هُنَالِكَ دَعَا زَكَرِيَّا رَبَّهٗ ۚ قَالَ رَبِّ هَبْ لِيْ مِنْ لَّدُنْكَ ذُرِّيَّةً طَيِّبَةً ۚ اِنَّكَ سَمِيْعُ الدُّعَاۤءِ
hunālika da‘ā zakariyyā rabbahū qāla rabbi hab lī mil ladunka żurriyyatan ṭayyibah(tan), innaka samī‘ud-du‘ā'(i).
زکریا علیه السلام هلته له خپل خدای څخه دعا وکړه او ویې ویل: "ای زما ربه، ماته له خپل لوري څخه نیک اولاد راکړه، ته د دعاګانو اورېدونکی یې."
اِذْ نَادٰى رَبَّهٗ نِدَاۤءً خَفِيًّا
iż nādā rabbahū nidā'an khafiyyā(n).
(یعنې) کله چې هغه خپل رب ته په نرم غږ دعا کوي.
قَالَ رَبِّ اِنِّيْ وَهَنَ الْعَظْمُ مِنِّيْ وَاشْتَعَلَ الرَّأْسُ شَيْبًا وَّلَمْ اَكُنْۢ بِدُعَاۤىِٕكَ رَبِّ شَقِيًّا
qāla rabbi innī wahanal-‘aẓmu minnī wasyta‘alar-ra'su syaibaw wa lam akum bidu‘ā'ika rabbi syaqiyyā(n).
زکریا علیه السلام وویل: "ای زما ربه، په رښتیا سره زما هډوکي کمزوري دي او زما سر له سپینو ویښتانو ډک دی، او زه هیڅکله ستا په دعا کولو کې نه یم مایوسه شوی، ای زما ربه!
وَاِنِّيْ خِفْتُ الْمَوَالِيَ مِنْ وَّرَاۤءِيْ وَكَانَتِ امْرَاَتِيْ عَاقِرًا فَهَبْ لِيْ مِنْ لَّدُنْكَ وَلِيًّا ۙ
wa innī khiftul-mawāliya miw warā'ī wa kānatimra'atī ‘āqiran fahab lī mil ladunka waliyyā(n).
او په رښتيا چې زه د خپل مرګ وروسته د خپلوانو په اړه اندېښمن يم، او زما ښځه هم بانجھ ده، نو ماته له خپل لوري يو اولاد راکړه،
يَّرِثُنِيْ وَيَرِثُ مِنْ اٰلِ يَعْقُوْبَ وَاجْعَلْهُ رَبِّ رَضِيًّا
yariṡunī wa yariṡu min āli ya‘qūba waj‘alhu rabbi raḍiyyā(n).
هغه چې زما او د یعقوب د کورنۍ وارث به شي؛ او ای زما ربه، هغه یو برکتناک وګرځوه."
وَزَكَرِيَّآ اِذْ نَادٰى رَبَّهٗ رَبِّ لَا تَذَرْنِيْ فَرْدًا وَّاَنْتَ خَيْرُ الْوٰرِثِيْنَ ۚ
wa zakariyyā iż nādā rabbahū rabbi lā tażarnī fardaw wa anta khairul-wāriṡīn(a).
او (د زکریا کیسه په یاد ولرئ) کله چې هغه خپل خدای ته دعا وکړه، "ای زما خدایه، ما یوازې (پرته له ماشومانو) مه ژوند کوه او ته غوره وارث یې."