هُنَالِكَ دَعَا زَكَرِيَّا رَبَّهٗ ۚ قَالَ رَبِّ هَبْ لِيْ مِنْ لَّدُنْكَ ذُرِّيَّةً طَيِّبَةً ۚ اِنَّكَ سَمِيْعُ الدُّعَاۤءِ
hunālika da‘ā zakariyyā rabbahū qāla rabbi hab lī mil ladunka żurriyyatan ṭayyibah(tan), innaka samī‘ud-du‘ā'(i).
Тэнд Закариа Бурхандаа залбирч, "Өө, Эзэн минь, надад Өөрийнхөө талаас сайн үр удмыг хайрлаач, үнэхээр Та залбирлыг сонсдог" гэж хэлэв.
اِذْ نَادٰى رَبَّهٗ نِدَاۤءً خَفِيًّا
iż nādā rabbahū nidā'an khafiyyā(n).
(тухайлбал) тэр Эзэндээ зөөлөн дуугаар залбирах үед.
قَالَ رَبِّ اِنِّيْ وَهَنَ الْعَظْمُ مِنِّيْ وَاشْتَعَلَ الرَّأْسُ شَيْبًا وَّلَمْ اَكُنْۢ بِدُعَاۤىِٕكَ رَبِّ شَقِيًّا
qāla rabbi innī wahanal-‘aẓmu minnī wasyta‘alar-ra'su syaibaw wa lam akum bidu‘ā'ika rabbi syaqiyyā(n).
Тэр (Закария) “Өө, Эзэн минь, үнэхээр миний яс суларч, толгой минь буурал үсээр дүүрсэн бөгөөд би Танд залбирахдаа хэзээ ч урам хугарч байгаагүй, Эзэн минь” гэж хэлэв.
وَاِنِّيْ خِفْتُ الْمَوَالِيَ مِنْ وَّرَاۤءِيْ وَكَانَتِ امْرَاَتِيْ عَاقِرًا فَهَبْ لِيْ مِنْ لَّدُنْكَ وَلِيًّا ۙ
wa innī khiftul-mawāliya miw warā'ī wa kānatimra'atī ‘āqiran fahab lī mil ladunka waliyyā(n).
Үнэндээ би нас барсныхаа дараа хамаатан садныхаа төлөө санаа зовж байна, эхнэр маань үргүй тул Өөрийнхөө талаас надад хүүхэд хайрлаач.
يَّرِثُنِيْ وَيَرِثُ مِنْ اٰلِ يَعْقُوْبَ وَاجْعَلْهُ رَبِّ رَضِيًّا
yariṡunī wa yariṡu min āli ya‘qūba waj‘alhu rabbi raḍiyyā(n).
Тэр намайг болон Иаковын гэр бүлийг өвлөн авч, түүнийг ерөөлтэй нэгэн болгоно, Эзэн минь.”
وَزَكَرِيَّآ اِذْ نَادٰى رَبَّهٗ رَبِّ لَا تَذَرْنِيْ فَرْدًا وَّاَنْتَ خَيْرُ الْوٰرِثِيْنَ ۚ
wa zakariyyā iż nādā rabbahū rabbi lā tażarnī fardaw wa anta khairul-wāriṡīn(a).
Закариагийн түүхийг санаарай, тэр Бурхандаа залбирч байхдаа: "Өө, Бурхан минь, намайг ганцааранг минь (хүүхэдгүй) бүү амьдруулаач, Та бол хамгийн сайн өв залгамжлагч юм" гэж хэлжээ.