هُنَالِكَ دَعَا زَكَرِيَّا رَبَّهٗ ۚ قَالَ رَبِّ هَبْ لِيْ مِنْ لَّدُنْكَ ذُرِّيَّةً طَيِّبَةً ۚ اِنَّكَ سَمِيْعُ الدُّعَاۤءِ
hunālika da‘ā zakariyyā rabbahū qāla rabbi hab lī mil ladunka żurriyyatan ṭayyibah(tan), innaka samī‘ud-du‘ā'(i).
სწორედ იქ ევედრებოდა ზაქარია თავის ღმერთს და ამბობდა: „ღმერთო ჩემო, მომეცი კეთილი შთამომავლობა შენი მხრიდან, ჭეშმარიტად, შენ ხარ ლოცვების მომსმენი“.
اِذْ نَادٰى رَبَّهٗ نِدَاۤءً خَفِيًّا
iż nādā rabbahū nidā'an khafiyyā(n).
(კერძოდ) როდესაც ის ჩუმად ევედრება თავის უფალს.
قَالَ رَبِّ اِنِّيْ وَهَنَ الْعَظْمُ مِنِّيْ وَاشْتَعَلَ الرَّأْسُ شَيْبًا وَّلَمْ اَكُنْۢ بِدُعَاۤىِٕكَ رَبِّ شَقِيًّا
qāla rabbi innī wahanal-‘aẓmu minnī wasyta‘alar-ra'su syaibaw wa lam akum bidu‘ā'ika rabbi syaqiyyā(n).
მან (ზაქარიამ) თქვა: „ღმერთო ჩემო, ჭეშმარიტად, ჩემი ძვლები სუსტია და თავი ჭაღარა თმით მაქვს სავსე და არასდროს ვყოფილვარ იმედგაცრუებული შენდამი ლოცვისას, უფალო ჩემო.“
وَاِنِّيْ خِفْتُ الْمَوَالِيَ مِنْ وَّرَاۤءِيْ وَكَانَتِ امْرَاَتِيْ عَاقِرًا فَهَبْ لِيْ مِنْ لَّدُنْكَ وَلِيًّا ۙ
wa innī khiftul-mawāliya miw warā'ī wa kānatimra'atī ‘āqiran fahab lī mil ladunka waliyyā(n).
და მართლაც, მე ვნერვიულობ ჩემს ნათესავებზე ჩემი გარდაცვალების შემდეგ და ჩემი ცოლი უნაყოფოა, ამიტომ მომეცი შვილი შენი მხრიდან,
يَّرِثُنِيْ وَيَرِثُ مِنْ اٰلِ يَعْقُوْبَ وَاجْعَلْهُ رَبِّ رَضِيًّا
yariṡunī wa yariṡu min āli ya‘qūba waj‘alhu rabbi raḍiyyā(n).
რომელიც დამმკვიდრებს მე და იაკობის სახლს; და კურთხეულ ხდი მას, უფალო ჩემო“.
وَزَكَرِيَّآ اِذْ نَادٰى رَبَّهٗ رَبِّ لَا تَذَرْنِيْ فَرْدًا وَّاَنْتَ خَيْرُ الْوٰرِثِيْنَ ۚ
wa zakariyyā iż nādā rabbahū rabbi lā tażarnī fardaw wa anta khairul-wāriṡīn(a).
და (გაიხსენეთ) ზაქარიას ამბავი, როდესაც მან თავის ღმერთს ევედრებოდა: „ღმერთო ჩემო, ნუ მომცემ უფლებას მარტო ვიცხოვრო (უშვილოდ) და შენ ხარ საუკეთესო მემკვიდრე“.