هُنَالِكَ دَعَا زَكَرِيَّا رَبَّهٗ ۚ قَالَ رَبِّ هَبْ لِيْ مِنْ لَّدُنْكَ ذُرِّيَّةً طَيِّبَةً ۚ اِنَّكَ سَمِيْعُ الدُّعَاۤءِ
hunālika da‘ā zakariyyā rabbahū qāla rabbi hab lī mil ladunka żurriyyatan ṭayyibah(tan), innaka samī‘ud-du‘ā'(i).
ዘካርያስ ወደ አምላኩ የጸለየው እዚያ ነበር። «ጌታዬ ሆይ፣ ከጎንህ መልካም ዘርን ስጠኝ፤ አንተ ጸሎትን ሰሚ ነህና» አለ።
اِذْ نَادٰى رَبَّهٗ نِدَاۤءً خَفِيًّا
iż nādā rabbahū nidā'an khafiyyā(n).
(ማለትም) በለስላሳ ድምፅ ወደ ጌታው ሲጸልይ።
قَالَ رَبِّ اِنِّيْ وَهَنَ الْعَظْمُ مِنِّيْ وَاشْتَعَلَ الرَّأْسُ شَيْبًا وَّلَمْ اَكُنْۢ بِدُعَاۤىِٕكَ رَبِّ شَقِيًّا
qāla rabbi innī wahanal-‘aẓmu minnī wasyta‘alar-ra'su syaibaw wa lam akum bidu‘ā'ika rabbi syaqiyyā(n).
(ዘካሪያስ) «ጌታዬ ሆይ፣ አጥንቶቼ ደክመዋል፣ ጭንቅላቴም በሽበት ተሞልቷል፣ ወደ አንተ በመጸለይም ተስፋ አልቆረጥኩም።» አለ።
وَاِنِّيْ خِفْتُ الْمَوَالِيَ مِنْ وَّرَاۤءِيْ وَكَانَتِ امْرَاَتِيْ عَاقِرًا فَهَبْ لِيْ مِنْ لَّدُنْكَ وَلِيًّا ۙ
wa innī khiftul-mawāliya miw warā'ī wa kānatimra'atī ‘āqiran fahab lī mil ladunka waliyyā(n).
እኔም ከሞትኩ በኋላ ስለ ዘመዶቼ በጣም እጨነቃለሁ፤ ሚስቴም መካን ናት፤ ስለዚህ ከጎንህ ልጅ ስጠኝ።
يَّرِثُنِيْ وَيَرِثُ مِنْ اٰلِ يَعْقُوْبَ وَاجْعَلْهُ رَبِّ رَضِيًّا
yariṡunī wa yariṡu min āli ya‘qūba waj‘alhu rabbi raḍiyyā(n).
እርሱ ይወርሰኛል፥ ከያዕቆብም ቤት ይወርሰዋል፤ ጌታዬ ሆይ፥ የተባረከ ያደርገዋል።
وَزَكَرِيَّآ اِذْ نَادٰى رَبَّهٗ رَبِّ لَا تَذَرْنِيْ فَرْدًا وَّاَنْتَ خَيْرُ الْوٰرِثِيْنَ ۚ
wa zakariyyā iż nādā rabbahū rabbi lā tażarnī fardaw wa anta khairul-wāriṡīn(a).
የዘካርያስንም ታሪክ አስታውሱ፤ «አምላኬ ሆይ፣ ብቻዬን (ያለ ልጅ) እንድኖር አትፍቀድልኝ፤ አንተም ከሁሉ የተሻለው ወራሽ ነህ።»