هُنَالِكَ دَعَا زَكَرِيَّا رَبَّهٗ ۚ قَالَ رَبِّ هَبْ لِيْ مِنْ لَّدُنْكَ ذُرِّيَّةً طَيِّبَةً ۚ اِنَّكَ سَمِيْعُ الدُّعَاۤءِ
hunālika da‘ā zakariyyā rabbahū qāla rabbi hab lī mil ladunka żurriyyatan ṭayyibah(tan), innaka samī‘ud-du‘ā'(i).
Bhí sé ann a ghuigh Zacáiria chuig a Dhia. Dúirt sé, "A Thiarna, tabhair sliocht maith dom ó do thaobh, go deimhin is tusa Éisteoir na paidreacha."
اِذْ نَادٰى رَبَّهٗ نِدَاۤءً خَفِيًّا
iż nādā rabbahū nidā'an khafiyyā(n).
(eadhon) nuair a ghuíonn sé chuig a Thiarna le guth bog.
قَالَ رَبِّ اِنِّيْ وَهَنَ الْعَظْمُ مِنِّيْ وَاشْتَعَلَ الرَّأْسُ شَيْبًا وَّلَمْ اَكُنْۢ بِدُعَاۤىِٕكَ رَبِّ شَقِيًّا
qāla rabbi innī wahanal-‘aẓmu minnī wasyta‘alar-ra'su syaibaw wa lam akum bidu‘ā'ika rabbi syaqiyyā(n).
Dúirt sé (Zacaria), “A Thiarna, tá mo chnámha lag i ndáiríre agus tá mo cheann lán de ghruaig liath, agus níor chuir mé díomá orm riamh guí chugat, a Thiarna.
وَاِنِّيْ خِفْتُ الْمَوَالِيَ مِنْ وَّرَاۤءِيْ وَكَانَتِ امْرَاَتِيْ عَاقِرًا فَهَبْ لِيْ مِنْ لَّدُنْكَ وَلِيًّا ۙ
wa innī khiftul-mawāliya miw warā'ī wa kānatimra'atī ‘āqiran fahab lī mil ladunka waliyyā(n).
Agus go deimhin, tá imní orm faoi mo ghaolta tar éis mo bháis, agus tá mo bhean neamhthorrach, mar sin deonaigh leanbh dom ó do thaobh,
يَّرِثُنِيْ وَيَرِثُ مِنْ اٰلِ يَعْقُوْبَ وَاجْعَلْهُ رَبِّ رَضِيًّا
yariṡunī wa yariṡu min āli ya‘qūba waj‘alhu rabbi raḍiyyā(n).
a gheobhaidh oidhreacht uaimse agus ó theach Iacóib; agus déan beannaithe de, a Thiarna."
وَزَكَرِيَّآ اِذْ نَادٰى رَبَّهٗ رَبِّ لَا تَذَرْنِيْ فَرْدًا وَّاَنْتَ خَيْرُ الْوٰرِثِيْنَ ۚ
wa zakariyyā iż nādā rabbahū rabbi lā tażarnī fardaw wa anta khairul-wāriṡīn(a).
Agus (cuimhnigh ar scéal) Zakaria, nuair a ghuigh sé chuig a Dhia, "A Dhia, ná lig dom maireachtáil liom féin (gan chlann) agus is tusa an t-oidhre is fearr.