هُنَالِكَ دَعَا زَكَرِيَّا رَبَّهٗ ۚ قَالَ رَبِّ هَبْ لِيْ مِنْ لَّدُنْكَ ذُرِّيَّةً طَيِّبَةً ۚ اِنَّكَ سَمِيْعُ الدُّعَاۤءِ
hunālika da‘ā zakariyyā rabbahū qāla rabbi hab lī mil ladunka żurriyyatan ṭayyibah(tan), innaka samī‘ud-du‘ā'(i).
Han otoitz egin zion Zakariak bere Jainkoari. Esan zuen: "Jauna, eman iezadazu ondorengo onak zure aldetik, zu zara otoitzen entzulea".
اِذْ نَادٰى رَبَّهٗ نِدَاۤءً خَفِيًّا
iż nādā rabbahū nidā'an khafiyyā(n).
(hau da) bere Jaunari ahots leunean otoitz egiten dionean.
قَالَ رَبِّ اِنِّيْ وَهَنَ الْعَظْمُ مِنِّيْ وَاشْتَعَلَ الرَّأْسُ شَيْبًا وَّلَمْ اَكُنْۢ بِدُعَاۤىِٕكَ رَبِّ شَقِيًّا
qāla rabbi innī wahanal-‘aẓmu minnī wasyta‘alar-ra'su syaibaw wa lam akum bidu‘ā'ika rabbi syaqiyyā(n).
Hark (Zakaria) esan zuen: “Ene Jauna, egiaz nire hezurrak ahulak dira eta burua ile grisez beteta daukat, eta ez naiz inoiz etsita egon Zuri otoitz egitean, ene Jauna.
وَاِنِّيْ خِفْتُ الْمَوَالِيَ مِنْ وَّرَاۤءِيْ وَكَانَتِ امْرَاَتِيْ عَاقِرًا فَهَبْ لِيْ مِنْ لَّدُنْكَ وَلِيًّا ۙ
wa innī khiftul-mawāliya miw warā'ī wa kānatimra'atī ‘āqiran fahab lī mil ladunka waliyyā(n).
Eta, egia esan, nire senideez kezkatuta nago heriotzaren ondoren, eta nire emaztea antzua da, beraz, eman iezadazu zure albotik seme-alaba bat,
يَّرِثُنِيْ وَيَرِثُ مِنْ اٰلِ يَعْقُوْبَ وَاجْعَلْهُ رَبِّ رَضِيًّا
yariṡunī wa yariṡu min āli ya‘qūba waj‘alhu rabbi raḍiyyā(n).
Nire oinordekoa izango dena eta Jakoben etxearen oinordekoa; eta egin ezazu, ene Jauna, bedeinkatua».
وَزَكَرِيَّآ اِذْ نَادٰى رَبَّهٗ رَبِّ لَا تَذَرْنِيْ فَرْدًا وَّاَنْتَ خَيْرُ الْوٰرِثِيْنَ ۚ
wa zakariyyā iż nādā rabbahū rabbi lā tażarnī fardaw wa anta khairul-wāriṡīn(a).
Eta (gogoratu) Zakariaren istorioa, bere Jainkoari otoitz egin zionean: "Ene Jainkoa, ez utzi bakarrik bizitzen (seme-alabarik gabe) eta zu zara oinordeko onena.