هُنَالِكَ دَعَا زَكَرِيَّا رَبَّهٗ ۚ قَالَ رَبِّ هَبْ لِيْ مِنْ لَّدُنْكَ ذُرِّيَّةً طَيِّبَةً ۚ اِنَّكَ سَمِيْعُ الدُّعَاۤءِ
hunālika da‘ā zakariyyā rabbahū qāla rabbi hab lī mil ladunka żurriyyatan ṭayyibah(tan), innaka samī‘ud-du‘ā'(i).
Ko ɗoon Zakariya woori Alla mum. O wiyi, “Yaa joom am, hokku am iwdi moƴƴiri e bannge maa, ko aan woni nanoowo duwaawu.”
اِذْ نَادٰى رَبَّهٗ نِدَاۤءً خَفِيًّا
iż nādā rabbahū nidā'an khafiyyā(n).
(i.e.) nde o ñaagotoo Joomiraawo makko e daande newaare.
قَالَ رَبِّ اِنِّيْ وَهَنَ الْعَظْمُ مِنِّيْ وَاشْتَعَلَ الرَّأْسُ شَيْبًا وَّلَمْ اَكُنْۢ بِدُعَاۤىِٕكَ رَبِّ شَقِيًّا
qāla rabbi innī wahanal-‘aẓmu minnī wasyta‘alar-ra'su syaibaw wa lam akum bidu‘ā'ika rabbi syaqiyyā(n).
O (Zakariya) wiyi, “Yaa joom am, goonga ƴiye am ina ɓuuɓi, hoore am ina heewi ɓuuɓri, mi meeɗaa mettinde e duwaade ma, yaa joom am.
وَاِنِّيْ خِفْتُ الْمَوَالِيَ مِنْ وَّرَاۤءِيْ وَكَانَتِ امْرَاَتِيْ عَاقِرًا فَهَبْ لِيْ مِنْ لَّدُنْكَ وَلِيًّا ۙ
wa innī khiftul-mawāliya miw warā'ī wa kānatimra'atī ‘āqiran fahab lī mil ladunka waliyyā(n).
E goonga, miɗo wondi e sunaare e banndiraaɓe am caggal nde maay-mi, hay so tawii debbo am ina ɓiɗɗo, hokku am ɓiɗɗo e bannge maa,
يَّرِثُنِيْ وَيَرِثُ مِنْ اٰلِ يَعْقُوْبَ وَاجْعَلْهُ رَبِّ رَضِيًّا
yariṡunī wa yariṡu min āli ya‘qūba waj‘alhu rabbi raḍiyyā(n).
Mo ronoowo mi, ronoowo galle Yaakuuba; kadi waɗ mo, yaa Joomiraawo am, barkinaaɗo.”
وَزَكَرِيَّآ اِذْ نَادٰى رَبَّهٗ رَبِّ لَا تَذَرْنِيْ فَرْدًا وَّاَنْتَ خَيْرُ الْوٰرِثِيْنَ ۚ
wa zakariyyā iż nādā rabbahū rabbi lā tażarnī fardaw wa anta khairul-wāriṡīn(a).
Kadi (siftor daartol) Zakariya, nde o ñaagii Alla makko, "Yaa Alla am, woto ɗaccu mi wuura tan (mi alaa ɓiɗɗo) kadi ko aan ɓuri ronooɓe."