هُنَالِكَ دَعَا زَكَرِيَّا رَبَّهٗ ۚ قَالَ رَبِّ هَبْ لِيْ مِنْ لَّدُنْكَ ذُرِّيَّةً طَيِّبَةً ۚ اِنَّكَ سَمِيْعُ الدُّعَاۤءِ
hunālika da‘ā zakariyyā rabbahū qāla rabbi hab lī mil ladunka żurriyyatan ṭayyibah(tan), innaka samī‘ud-du‘ā'(i).
Тап шунда Зәкәриә үҙенең Аллаһына доға ҡылған. Ул: «Эй, Раббым, миңә Үҙ яғыңдан яҡшы нәҫел бир, Һин доғаларҙы ишетеүсеһең», — тине.
اِذْ نَادٰى رَبَّهٗ نِدَاۤءً خَفِيًّا
iż nādā rabbahū nidā'an khafiyyā(n).
(йәғни) Раббыһына йомшаҡ тауыш менән доға ҡылғанда.
قَالَ رَبِّ اِنِّيْ وَهَنَ الْعَظْمُ مِنِّيْ وَاشْتَعَلَ الرَّأْسُ شَيْبًا وَّلَمْ اَكُنْۢ بِدُعَاۤىِٕكَ رَبِّ شَقِيًّا
qāla rabbi innī wahanal-‘aẓmu minnī wasyta‘alar-ra'su syaibaw wa lam akum bidu‘ā'ika rabbi syaqiyyā(n).
Ул (Зәкәриә): «Эй, Раббым, ысынлап та, һөйәктәрем зәғиф, башым һоро сәс менән тулған, Һиңә доға ҡылыуҙан бер ҡасан да күңелем төшмәне, Раббым.
وَاِنِّيْ خِفْتُ الْمَوَالِيَ مِنْ وَّرَاۤءِيْ وَكَانَتِ امْرَاَتِيْ عَاقِرًا فَهَبْ لِيْ مِنْ لَّدُنْكَ وَلِيًّا ۙ
wa innī khiftul-mawāliya miw warā'ī wa kānatimra'atī ‘āqiran fahab lī mil ladunka waliyyā(n).
Һәм, ысынлап та, ҡатыным түлһеҙ булһа ла, үлгәндән һуң туғандарым өсөн ҡайғырам, миңә Үҙ яғыңдан бала насип ит!
يَّرِثُنِيْ وَيَرِثُ مِنْ اٰلِ يَعْقُوْبَ وَاجْعَلْهُ رَبِّ رَضِيًّا
yariṡunī wa yariṡu min āli ya‘qūba waj‘alhu rabbi raḍiyyā(n).
Мине мираҫҡа аласаҡ һәм Яҡуп нәҫеленән мираҫҡа аласаҡ; Һәм уны, Раббым, бәрәкәтле ит».
وَزَكَرِيَّآ اِذْ نَادٰى رَبَّهٗ رَبِّ لَا تَذَرْنِيْ فَرْدًا وَّاَنْتَ خَيْرُ الْوٰرِثِيْنَ ۚ
wa zakariyyā iż nādā rabbahū rabbi lā tażarnī fardaw wa anta khairul-wāriṡīn(a).
Ә (хәтерләгеҙ) Зәкәриәнең, ул үҙенең Аллаһына доға ҡылғанда: «Эй, Хоҙайым, мине яңғыҙ йәшәргә рөхсәт итмә (балаһыҙ) һәм һин иң яҡшы вариҫ».