هُنَالِكَ دَعَا زَكَرِيَّا رَبَّهٗ ۚ قَالَ رَبِّ هَبْ لِيْ مِنْ لَّدُنْكَ ذُرِّيَّةً طَيِّبَةً ۚ اِنَّكَ سَمِيْعُ الدُّعَاۤءِ
hunālika da‘ā zakariyyā rabbahū qāla rabbi hab lī mil ladunka żurriyyatan ṭayyibah(tan), innaka samī‘ud-du‘ā'(i).
Upépe voi Zakaria oñembo’e Tupãme. Ha'e he'i: "Oh che Ruvicha, eme'ẽ chéve ñemoñare porã Nde ykéregui, añetehápe Nde ha'e ñembo'e ohendúva".
اِذْ نَادٰى رَبَّهٗ نِدَاۤءً خَفِيًّا
iż nādā rabbahū nidā'an khafiyyā(n).
(ha’éva) oñembo’e jave Ijárape iñe’ẽ mbeguekatúpe.
قَالَ رَبِّ اِنِّيْ وَهَنَ الْعَظْمُ مِنِّيْ وَاشْتَعَلَ الرَّأْسُ شَيْبًا وَّلَمْ اَكُنْۢ بِدُعَاۤىِٕكَ رَبِّ شَقِيًّا
qāla rabbi innī wahanal-‘aẓmu minnī wasyta‘alar-ra'su syaibaw wa lam akum bidu‘ā'ika rabbi syaqiyyā(n).
Ha’e (Zakaria) he’i: “Oh che Jára, añetehápe che kangue ikangy ha che akã henyhẽ akãrague morotĩgui, ha araka’eve ndajepy’apýi añembo’évo Ndéve, che Ruvicha.
وَاِنِّيْ خِفْتُ الْمَوَالِيَ مِنْ وَّرَاۤءِيْ وَكَانَتِ امْرَاَتِيْ عَاقِرًا فَهَبْ لِيْ مِنْ لَّدُنْكَ وَلِيًّا ۙ
wa innī khiftul-mawāliya miw warā'ī wa kānatimra'atī ‘āqiran fahab lī mil ladunka waliyyā(n).
Ha añetehápe, che ajepy’apy che pehẽnguekuérare che ñemano rire, ha che rembireko imemby, upévare eme’ẽ chéve peteĩ mitã Nde ykéregui,
يَّرِثُنِيْ وَيَرِثُ مِنْ اٰلِ يَعْقُوْبَ وَاجْعَلْهُ رَبِّ رَضِيًّا
yariṡunī wa yariṡu min āli ya‘qūba waj‘alhu rabbi raḍiyyā(n).
che erénsia ha ohupytýtava Jacob rógagui; ha ejapo chugui, che Jára, peteĩ ojehovasáva”.
وَزَكَرِيَّآ اِذْ نَادٰى رَبَّهٗ رَبِّ لَا تَذَرْنِيْ فَرْدًا وَّاَنْتَ خَيْرُ الْوٰرِثِيْنَ ۚ
wa zakariyyā iż nādā rabbahū rabbi lā tażarnī fardaw wa anta khairul-wāriṡīn(a).
Ha (nemandu’áke) Zakaria rembiasakue rehe, oñembo’érõ guare Itupãme: “Oh che Tupã, ani reheja aiko cheaño (mitã’ỹre) ha nde ha’e pe heredero iporãvéva”.