هُنَالِكَ دَعَا زَكَرِيَّا رَبَّهٗ ۚ قَالَ رَبِّ هَبْ لِيْ مِنْ لَّدُنْكَ ذُرِّيَّةً طَيِّبَةً ۚ اِنَّكَ سَمِيْعُ الدُّعَاۤءِ
hunālika da‘ā zakariyyā rabbahū qāla rabbi hab lī mil ladunka żurriyyatan ṭayyibah(tan), innaka samī‘ud-du‘ā'(i).
അവിടെ വെച്ചാണ് സകരിയ്യാ തന്റെ ദൈവത്തോട് പ്രാർത്ഥിച്ചത്. അദ്ദേഹം പറഞ്ഞു: "എന്റെ രക്ഷിതാവേ, എനിക്ക് നിന്റെ പക്കൽ നിന്ന് നല്ല സന്താനങ്ങളെ നൽകേണമേ. തീർച്ചയായും നീ പ്രാർത്ഥന കേൾക്കുന്നവനാണല്ലോ."
اِذْ نَادٰى رَبَّهٗ نِدَاۤءً خَفِيًّا
iż nādā rabbahū nidā'an khafiyyā(n).
(അതായത്) അവൻ തന്റെ രക്ഷിതാവിനോട് മൃദുലമായ സ്വരത്തിൽ പ്രാർത്ഥിക്കുമ്പോൾ.
قَالَ رَبِّ اِنِّيْ وَهَنَ الْعَظْمُ مِنِّيْ وَاشْتَعَلَ الرَّأْسُ شَيْبًا وَّلَمْ اَكُنْۢ بِدُعَاۤىِٕكَ رَبِّ شَقِيًّا
qāla rabbi innī wahanal-‘aẓmu minnī wasyta‘alar-ra'su syaibaw wa lam akum bidu‘ā'ika rabbi syaqiyyā(n).
അദ്ദേഹം (സക്കറിയ) പറഞ്ഞു: "എന്റെ രക്ഷിതാവേ, എന്റെ അസ്ഥികൾ ബലഹീനമാണ്, എന്റെ തല നരച്ച മുടി കൊണ്ട് നിറഞ്ഞിരിക്കുന്നു, എന്റെ രക്ഷിതാവേ, നിന്നോട് പ്രാർത്ഥിക്കുന്നതിൽ ഞാൻ ഒരിക്കലും നിരാശനായിട്ടില്ല."
وَاِنِّيْ خِفْتُ الْمَوَالِيَ مِنْ وَّرَاۤءِيْ وَكَانَتِ امْرَاَتِيْ عَاقِرًا فَهَبْ لِيْ مِنْ لَّدُنْكَ وَلِيًّا ۙ
wa innī khiftul-mawāliya miw warā'ī wa kānatimra'atī ‘āqiran fahab lī mil ladunka waliyyā(n).
എന്റെ മരണശേഷം എന്റെ ബന്ധുക്കളുടെ കാര്യത്തിൽ ഞാൻ ദുഃഖിതനാണ്. എന്റെ ഭാര്യ വന്ധ്യയുമാണ്. അതിനാൽ നിന്റെ അടുക്കൽ നിന്ന് എനിക്ക് നീ ഒരു സന്താനത്തെ നൽകേണമേ.
يَّرِثُنِيْ وَيَرِثُ مِنْ اٰلِ يَعْقُوْبَ وَاجْعَلْهُ رَبِّ رَضِيًّا
yariṡunī wa yariṡu min āli ya‘qūba waj‘alhu rabbi raḍiyyā(n).
എന്റെയും യാക്കോബിന്റെയും ഗൃഹത്തിന്റെ അനന്തരാവകാശിയാകുന്നവൻ; എന്റെ നാഥാ, അവനെ അനുഗ്രഹീതനാക്കും.
وَزَكَرِيَّآ اِذْ نَادٰى رَبَّهٗ رَبِّ لَا تَذَرْنِيْ فَرْدًا وَّاَنْتَ خَيْرُ الْوٰرِثِيْنَ ۚ
wa zakariyyā iż nādā rabbahū rabbi lā tażarnī fardaw wa anta khairul-wāriṡīn(a).
സകരിയ്യാ തന്റെ ദൈവത്തോട് പ്രാർത്ഥിച്ച സന്ദർഭം (ഓർക്കുക) "എന്റെ ദൈവമേ, (കുട്ടികളില്ലാതെ) എന്നെ ഒറ്റയ്ക്ക് ജീവിക്കാൻ അനുവദിക്കരുതേ, നീയാണ് ഏറ്റവും നല്ല അവകാശി."