānī wa lākininẓur ilal-jabali fa inistaqarra makānahū fa saufa tarānī, falammā tajallā rabbuhū lil-jabali ja‘alahū dakkaw wa kharra mūsā ṣa‘iqā(n), falammā afāqa qāla subḥānaka tubtu ilaika wa ana awwalul-mu'minīn(a).

و وقتی موسی به (مناجت) در زمانی که ما تعیین کرده بودیم آمد و خداوند (مستقیماً) با او سخن گفته بود، (موسی) گفت: ای پروردگار من (خودت) را به من ظاهر کن تا من تو را ببینم. (خداوند) فرمود: شما مرا نخواهید دید، بلکه به کوه نگاه کنید، اگر در جای خود باقی بماند (طبق معمول) مطمئناً قادر به دیدن مرا خواهید بود». پس وقتی پروردگارش (عظمتش) را به کوه نازل کرد، کوه ویران شد و موسی بیهوش شد. پس از آنکه موسی به هوش آمد، گفت: جلال بر تو، من از تو توبه می‌کنم و اولین کسی هستم که ایمان می‌آورم.

قَالَ يٰمُوْسٰٓى اِنِّى اصْطَفَيْتُكَ عَلَى النَّاسِ بِرِسٰلٰتِيْ وَبِكَلَامِيْ ۖفَخُذْ مَآ اٰتَيْتُكَ وَكُنْ مِّنَ الشّٰكِرِيْنَ

qāla yā mūsā inniṣṭafaituka ‘alan-nāsi birisālātī wa bikalāmī, fa khuż mā ātaituka wa kum minasy-syākirīn(a).

(خداوند) فرمود: «ای موسی! به راستی که من تو را از میان مردم دیگر (در زمان تو) انتخاب کردم تا پیامم و سخنانم را حمل کنی، پس به آنچه من به تو داده ام محکم چنگ بزن و از جمله سپاسگزاران باش».

وَكَتَبْنَا لَهٗ فِى الْاَلْوَاحِ مِنْ كُلِّ شَيْءٍ مَّوْعِظَةً وَّتَفْصِيْلًا لِّكُلِّ شَيْءٍۚ فَخُذْهَا بِقُوَّةٍ وَّأْمُرْ قَوْمَكَ يَأْخُذُوْا بِاَحْسَنِهَا ۗسَاُورِيْكُمْ دَارَ الْفٰسِقِيْنَ

wa katabnā lahū fil-alwāḥi min kulli syai'im mau‘iẓataw wa tafṣīlal likulli syai'(in), fa khużhā biquwwatiw wa'mur qaumaka ya'khużū bi'aḥsanihā, sa'urīkum dāral-fāsiqīn(a).

و ما برای موسی در لوحه ها (تورات) همه چیز را به عنوان یک درس و توضیح برای همه چیز نوشتیم؛ از اینرو (ما گفتیم)، "به آن محکم بگیرید و به مردم خود بگویید که تا حدی که میتوانند به آن محکم بگیرند، من سرزمین بدکاران را به شما نشان خواهم داد. "

سَاَصْرِفُ عَنْ اٰيٰتِيَ الَّذِيْنَ يَتَكَبَّرُوْنَ فِى الْاَرْضِ بِغَيْرِ الْحَقِّۗ وَاِنْ يَّرَوْا كُلَّ اٰيَةٍ لَّا يُؤْمِنُوْا بِهَاۚ وَاِنْ يَّرَوْا سَبِيْلَ الرُّشْدِ لَا يَتَّخِذُوْهُ سَبِيْلًاۚ وَاِنْ يَّرَوْا سَبِيْلَ الْغَيِّ يَتَّخِذُوْهُ سَبِيْلًاۗ ذٰلِكَ بِاَنَّهُمْ كَذَّبُوْا بِاٰيٰتِنَا وَكَانُوْا عَنْهَا غٰفِلِيْنَ

sa'aṣrifu ‘an āyātiyal-lażīna yatakabbarūna fil-arḍi bigairil-ḥaqq(i), wa iy yarau kulla āyatil lā yu'minū bihā, wa iy yarau sabīlar-rusydi lā yattakhiżūhu sabīlā(n), wa iy yarau sabīlal-gayyi yattakhiżūhu sabīlā(n), żālika bi'annahum każżabū bi'āyātinā wa kānū ‘anhā gāfilīn(a).

من از نشانه های (قدرت خود) آنهاییکه بدون دلیل موجه در زمین لاف میزنند دور خواهم کرد. حتی اگر آنها هر نشانه (قدرت من) را ببینند، آنها هنوز هم به آن باور نمی کردند. و اگر راهی را ببینند که به هدایت منتهی شود، آن را دنبال نمی‌کنند (نخواهند) اما اگر راه گمراهی را ببینند، آن را دنبال می‌کنند. این به علت این است که آنها نشانه های ما را انکار میکنند و همیشه از آنها غفلت میکنند.

وَالَّذِيْنَ كَذَّبُوْا بِاٰيٰتِنَا وَلِقَاۤءِ الْاٰخِرَةِ حَبِطَتْ اَعْمَالُهُمْۗ هَلْ يُجْزَوْنَ اِلَّا مَا كَانُوْا يَعْمَلُوْنَ ࣖ

wal-lażīna każżabū bi'āyātinā wa liqā'il-ākhirati ḥabiṭat a‘māluhum, hal yujzauna illā mā kānū ya‘malūn(a).

و کسانی که نشانه‌های (قدرت) ما را انکار می‌کنند و از وجود آخرت (انکار) می‌کنند، اعمالشان بیهوده است. آنها نظر به کاری که انجام داده اند پاداش میگیرند.

وَاتَّخَذَ قَوْمُ مُوْسٰى مِنْۢ بَعْدِهٖ مِنْ حُلِيِّهِمْ عِجْلًا جَسَدًا لَّهٗ خُوَارٌۗ اَلَمْ يَرَوْا اَنَّهٗ لَا يُكَلِّمُهُمْ وَلَا يَهْدِيْهِمْ سَبِيْلًاۘ اِتَّخَذُوْهُ وَكَانُوْا ظٰلِمِيْنَ

wattakhaża mūsā mim ba‘dihī min ḥuliyyihim ‘ijlan jasadal lahū khuwār(un), alam yarau annahū lā yukallimuhum wa lā yahdīhim sabīlā(n), ittakhażūhu wa kānū ẓālimīn(a).

و قوم موسی، بعد از (رفتن موسی به کوه سینا) آنها یک مجسمه گوساله با یک بدن ساختند و میتوانستند از جواهرات (طلایی) مو (صدا) کنند. مگر نمیدانند که گوساله نمیتواند با آنها صحبت کند و نمیتواند راه را به آنها نشان دهد؟ آنها آنرا (به عنوان یک پیشکش) ساختند. آنها مردم ناعادل هستند.

وَلَمَّا سُقِطَ فِيْٓ اَيْدِيْهِمْ وَرَاَوْا اَنَّهُمْ قَدْ ضَلُّوْاۙ قَالُوْا لَىِٕنْ لَّمْ يَرْحَمْنَا رَبُّنَا وَيَغْفِرْ لَنَا لَنَكُوْنَنَّ مِنَ الْخٰسِرِيْنَ

wa lammā suqiṭa fī aidīhim wa ra'au annahum qad ḍallū, qālū la'il lam yarḥamnā rabbunā wa yagfir lanā lanakūnanna minal-khāsirīn(a).

و بعد از اینکه از اعمال خود پشیمان شدند و فهمیدند که گمراه شده‌اند، گفتند: «به راستی اگر پروردگار ما بر ما رحم نکند و ما را نبخشد، قطعا ما زیانکار خواهیم بود».

وَلَمَّا رَجَعَ مُوْسٰٓى اِلٰى قَوْمِهٖ غَضْبَانَ اَسِفًاۙ قَالَ بِئْسَمَا خَلَفْتُمُوْنِيْ مِنْۢ بَعْدِيْۚ اَعَجِلْتُمْ اَمْرَ رَبِّكُمْۚ وَاَلْقَى الْاَلْوَاحَ وَاَخَذَ بِرَأْسِ اَخِيْهِ يَجُرُّهٗٓ اِلَيْهِ ۗقَالَ ابْنَ اُمَّ اِنَّ الْقَوْمَ اسْتَضْعَفُوْنِيْ وَكَادُوْا يَقْتُلُوْنَنِيْۖ فَلَا تُشْمِتْ بِيَ الْاَعْدَاۤءَ وَلَا تَجْعَلْنِيْ مَعَ الْقَوْمِ الظّٰلِمِيْنَ

wa lammā raja‘a mūsā ilā qaumihī gaḍbāna asifā(n), qāla bi'samā khalaftumūnī mim ba‘dī, a‘ajiltum amra rabbikum, wa alqal-alwāḥa wa akhaża bira'si akhīhi yajurruhū ilaih(i), qālabna umma innal-qaumastaḍ‘afūnī wa kādū yaqtulūnanī, falā tusymit biyal-a‘dā'a wa lā taj‘alnī ma‘al-qaumiẓ-ẓālimīn(a).

و وقتی موسی به قوم خود بازگشت، خشمگین و غمگین شد و گفت: چه کارهای وحشتناکی کردی در حالی که من دور بودم! آیا می خواهی خلاف وعده پروردگارت بروید؟ موسی لوح (تورات) را به زمین انداخت و سر برادرش (هارون) را در حالیکه آنرا به طرف خود میکشید گرفت. (هارون) گفت: ای پسر مادرم! این مردم مرا ضعیف دانسته اند و نزدیک بود مرا بکشند، پس دشمنان خود را به بدبختی من تشویق نکنید، و مرا شخص ظالم نسازید.

قَالَ رَبِّ اغْفِرْ لِيْ وَلِاَخِيْ وَاَدْخِلْنَا فِيْ رَحْمَتِكَ ۖوَاَنْتَ اَرْحَمُ الرّٰحِمِيْنَ ࣖ

qāla rabbigfirlī wa li'akhī wa adkhilnā fī raḥmatik(a), wa anta arḥamur-rāḥimīn(a).

او (موسی) دعا کرد، "ای پروردگار من، مرا و برادرم را ببخش و ما را در رحمت خود داخل کن، و تو مهربانترین مهربانان هستی".

اِنَّ الَّذِيْنَ اتَّخَذُوا الْعِجْلَ سَيَنَالُهُمْ غَضَبٌ مِّنْ رَّبِّهِمْ وَذِلَّةٌ فِى الْحَيٰوةِ الدُّنْيَاۗ وَكَذٰلِكَ نَجْزِى الْمُفْتَرِيْنَ

innal-lażīnattakhażul-‘ijla sayanāluhum gaḍabum mir rabbihim wa żillatun fil-ḥayātid-dun-yā, wa każālika najzil-muftarīn(a).

در حقیقت، آنهاییکه (مجسمه) یک گوساله (به عنوان عبادت خود) می سازند، روزی غضب پروردگار خود و ذلت در زندگی در این دنیا دریافت خواهند کرد. از اینرو ما به آنهاییکه دروغ میگویند پاداش میدهیم.

وَالَّذِيْنَ عَمِلُوا السَّيِّاٰتِ ثُمَّ تَابُوْا مِنْۢ بَعْدِهَا وَاٰمَنُوْٓا اِنَّ رَبَّكَ مِنْۢ بَعْدِهَا لَغَفُوْرٌ رَّحِيْمٌ

wal-lażīna ‘amilus-sayyi'āti ṡumma tābū mim ba‘dihā wa āmanū inna rabbaka mim ba‘dihā lagafūrur raḥīm(un).

و کسانیکه بدی کرده اند، پس توبه کنند و ایمان بیاورند، یقیناً بعد از آن پروردگار شما بخشنده و مهربان است.

وَلَمَّا سَكَتَ عَنْ مُّوْسَى الْغَضَبُ اَخَذَ الْاَلْوَاحَۖ وَفِيْ نُسْخَتِهَا هُدًى وَّرَحْمَةٌ لِّلَّذِيْنَ هُمْ لِرَبِّهِمْ يَرْهَبُوْنَ

wa lammā sakata ‘am mūsal-gaḍabu akhażal-alwāḥ(a), wa fī nuskhatihā hudaw wa raḥmatul lil-lażīna hum lirabbihim yarhabūn(a).

و بعد از اینکه خشم موسی فروکش کرد، او لوح ها را (تورات) گرفت؛ در نوشته های او هدایت و رحمت برای کسانیکه از پروردگار خود میترسند وجود دارد.

وَاخْتَارَ مُوْسٰى قَوْمَهٗ سَبْعِيْنَ رَجُلًا لِّمِيْقَاتِنَا ۚفَلَمَّآ اَخَذَتْهُمُ الرَّجْفَةُ قَالَ رَبِّ لَوْ شِئْتَ اَهْلَكْتَهُمْ مِّنْ قَبْلُ وَاِيَّايَۗ اَتُهْلِكُنَا بِمَا فَعَلَ السُّفَهَاۤءُ مِنَّاۚ اِنْ هِيَ اِلَّا فِتْنَتُكَۗ تُضِلُّ بِهَا مَنْ تَشَاۤءُ وَتَهْدِيْ مَنْ تَشَاۤءُۗ اَنْتَ وَلِيُّنَا فَاغْفِرْ لَنَا وَارْحَمْنَا وَاَنْتَ خَيْرُ الْغٰفِرِيْنَ

wakhtāra mūsā qaumahū sab‘īna rajulal limīqātinā, falammā akhażathumur-rajfatu qāla rabbi lau syi'ta ahlaktahum min qablu wa iyyāy(a), atuhlikunā bimā fa‘alas-sufahā'u minnā, in hiya illā fitnatuk(a), tuḍillu bihā man tasyā'u wa tahdī man tasyā'(u), anta waliyyunā fagfir lanā warḥamnā wa anta khairul-gāfirīn(a).

و موسی هفتاد نفر را از قوم خود انتخاب کرد تا (از ما توبه بخواهند) در زمانیکه ما تعیین کرده بودیم. هنگامی که آنها دچار زلزله شدند، موسی گفت: ای پروردگارا اگر تو خواسته بودی، قبل از این من و آنها را نابود میکردی، آیا ما را به خاطر اعمال کسانی که در میان ما فاقد درک هستند، نابود خواهی کرد، این فقط آزمایش از سوی تو است، تو با این آزمایش هر که می خواهی گمراه می کنی و هر که می خواهی هدایت می کنی، پس تو رهبر ما هستی، ما را ببخش و رحمت کن برای ما.

۞ وَاكْتُبْ لَنَا فِيْ هٰذِهِ الدُّنْيَا حَسَنَةً وَّفِى الْاٰخِرَةِ اِنَّا هُدْنَآ اِلَيْكَۗ قَالَ عَذَابِيْٓ اُصِيْبُ بِهٖ مَنْ اَشَاۤءُۚ وَرَحْمَتِيْ وَسِعَتْ كُلَّ شَيْءٍۗ فَسَاَكْتُبُهَا لِلَّذِيْنَ يَتَّقُوْنَ وَيُؤْتُوْنَ الزَّكٰوةَ وَالَّذِيْنَ هُمْ بِاٰيٰتِنَا يُؤْمِنُوْنَۚ

waktub lanā fī hāżihid-dun-yā ḥasanataw wa fil-ākhirati innā hudnā ilaik(a), qāla ‘ażābī uṣību bihī man asyā'(u), wa raḥmatī wasi‘at kulla syai'(in), fa sa'aktubuhā lil-lażīna yattaqūna wa yu'tūnaz-zakāta wal-lażīna hum bi'āyātinā yu'minūn(a).

و برای ما خیر دنیا و آخرت را مقرر کن. واقعاً، ما به سوی تو برمیگردیم (توبه) میکنیم. (خداوند) می‌فرماید: «من عذاب خود را به هر کسی که بخواهم، وارد می‌کنم و رحمت من همه چیز را در بر می‌گیرد، پس رحمت خود را به کسانی که متقی هستند و زکات می‌دهند و کسانی که به آیات ما ایمان دارند، اختصاص می‌دهم».

اَلَّذِيْنَ يَتَّبِعُوْنَ الرَّسُوْلَ النَّبِيَّ الْاُمِّيَّ الَّذِيْ يَجِدُوْنَهٗ مَكْتُوْبًا عِنْدَهُمْ فِى التَّوْرٰىةِ وَالْاِنْجِيْلِ يَأْمُرُهُمْ بِالْمَعْرُوْفِ وَيَنْهٰىهُمْ عَنِ الْمُنْكَرِ وَيُحِلُّ لَهُمُ الطَّيِّبٰتِ وَيُحَرِّمُ عَلَيْهِمُ الْخَبٰۤىِٕثَ وَيَضَعُ عَنْهُمْ اِصْرَهُمْ وَالْاَغْلٰلَ الَّتِيْ كَانَتْ عَلَيْهِمْۗ فَالَّذِيْنَ اٰمَنُوْا بِهٖ وَعَزَّرُوْهُ وَنَصَرُوْهُ وَاتَّبَعُوا النُّوْرَ الَّذِيْٓ اُنْزِلَ مَعَهٗٓ ۙاُولٰۤىِٕكَ هُمُ الْمُفْلِحُوْنَ ࣖ

al-lażīna yattabi‘ūnar-rasūlan nabiyyal-ummiyyal-lażī yajidūnahū maktūban ‘indahum fit-taurāti wal-injīli ya'muruhum bil-ma‘rūfi wa yanhāhum ‘anil-munkari wa yuḥillu lahumuṭ-ṭayyibāti wa yuḥarrimu ‘alaihimul-khabā'iṡa wa yaḍa‘u ‘anhum iṣrahum wal-aglālal-latī kānat ‘alaihim, fal-lażīna āmanū bihī wa ‘azzarūhu wa naṣarūhu wattaba‘un nūral-lażī unzila ma‘ah(ū), ulā'ika humul-mufliḥūn(a).

(یعنی) کسانیکه از رسول پیروی میکنند، پیامبری که اومی است (نمیتواند بخواند و بنویسد) کسیکه (نام) او را در تورات و انجیل که دارند نوشته شده میبینند، کسیکه به آنها دستور میدهد تا کار درست را انجام دهد و کار نادرست را نهی میکند، و کسیکه هر چیزی را که برای آنها خوب است روا میسازد و هر چیزی را که برای آنها بد است نهی میکند، و آنها را از بارها و بارهای که بر آنها است رها میسازد. اما کسانیکه به او ایمان دارند، او را تسبیح میکنند، او را یاری میدهند و از نور روشن که بر او (قرآن) نازل شده است پیروی میکنند، آنها مردم خوشبخت اند.

قُلْ يٰٓاَيُّهَا النَّاسُ اِنِّيْ رَسُوْلُ اللّٰهِ اِلَيْكُمْ جَمِيْعًا ۨالَّذِيْ لَهٗ مُلْكُ السَّمٰوٰتِ وَالْاَرْضِۚ لَآ اِلٰهَ اِلَّا هُوَ يُحْيٖ وَيُمِيْتُۖ فَاٰمِنُوْا بِاللّٰهِ وَرَسُوْلِهِ النَّبِيِّ الْاُمِّيِّ الَّذِيْ يُؤْمِنُ بِاللّٰهِ وَكَلِمٰتِهٖ وَاتَّبِعُوْهُ لَعَلَّكُمْ تَهْتَدُوْنَ

qul yā ayyuhan-nāsu innī rasūlullāhi ilaikum jamī‘anil-lażī lahū mulkus-samāwāti wal-arḍ(i), lā ilāha illā huwa yuḥyī wa yumīt(u), fa āminū billāhi wa rasūlihin-nabiyyil-ummiyyil-lażī yu'minu billāhi wa kalimatihī wattabi‘ūhu la‘allakum tahtadūn(a).

بگو (محمد)، "ای مردم! به راستی که من پیامبر خدا برای همه شما هستم، کسیکه مالک پادشاهی آسمان ها و زمین هستم؛ هیچ خدایی وجود ندارد (که حق پرستش شود) مگر او که زندگی میدهد و موجب مرگ میشود، پس شما به الله و پیامبر او ایمان دارید، (یعنی) پیامبری که به کلام و کتاب های او ایمان میاورد. " از او پیروی کنید تا هدایت شوید».

وَمِنْ قَوْمِ مُوْسٰٓى اُمَّةٌ يَّهْدُوْنَ بِالْحَقِّ وَبِهٖ يَعْدِلُوْنَ

wa min qaumi mūsā ummatuy yahdūna bil-ḥaqqi wa bihī ya‘dilūn(a).

و در میان قوم موسی قومی وجود داشتند که (مردم) را با (اساس) حقیقت هدایت می‌کردند و با آن (همچنان) عادلانه عمل می‌کردند و عدالت را اجرا می‌کردند.

وَقَطَّعْنٰهُمُ اثْنَتَيْ عَشْرَةَ اَسْبَاطًا اُمَمًاۗ وَاَوْحَيْنَآ اِلٰى مُوْسٰٓى اِذِ اسْتَسْقٰىهُ قَوْمُهٗٓ اَنِ اضْرِبْ بِّعَصَاكَ الْحَجَرَۚ فَانْۢبَجَسَتْ مِنْهُ اثْنَتَا عَشْرَةَ عَيْنًاۗ قَدْ عَلِمَ كُلُّ اُنَاسٍ مَّشْرَبَهُمْۗ وَظَلَّلْنَا عَلَيْهِمُ الْغَمَامَ وَاَنْزَلْنَا عَلَيْهِمُ الْمَنَّ وَالسَّلْوٰىۗ كُلُوْا مِنْ طَيِّبٰتِ مَا رَزَقْنٰكُمْۗ وَمَا ظَلَمُوْنَا وَلٰكِنْ كَانُوْٓا اَنْفُسَهُمْ يَظْلِمُوْنَ

wa qaṭṭa‘nāhumuṡnatai ‘asyrata asbāṭan umamā(n), wa auḥainā ilā mūsā iżistasqāhu qaumuhū aniḍrib bi‘aṣākal-ḥajar(a), fambajasat minhuṡnatā ‘asyrata ‘ainā(n), qad ‘alima kullu unāsim masyrabahum, wa ẓallalnā ‘alaihimul-gamāma wa anzalnā ‘alaihimul-manna was-salwā, kulū min ṭayyibāti mā razaqnākum, wa mā ẓalamūnā wa lākin kānū anfusahum yaẓlimūn(a).

و ما آنها را به دوازده قبیله تقسیم کردیم که تعداد هرکدام آنها زیاد بودند، و هنگامی که قومش از او آب خواستند، بر موسی وحی کردیم: «با عصای خود به صخره بزن». از اینرو دوازده چشمه آب از آن (سنگ) بیرون آمد. هر قبیله محل نوشیدن خود را میداند. و ما آنها را با ابرها سایه انداختیم و من و سالوا را برای آنها نازل کردیم. (ما گفتیم) «از روزی که ما برای شما تهیه کردیم خوب بخورید». آنها به ما ظلم نکرده اند، مگر آنها کسانی هستند که همیشه به خود ظلم کرده اند.

وَاِذْ قِيْلَ لَهُمُ اسْكُنُوْا هٰذِهِ الْقَرْيَةَ وَكُلُوْا مِنْهَا حَيْثُ شِئْتُمْ وَقُوْلُوْا حِطَّةٌ وَّادْخُلُوا الْبَابَ سُجَّدًا نَّغْفِرْ لَكُمْ خَطِيْۤـٰٔتِكُمْۗ سَنَزِيْدُ الْمُحْسِنِيْنَ

wa iżā qīla lahumuskunū hāżihil-qaryata wa kulū minhā ḥaiṡu syi'tum wa qūlū ḥiṭṭatuw wadkhulul-bāba sujjadan nagfir lakum khaṭī'ātikum, sanazīdul-muḥsinīn(a).

و (به یاد داشته باشید)، هنگامی که به آنها (بنی اسرائیل) گفته شد: «در این سرزمین (بیت المقدیس) ساکن شوید و هر جا که بخواهید از (محصول آن) بخورید». و بگویید ما را از گناهان نجات دهید و در حال رکوع وارد دروازه شوید و ما خطاهای شما را می‌بخشیم». بعداً ما (پاداش) را به کسانیکه خوب میکنند افزایش خواهیم داد.

فَبَدَّلَ الَّذِيْنَ ظَلَمُوْا مِنْهُمْ قَوْلًا غَيْرَ الَّذِيْ قِيْلَ لَهُمْ فَاَرْسَلْنَا عَلَيْهِمْ رِجْزًا مِّنَ السَّمَاۤءِ بِمَا كَانُوْا يَظْلِمُوْنَ ࣖ

fa baddalal-lażīna ẓalamū minhum qaulan gairal-lażī qīla lahum fa arsalnā ‘alaihim rijzam minas-samā'i bimā kānū yaẓlimūn(a).

پس ظالمان در میان آنان (آن کلمات) را با کلماتی که به آنان گفته نشده بود، جایگزین کردند، بنابراین ما به خاطر ظلمشان عذاب از آسمان را بر آنها تحمیل کردیم.

وَسْـَٔلْهُمْ عَنِ الْقَرْيَةِ الَّتِيْ كَانَتْ حَاضِرَةَ الْبَحْرِۘ اِذْ يَعْدُوْنَ فِى السَّبْتِ اِذْ تَأْتِيْهِمْ حِيْتَانُهُمْ يَوْمَ سَبْتِهِمْ شُرَّعًا وَّيَوْمَ لَا يَسْبِتُوْنَۙ لَا تَأْتِيْهِمْ ۛ كَذٰلِكَ ۛنَبْلُوْهُمْ بِمَا كَانُوْا يَفْسُقُوْنَ

was'alhum ‘anil-qaryatil-latī kānat ḥāḍiratal-baḥr(i), iż ya‘dūna fis-sabti iż ta'tīhim ḥītānuhum yauma sabtihim syurra‘aw wa yauma lā yasbitūn(a), lā ta'tīhim - każālika - nablūhum bimā kānū yafsuqūn(a).

و از بنی اسرائیل در مورد زمین واقع در نزدیکی دریا بپرسید زمانیکه آنها در روز شنبه قوانین را نقض کردند، (یعنی) زمانیکه ماهی به آنها می آمد (که در نزدیکی بودند) آنها روی سطح آب شناور بودند، درحالیکه در روزهای که سبت نبود ماهی به آنها نمی آمد. از اینرو ما آنها را امتحان کردیم بخاطریکه آنها بد عمل کردند.

وَاِذْ قَالَتْ اُمَّةٌ مِّنْهُمْ لِمَ تَعِظُوْنَ قَوْمًاۙ ۨاللّٰهُ مُهْلِكُهُمْ اَوْ مُعَذِّبُهُمْ عَذَابًا شَدِيْدًاۗ قَالُوْا مَعْذِرَةً اِلٰى رَبِّكُمْ وَلَعَلَّهُمْ يَتَّقُوْنَ

wa iż qālat ummatum minhum lima ta‘iẓūna qaumā(n), allāhu muhlikuhum au mu‘ażżibuhum ‘ażāban syadīdā(n), qālū ma‘żiratan ilā rabbikum wa la‘allahum yattaqūn(a).

و (به یاد داشته باشید) زمانی که قومی در میان آنان گفتند: «چرا مردمی را که نابود می‌شوند یا نزد الله عذاب می‌شوند، با عذاب بسیار سختی نصیحت می‌کنید». پاسخ دادند: «تا ما نسبت به پروردگارت عذری (خالی از مسئولیت) داشته باشیم، و تا آنها پرهیزگار شوند».

فَلَمَّا نَسُوْا مَا ذُكِّرُوْا بِهٖٓ اَنْجَيْنَا الَّذِيْنَ يَنْهَوْنَ عَنِ السُّوْۤءِ وَاَخَذْنَا الَّذِيْنَ ظَلَمُوْا بِعَذَابٍۢ بَـِٔيْسٍۢ بِمَا كَانُوْا يَفْسُقُوْنَ

falammā nasū mā żukkirū bihī anjainal-lażīna yanhauna ‘anis-sū'i wa akhażnal-lażīna ẓalamū bi‘ażābim ba'īsim bimā kānū yafsuqūn(a).

پس پس از آن‌که فراموش کردند، کسانی را که مردم را از شر منع می‌کردند، نجات دادیم و عذاب سختی را بر ظالمان وضع کردیم، زیرا همیشه بدی می‌کردند.

فَلَمَّا عَتَوْا عَنْ مَّا نُهُوْا عَنْهُ قُلْنَا لَهُمْ كُوْنُوْا قِرَدَةً خٰسِـِٕيْنَ

falammā ‘atau ‘am mā nuhū ‘anhu qulnā lahum kūnū qiradatan khāsi'īn(a).

از اینرو بعد از اینکه آنها در مورد هر چیزی که حرام بود مغرور شدند. ما به آنها گفتیم، "شما میمون های متواضع باشید. "

وَاِذْ تَاَذَّنَ رَبُّكَ لَيَبْعَثَنَّ عَلَيْهِمْ اِلٰى يَوْمِ الْقِيٰمَةِ مَنْ يَّسُوْمُهُمْ سُوْۤءَ الْعَذَابِۗ اِنَّ رَبَّكَ لَسَرِيْعُ الْعِقَابِۖ وَاِنَّهٗ لَغَفُوْرٌ رَّحِيْمٌ

wa iż ta'ażżana rabbuka layab‘aṡanna ‘alaihim ilā yaumil-qiyāmati may yasūmuhum sū'al-‘ażāb(i), inna rabbaka lasarī‘ul-‘iqāb(i), wa innahū lagafūrur raḥīm(un).

و (به یاد داشته باشید)، هنگامی که پروردگار شما اعلام کرد که به راستی، او مردمی را خواهد فرستاد که بدترین عذاب را بر آنها (یهودیان) تا روز قیامت تحمیل خواهد کرد. به راستی که پروردگارت در عذاب بسیار سریع است و به راستی که او بخشنده و مهربان است.

وَقَطَّعْنٰهُمْ فِى الْاَرْضِ اُمَمًاۚ مِنْهُمُ الصّٰلِحُوْنَ وَمِنْهُمْ دُوْنَ ذٰلِكَ ۖوَبَلَوْنٰهُمْ بِالْحَسَنٰتِ وَالسَّيِّاٰتِ لَعَلَّهُمْ يَرْجِعُوْنَ

wa qaṭṭa‘nāhum fil-arḍi umamā(n), minhumuṣ-ṣāliḥūna wa minhum dūna żālik(a), wa balaunāhum bil-ḥasanāti was-sayyi'āti la‘allahum yarji‘ūn(a).

و ما آنها را در دنیا به چند گروه تقسیم کردیم؛ در بین آنها مردم متقی وجود دارد و کسانی وجود دارند که نیستند. و ما آنها را با خوبی ها و بدی ها آزمایش کردیم تا به حق برگردند.

فَخَلَفَ مِنْۢ بَعْدِهِمْ خَلْفٌ وَّرِثُوا الْكِتٰبَ يَأْخُذُوْنَ عَرَضَ هٰذَا الْاَدْنٰى وَيَقُوْلُوْنَ سَيُغْفَرُ لَنَاۚ وَاِنْ يَّأْتِهِمْ عَرَضٌ مِّثْلُهٗ يَأْخُذُوْهُۗ اَلَمْ يُؤْخَذْ عَلَيْهِمْ مِّيْثَاقُ الْكِتٰبِ اَنْ لَّا يَقُوْلُوْا عَلَى اللّٰهِ اِلَّا الْحَقَّ وَدَرَسُوْا مَا فِيْهِۗ وَالدَّارُ الْاٰخِرَةُ خَيْرٌ لِّلَّذِيْنَ يَتَّقُوْنَۗ اَفَلَا تَعْقِلُوْنَ

fa khalafa mim ba‘dihim khalfuw wariṡul-kitāba ya'khużūna ‘araḍa hāżal-adnā wa yaqūlūna sayugfaru lanā, wa iy ya'tihim ‘araḍum miṡluhū ya'khużūh(u), alam yu'khaż ‘alaihim mīṡāqul-kitābi allā yaqūlū ‘alallāhi illal-ḥaqqa wa darasū mā fīh(i), wad-dārul-ākhiratu khairul lil-lażīna yattaqūn(a), afalā ta‘qilūn(a).

از اینرو بعد از آنها نسل (شیطانی) آمدند که تورات را به ارث بردند، کسانیکه اموال این جهان پست را تصاحب کردند. بعد آنها گفتند: ما بخشیده خواهیم شد. و در آینده، اگر این مقدار ثروت دنیوی به آنها (هم) برسد، آنها یقیناً آنرا (هم) خواهند گرفت. مگر آنها به توافقی در کتاب (تورات) ملزم نیستند که در مورد الله چیزی نگویند مگر اینکه حق است، درحالیکه آنچه را که در آن آمده است مطالعه کرده اند؟ سرزمین آخرت برای کسانی که پرهیزگار هستند بهتر است. بعد نمی فهمی؟

وَالَّذِيْنَ يُمَسِّكُوْنَ بِالْكِتٰبِ وَاَقَامُوا الصَّلٰوةَۗ اِنَّا لَا نُضِيْعُ اَجْرَ الْمُصْلِحِيْنَ

wal-lażīna yumassikūna bil-kitābi wa aqāmuṣ-ṣalāh(ta), innā lā nuḍī‘u ajral-muṣliḥīn(a).

و کسانی که به کتاب (تورات) پایبند باشند و نماز بخوانند، (پاداش خواهند یافت). به راستی ما صالحان را از پاداش شان محروم نخواهیم کرد.

۞ وَاِذْ نَتَقْنَا الْجَبَلَ فَوْقَهُمْ كَاَنَّهٗ ظُلَّةٌ وَّظَنُّوْٓا اَنَّهٗ وَاقِعٌۢ بِهِمْۚ خُذُوْا مَآ اٰتَيْنٰكُمْ بِقُوَّةٍ وَّاذْكُرُوْا مَا فِيْهِ لَعَلَّكُمْ تَتَّقُوْنَ ࣖ

wa iż nataqnal-jabala fauqahum ka'annahum ẓullatuw wa ẓannū annahū wāqi‘um bihim, khużū mā ātainākum biquwwatiw ważkurū mā fīhi la‘allakum tattaqūn(a).

و (به یاد داشته باشید) هنگامی که ما کوه را بر فراز آنان برافراشتیم، گویا (کوه) تحت سایه ابر قرار گرفت و یقین داشتند که (کوه) بر آنها می‌افتد. (و ما به آنها گفتیم) "به آنچه که ما به شما داده ایم محکم نگه دارید، و همیشه آنچه را که در آن است به یاد داشته باشید (عمل کنید) تا شما مردم پرهیزگار شوید."

وَاِذْ اَخَذَ رَبُّكَ مِنْۢ بَنِيْٓ اٰدَمَ مِنْ ظُهُوْرِهِمْ ذُرِّيَّتَهُمْ وَاَشْهَدَهُمْ عَلٰٓى اَنْفُسِهِمْۚ اَلَسْتُ بِرَبِّكُمْۗ قَالُوْا بَلٰىۛ شَهِدْنَا ۛاَنْ تَقُوْلُوْا يَوْمَ الْقِيٰمَةِ اِنَّا كُنَّا عَنْ هٰذَا غٰفِلِيْنَۙ

wa iż akhaża rabbuka mim banī ādama min ẓuhūrihim żurriyyatahum wa asyhadahum ‘alā anfusihim, alastu birabbikum, qālū balā - syahidnā - an taqūlū yaumal-qiyāmati innā kunnā ‘an hāżā gāfilīn(a).

و (به یاد داشته باشید) هنگامی که پروردگارت اولاد آدم را از سرویکس (ستون فقرات) بیرون آورد و الله علیه ارواح آنها شهادت داد (فرمود) آیا من پروردگار شما نیستم؟ آنها پاسخ دادند، "بلی (تو پروردگار ما هستی)، ما گواهی میدهیم. " (ما این کار را کردیم) تا در روز قیامت نگویید به راستی که در آن زمان ما از این کار بی‌خبر بودیم».

اَوْ تَقُوْلُوْٓا اِنَّمَآ اَشْرَكَ اٰبَاۤؤُنَا مِنْ قَبْلُ وَكُنَّا ذُرِّيَّةً مِّنْۢ بَعْدِهِمْۚ اَفَتُهْلِكُنَا بِمَا فَعَلَ الْمُبْطِلُوْنَ

au taqūlū innamā asyraka ābā'unā min qablu wa kunnā żurriyyatam mim ba‘dihim, afatuhlikunā bimā fa‘alal-mubṭilūn(a).

یا طوری که شما نگویید، "در حقیقت، اجداد ما از مدت ها قبل با خدا شریک بودند، در حالیکه ما اولاد های هستیم که بعد از آنها (آمدیم). پس آیا شما ما را بخاطر اعمال آنهای (که قبلاً) گمراه شده بودند نابود خواهید کرد؟"

وَكَذٰلِكَ نُفَصِّلُ الْاٰيٰتِ وَلَعَلَّهُمْ يَرْجِعُوْنَ

wa każālika nufaṣṣilul-āyāti wa la‘allahum yarji‘ūn(a).

و بدین ترتیب ما آیات را توضیح دادیم، تا بازگردند (به حق).

وَاتْلُ عَلَيْهِمْ نَبَاَ الَّذِيْٓ اٰتَيْنٰهُ اٰيٰتِنَا فَانْسَلَخَ مِنْهَا فَاَتْبَعَهُ الشَّيْطٰنُ فَكَانَ مِنَ الْغَاوِيْنَ

watlu ‘alaihim naba'al-lażī ātaināhu āyātinā fansalakha minhā fa atba‘ahusy-syaiṭānu fa kāna minal-gāwīn(a).

و (محمد) را بر آنان تلاوت کنید، خبر کسی را که آیات خود را به او داده ایم، سپس خود را از آیات جدا می‌کند، سپس شیطان را تعقیب می‌کند (تا زمانی که وسوسه شود)، سپس جزو گمراهان می‌شود.

وَلَوْ شِئْنَا لَرَفَعْنٰهُ بِهَا وَلٰكِنَّهٗٓ اَخْلَدَ اِلَى الْاَرْضِ وَاتَّبَعَ هَوٰىهُۚ فَمَثَلُهٗ كَمَثَلِ الْكَلْبِۚ اِنْ تَحْمِلْ عَلَيْهِ يَلْهَثْ اَوْ تَتْرُكْهُ يَلْهَثْۗ ذٰلِكَ مَثَلُ الْقَوْمِ الَّذِيْنَ كَذَّبُوْا بِاٰيٰتِنَاۚ فَاقْصُصِ الْقَصَصَ لَعَلَّهُمْ يَتَفَكَّرُوْنَ

wa lau syi'nā larafa‘nāhu bihā wa lākinnahū akhlada ilal-arḍi wattaba‘a hawāh(u), fa maṡaluhū kamaṡalil-kalb(i), in taḥmil ‘alaihi yalhaṡ au tatrukūhu yalhaṡ, żālika maṡalul-qaumil-lażīna każżabū bi'āyātinā, faqṣuṣil-qaṣaṣa la‘allahum yatafakkarūn(a).

و اگر ما می خواستیم، با آن (آیه) (سطح او) را بالا می بردیم، اما او به دنیا متمایل بود و از خواهشات (پایین) خود پیروی می کرد، پس مثال او مانند سگ است، اگر او را تعقیب کنید زبان او را بیرون می آورید و اگر او را بگذارید او (هم) زبان خود را بیرون می آورد. این تمثیل کسانی است که آیات ما را انکار میکنند. پس آن داستان ها را بگویید تا آنها را وادار به فکر کردن کنید.

سَاۤءَ مَثَلًا ۨالْقَوْمُ الَّذِيْنَ كَذَّبُوْا بِاٰيٰتِنَا وَاَنْفُسَهُمْ كَانُوْا يَظْلِمُوْنَ

sā'a maṡalanil-qaumul-lażīna każżabū bi'āyātinā wa anfusahum kānū yaẓlimūn(a).

بسیار بد است مثال کسانیکه آیات ما را انکار میکنند؛ آنها به خود شان ظلم میکنند.

مَنْ يَّهْدِ اللّٰهُ فَهُوَ الْمُهْتَدِيْۚ وَمَنْ يُّضْلِلْ فَاُولٰۤىِٕكَ هُمُ الْخٰسِرُوْنَ

may yahdillāhu fa huwal-muhtadī, wa may yuḍlil fa ulā'ika humul-khāsirūn(a).

هر کس توسط الله هدایت شود، پس او هدایت شده است؛ و هر کسی را که الله گمراه کند، پس آنها هستند که از دست میدهند

وَلَقَدْ ذَرَأْنَا لِجَهَنَّمَ كَثِيْرًا مِّنَ الْجِنِّ وَالْاِنْسِۖ لَهُمْ قُلُوْبٌ لَّا يَفْقَهُوْنَ بِهَاۖ وَلَهُمْ اَعْيُنٌ لَّا يُبْصِرُوْنَ بِهَاۖ وَلَهُمْ اٰذَانٌ لَّا يَسْمَعُوْنَ بِهَاۗ اُولٰۤىِٕكَ كَالْاَنْعَامِ بَلْ هُمْ اَضَلُّ ۗ اُولٰۤىِٕكَ هُمُ الْغٰفِلُوْنَ

wa laqad żara'nā lijahannama kaṡīram minal-jinni wal-ins(i), lahum qulūbul lā yafqahūna bihā wa lahum a‘yunul lā yabṣirūna bihā wa lahum āżānul lā yasma‘ūna bihā, ulā'ika kal-an‘āmi bal hum aḍall(u), ulā'ika humul-gāfilūn(a).

و به راستی که ما جهنم را با جهنم پر خواهیم کرد و بسیاری از جن و انسان را مجازات می‌کنیم. آنها قلب دارند، اما از آنها برای درک (آیات الله) استفاده نمیکنند و چشم دارند (اما) آنها را برای دیدن (نشانه های قدرت الله) استفاده نمیکنند، و گوش دارند (اما) برای شنیدن (آیات الله) از آنها استفاده نمیکنند. آنها مانند مواشی هستند، حتی منحرف تر. آنها هستند که بی پروا هستند.

وَلِلّٰهِ الْاَسْمَاۤءُ الْحُسْنٰى فَادْعُوْهُ بِهَاۖ وَذَرُوا الَّذِيْنَ يُلْحِدُوْنَ فِيْٓ اَسْمَاۤىِٕهٖۗ سَيُجْزَوْنَ مَا كَانُوْا يَعْمَلُوْنَ ۖ

wa lillāhil-asmā'ul-ḥusnā fad‘ūhu bihā, wa żarul-lażīna yulḥidūna fī asmā'ih(ī), sayujzauna mā kānū ya‘malūn(a).

و الله اسماء الحسنه (بهترین اسم) را دارد، پس با نامیدن آن اسماءالحسنا از او بخواهید و کسانی را که نام های او را غلط تفسیر می کنند رها کنید. آنها بعداً برای کاری که انجام داده اند پاداش دریافت خواهند کرد.

وَمِمَّنْ خَلَقْنَآ اُمَّةٌ يَّهْدُوْنَ بِالْحَقِّ وَبِهٖ يَعْدِلُوْنَ ࣖ

wa mimman khalaqnā ummatuy yahdūna bil-ḥaqqi wa bihī ya‘dilūn(a).

و در میان کسانی که آفریده ایم کسانی هستند که با حق هدایت می کنند و با عدالت عمل می کنند.

وَالَّذِيْنَ كَذَّبُوْا بِاٰيٰتِنَا سَنَسْتَدْرِجُهُمْ مِّنْ حَيْثُ لَا يَعْلَمُوْنَ

wal-lażīna każżabū bi'āyātinā sanastadrijuhum min ḥaiṡu lā ya‘lamūn(a).

و کسانی که آیات ما را انکار می کنند، ما به آنها اجازه می دهیم که به روش هایی که نمی دانند به تدریج (به سوی نابودی) فرود آیند.

وَاُمْلِيْ لَهُمْ ۗاِنَّ كَيْدِيْ مَتِيْنٌ

wa umlī lahum, inna kaidī matīn(un).

و من به آنها یک زمان خواهم داد. در حقیقت، پلان من محکم است.

اَوَلَمْ يَتَفَكَّرُوْا مَا بِصَاحِبِهِمْ مِّنْ جِنَّةٍۗ اِنْ هُوَ اِلَّا نَذِيْرٌ مُّبِيْنٌ

awalam yatafakkarū mā biṣāḥibihim min jinnah(tin), in huwa illā nażīrum mubīn(un).

و آیا در نظر نمی‌گیرند که دوستشان (محمد) دیوانه نیست. او (محمد) فقط یک هشدار دهنده واضح است.

اَوَلَمْ يَنْظُرُوْا فِيْ مَلَكُوْتِ السَّمٰوٰتِ وَالْاَرْضِ وَمَا خَلَقَ اللّٰهُ مِنْ شَيْءٍ وَّاَنْ عَسٰٓى اَنْ يَّكُوْنَ قَدِ اقْتَرَبَ اَجَلُهُمْۖ فَبِاَيِّ حَدِيْثٍۢ بَعْدَهٗ يُؤْمِنُوْنَ

awalam yanẓurū fī malakūtis-samāwāti wal-arḍi wa mā khalaqallāhu min syai'iw wa an ‘asā ay yakūna qadiqtaraba ajaluhum, fa bi'ayyi ḥadīṡim ba‘dahū yu'minūn(a).

و آیا پادشاهی آسمان‌ها و زمین و همه آنچه را که الله آفریده است، در نظر نمی‌گیرند و چه بسا زمان (نابودی) آنان نزدیک شده باشد؟ پس بعد از این چه خبری را باور خواهند کرد؟

مَنْ يُّضْلِلِ اللّٰهُ فَلَا هَادِيَ لَهٗ ۖوَيَذَرُهُمْ فِيْ طُغْيَانِهِمْ يَعْمَهُوْنَ

may yuḍlilillāhu falā hādiya lah(ū), wa yażaruhum fī ṭugyānihim ya‘mahūn(a).

هر که الله گمراه بگذارد، کسی نیست که هدایت کند. الله او را در گمراهی پرتاب میکند.

يَسْـَٔلُوْنَكَ عَنِ السَّاعَةِ اَيَّانَ مُرْسٰىهَاۗ قُلْ اِنَّمَا عِلْمُهَا عِنْدَ رَبِّيْۚ لَا يُجَلِّيْهَا لِوَقْتِهَآ اِلَّا هُوَۘ ثَقُلَتْ فِى السَّمٰوٰتِ وَالْاَرْضِۗ لَا تَأْتِيْكُمْ اِلَّا بَغْتَةً ۗيَسْـَٔلُوْنَكَ كَاَنَّكَ حَفِيٌّ عَنْهَاۗ قُلْ اِنَّمَا عِلْمُهَا عِنْدَ اللّٰهِ وَلٰكِنَّ اَكْثَرَ النَّاسِ لَا يَعْلَمُوْنَ

yas'alūnaka ‘anis-sā‘ati ayyāna mursāhā, qul innamā ‘ilmuhā ‘inda rabbī, lā yujallīhā liwaqtihā illā huw(a), ṡaqulat fis-samāwāti wal-arḍ(i), lā ta'tīkum illā bagtah(tan), yas'alūnaka ka'annaka ḥafiyyun ‘anhā, qul innamā ‘ilmuhā ‘indallāhi wa lākinna akṡaran nāsi lā ya‘lamūn(a).

از تو (محمد) در مورد قیامت می‌پرسند که چه وقت خواهد بود؟ بگو، "در حقیقت، علم قیامت نزد پروردگار من است؛ هیچکس (هیچ کس) نمیتواند زمان وقوع آنرا توضیح دهد مگر او. (قیامت) بسیار شدید است (آشفتگی اش برای مخلوقات) که در آسمان ها و روی زمین، به تو نخواهد آمد مگر ناگهان. " آنها از شما طوری میپرسند که گویا شما میدانید. بگو (محمد)، «به راستی که علم (روز قیامت) نزد الله است، اما اکثر مردم نمی‌دانند».

قُلْ لَّآ اَمْلِكُ لِنَفْسِيْ نَفْعًا وَّلَا ضَرًّا اِلَّا مَا شَاۤءَ اللّٰهُ ۗوَلَوْ كُنْتُ اَعْلَمُ الْغَيْبَ لَاسْتَكْثَرْتُ مِنَ الْخَيْرِۛ وَمَا مَسَّنِيَ السُّوْۤءُ ۛاِنْ اَنَا۠ اِلَّا نَذِيْرٌ وَّبَشِيْرٌ لِّقَوْمٍ يُّؤْمِنُوْنَ ࣖ

qul lā amliku linafsī naf‘aw wa lā ḍarran illā mā syā'allāh(u), wa lau kuntu a‘lamul gaiba-lastakṡartu minal-khair(i) - wa mā massaniyas-sū'(u) - in ana illā nażīruw wa basyīrul liqaumiy yu'minūn(a).

بگو (محمد)، "من هیچ قدرتی برای آوردن نفع یا جلوگیری از ضرر برای خود ندارم مگر آنچه که خدا بخواهد، اگر من غیب را می دانستم، من تا حد ممکن خیر انجام می دادم و هیچ ضرری به من نمی رسد، من فقط هشدار دهنده هستم، و حامل بشارت برای کسانی هستم که ایمان دارند."

۞ هُوَ الَّذِيْ خَلَقَكُمْ مِّنْ نَّفْسٍ وَّاحِدَةٍ وَّجَعَلَ مِنْهَا زَوْجَهَا لِيَسْكُنَ اِلَيْهَاۚ فَلَمَّا تَغَشّٰىهَا حَمَلَتْ حَمْلًا خَفِيْفًا فَمَرَّتْ بِهٖ ۚفَلَمَّآ اَثْقَلَتْ دَّعَوَا اللّٰهَ رَبَّهُمَا لَىِٕنْ اٰتَيْتَنَا صَالِحًا لَّنَكُوْنَنَّ مِنَ الشّٰكِرِيْنَ

huwal-lażī khalaqakum min nafsiw wāḥidatiw waja‘ala minhā zaujahā liyaskuna ilaihā, falammā tagasysyāhā ḥamalat ḥamlan khafīfan fa marrat bih(ī), falammā aṡqalad da‘awallāha rabbahumā la'in ātaitanā ṣāliḥan lanakūnanna minasy-syākirīn(a).

این اوست که شما را از یک نفس (آدم) خلق کرد و از آن جفت خود را آفرید، تا از او راضی شود. از اینرو بعد از اینکه او آنرا مخلوط کرد، (خانم اش) یک رحم سبک را حامله شد، و او همچنان (برای مدتی) احساس سبکی کرد. سپس وقتی احساس سنگینی کرد، هر دو (شوهر و زن) از الله پروردگارشان خواستند (گفتند) اگر فرزندی با تقوا به ما بدهی، البته همیشه شکر خواهیم داشت.

فَلَمَّآ اٰتٰىهُمَا صَالِحًا جَعَلَا لَهٗ شُرَكَاۤءَ فِيْمَآ اٰتٰىهُمَا ۚفَتَعٰلَى اللّٰهُ عَمَّا يُشْرِكُوْنَ

falammā ātāhumā ṣāliḥan ja‘alā lahū syurakā'a fīmā ātāhumā, fa ta‘ālallāhu ‘ammā yusyrikūn(a).

پس پس از آن‌که به هر دوی آن‌ها فرزندی با تقوا عطا کرد، در فرزندی که او به آنان داده بود، با الله شریک ساختند. پس الله متعال بر آنچه آنها با یکدیگر شریک می سازند، بالاتر است.

اَيُشْرِكُوْنَ مَا لَا يَخْلُقُ شَيْـًٔا وَّهُمْ يُخْلَقُوْنَۖ

ayusyrikūna mā lā yakhluqu syai'aw wa hum yukhlaqūn(a).

چرا آنها (الله را با) چیزی (یک بت) که نمیتواند چیزی را بوجود بیاورد، مرتبط میسازند؟ درحالیکه (بت ها) خود شان خلق شده بودند.

وَلَا يَسْتَطِيْعُوْنَ لَهُمْ نَصْرًا وَّلَآ اَنْفُسَهُمْ يَنْصُرُوْنَ

wa lā yastaṭī‘ūna lahum naṣraw wa lā anfusahum yanṣurūn(a).

و این (بت‌ها) نمی‌توانند به پرستندگان خود کمک کنند و نه به خود کمک کنند.

وَاِنْ تَدْعُوْهُمْ اِلَى الْهُدٰى لَا يَتَّبِعُوْكُمْۗ سَوَۤاءٌ عَلَيْكُمْ اَدَعَوْتُمُوْهُمْ اَمْ اَنْتُمْ صٰمِتُوْنَ

wa in tad‘ūhum ilal-hudā lā yattabi‘ūkum, sawā'un ‘alaikum ada‘autumūhum am antum ṣāmitūn(a).

و اگر شما (ای مشرکین) آنها را (بت‌ها) بخوانید تا شما را هدایت کنند، بت‌ها نمی‌توانند ندای شما را بپذیرند؛ این همان (نتیجه) است چه شما آنها را صدا کنید یا ساکت باشید.

اِنَّ الَّذِيْنَ تَدْعُوْنَ مِنْ دُوْنِ اللّٰهِ عِبَادٌ اَمْثَالُكُمْ فَادْعُوْهُمْ فَلْيَسْتَجِيْبُوْا لَكُمْ اِنْ كُنْتُمْ صٰدِقِيْنَ

innal-lażīna tad‘ūna min dūnillāhi ‘ibādun amṡālukum fad‘ūhum falyastajībū lakum in kuntum ṣādiqīn(a).

به راستی آن (بت‌ها) که غیر از الله متعال می‌خوانید، موجودات (ضعیفی) هستند که نیز به شما مشابه هستند. پس با آنها تماس بگیرید و بگذارید که آنها درخواست شما را برآورده کنند، اگر شما یک شخص راستگو هستید.

اَلَهُمْ اَرْجُلٌ يَّمْشُوْنَ بِهَآ ۖ اَمْ لَهُمْ اَيْدٍ يَّبْطِشُوْنَ بِهَآ ۖ اَمْ لَهُمْ اَعْيُنٌ يُّبْصِرُوْنَ بِهَآ ۖ اَمْ لَهُمْ اٰذَانٌ يَّسْمَعُوْنَ بِهَاۗ قُلِ ادْعُوْا شُرَكَاۤءَكُمْ ثُمَّ كِيْدُوْنِ فَلَا تُنْظِرُوْنِ

alahum arjuluy yamsyūna bihā am lahum aidiy yabṭisyūna bihā am lahum a‘yunuy yubṣirūna bihā am lahum āżānuy yasma‘ūna bihā, qulid‘ū syurakā'akum ṡumma kīdūni falā tunẓirūn(i).

آیا آنها (بت ها) پا برای راه رفتن دارند، یا دست های برای گرفتن محکم، یا چشم برای دیدن، یا گوش برای شنیدن دارند؟ به (محمد) بگو: (بت‌های خود را که شریک خدا می‌دانید صدا بزنید، سپس حیله ای را انجام دهید (برای ضرر) من، و بیشتر درنگ نکنید».

اِنَّ وَلِيِّ َۧ اللّٰهُ الَّذِيْ نَزَّلَ الْكِتٰبَۖ وَهُوَ يَتَوَلَّى الصّٰلِحِيْنَ

inna waliyyiyallāhul-lażī nazzalal-kitāb(a), wa huwa yatawallaṣ-ṣāliḥīn(a).

بیشک محافظ من الله است که کتاب (القرآن) را نازل کرده است. او از پرهیزگاران محافظت میکند

وَالَّذِيْنَ تَدْعُوْنَ مِنْ دُوْنِهٖ لَا يَسْتَطِيْعُوْنَ نَصْرَكُمْ وَلَآ اَنْفُسَهُمْ يَنْصُرُوْنَ

wal-lażīna tad‘ūna min dūnihī lā yastaṭī‘ūna naṣrakum wa lā anfusahum yanṣurūn(a).

و بت‌هایی که غیر از الله متعال می‌خوانید، قادر به یاری شما نیستند، حتی نمی‌توانند به خود یاری کنند».

وَاِنْ تَدْعُوْهُمْ اِلَى الْهُدٰى لَا يَسْمَعُوْاۗ وَتَرٰىهُمْ يَنْظُرُوْنَ اِلَيْكَ وَهُمْ لَا يُبْصِرُوْنَ

wa in tad‘ūhum ilal-hudā lā yasma‘ū, wa tarāhum yanẓurūna ilaika wa hum lā yubṣirūn(a).

و اگر آنان (بت‌ها) را فرا بخوانید تا به شما هدایت بدهند، نمی‌توانند آن را بشنوند. و شما آنها را میبینید که به شما نگاه میکنند درحالیکه آنها نگاه نمیکنند.

خُذِ الْعَفْوَ وَأْمُرْ بِالْعُرْفِ وَاَعْرِضْ عَنِ الْجٰهِلِيْنَ

khużil-‘afwa wa'mur bil-‘urfi wa a‘riḍ ‘anil-jāhilīn(a).

بخشنده باشید و به مردم بگویید که عاقلانه است، و به آدم های احمق توجه نکنید.

وَاِمَّا يَنْزَغَنَّكَ مِنَ الشَّيْطٰنِ نَزْغٌ فَاسْتَعِذْ بِاللّٰهِ ۗاِنَّهٗ سَمِيْعٌ عَلِيْمٌ

wa immā yanzagannaka minasy-syaiṭāni nazgun fasta‘iż billāh(i), innahū samī‘un ‘alīm(un).

و اگر شیطان برای وسوسه کردن شما آمد پس به الله پناه ببرید. در حقیقت، او همه چیز شنونده، همه چیز میداند.

اِنَّ الَّذِيْنَ اتَّقَوْا اِذَا مَسَّهُمْ طٰۤىِٕفٌ مِّنَ الشَّيْطٰنِ تَذَكَّرُوْا فَاِذَا هُمْ مُّبْصِرُوْنَۚ

innal-lażīnattaqau iżā massahum ṭā'ifum minasy-syaiṭāni tażakkarū fa iżā hum mubṣirūn(a).

به راستی کسانی که پرهیزگار هستند، هنگامی که افکار شیطانی (ارتکاب گناهان) از شیطان را آزار می‌دهند، بلافاصله الله را به یاد می‌آورند، سپس در آن لحظه (گمراهی خطاهایشان) را می‌بینند.

وَاِخْوَانُهُمْ يَمُدُّوْنَهُمْ فِى الْغَيِّ ثُمَّ لَا يُقْصِرُوْنَ

wa ikhwānuhum yamuddūnahum fil-gayyi ṡumma lā yuqṣirūn(a).

و دوستانشان (کافران و فاسقان) شیاطین را در گمراه کردن آنان یاری می رسانند و هرگز متوقف نمی شوند (گمراه کردن آنها).

وَاِذَا لَمْ تَأْتِهِمْ بِاٰيَةٍ قَالُوْا لَوْلَا اجْتَبَيْتَهَاۗ قُلْ اِنَّمَآ اَتَّبِعُ مَا يُوْحٰٓى اِلَيَّ مِنْ رَّبِّيْۗ هٰذَا بَصَاۤىِٕرُ مِنْ رَّبِّكُمْ وَهُدًى وَّرَحْمَةٌ لِّقَوْمٍ يُّؤْمِنُوْنَ

wa iżā lam ta'tihim bi'āyatin qālū lau lajtabaitahā, qul inamā attabi‘u mā yūḥā ilayya mir rabbī, hāżā baṣā'iru mir rabbikum wa hudaw wa raḥmatul liqaumiy yu'minūn(a).

و اگر تو (محمد) آیه ای را برایشان نخوانی، می گویند چرا آیه را خودت درست نمی کنی؟ بگو (محمد)، «به راستی که من فقط از آنچه پروردگارم بر من نازل کرده است پیروی می‌کنم، این (قرآن) سند صریح از سوی پروردگارت، هدایت و رحمت برای کسانی است که ایمان آورده اند».

وَاِذَا قُرِئَ الْقُرْاٰنُ فَاسْتَمِعُوْا لَهٗ وَاَنْصِتُوْا لَعَلَّكُمْ تُرْحَمُوْنَ

wa iżā quri'al-qur'ānu fastami‘ū lahū wa anṣitū la‘allakum turḥamūn(a).

و هنگامی که قرآن خوانده شد، پس گوش دهید و سکوت کنید، تا به رحمت برسید.

وَاذْكُرْ رَّبَّكَ فِيْ نَفْسِكَ تَضَرُّعًا وَّخِيْفَةً وَّدُوْنَ الْجَهْرِ مِنَ الْقَوْلِ بِالْغُدُوِّ وَالْاٰصَالِ وَلَا تَكُنْ مِّنَ الْغٰفِلِيْنَ

ważkur rabbaka fī nafsika taḍarru‘aw wa khīfataw wa dūnal-jahri minal-qauli bil-guduwwi wal-āṣāli wa lā takum minal-gāfilīn(a).

و با تواضع و ترس، و بدون بلند کردن صدا، صبح و شام پروردگارتان را در قلب‌های خود یاد کنید و از غافلان نباشید.

اِنَّ الَّذِيْنَ عِنْدَ رَبِّكَ لَا يَسْتَكْبِرُوْنَ عَنْ عِبَادَتِهٖ وَيُسَبِّحُوْنَهٗ وَلَهٗ يَسْجُدُوْنَ ࣖ ۩

innal-lażīna ‘inda rabbika lā yastakbirūna ‘an ‘ibādatihī wa yusabbiḥūnahū wa lahū yasjudūn(a).

به راستی کسانی که با پروردگارت هستند، از عبادت خدا دریغ نمی‌کنند و او را پاک می‌کنند و فقط به او سجده می‌کنند.