حَافِظُوْا عَلَى الصَّلَوٰتِ وَالصَّلٰوةِ الْوُسْطٰى وَقُوْمُوْا لِلّٰهِ قٰنِتِيْنَ

Ḥāfiẓū ‘alaṣ-ṣalawāti waṣ-ṣalātil-wusṭā, wa qūmū lillāhi qānitīn(a).

سڀني نمازن ۽ وضو جي پابندي ڪريو. ۽ انهن کي الله جي لاءِ عقيدت سان پڙهو.

اَلصّٰبِرِيْنَ وَالصّٰدِقِيْنَ وَالْقٰنِتِيْنَ وَالْمُنْفِقِيْنَ وَالْمُسْتَغْفِرِيْنَ بِالْاَسْحَارِ

aṣ-ṣābirīna waṣ-ṣādiqīna wal-qāniṭīna wal-munfiqīna wal-mustagfirīna bil-asḥār(i).

(۽) صبر ڪندڙ، نيڪ ماڻهو، فرمانبردار ماڻهو، پنهنجو مال ڏيڻ وارو، ۽ صبح ٿيڻ کان اڳ بخشش گهرڻ وارو.

يٰمَرْيَمُ اقْنُتِيْ لِرَبِّكِ وَاسْجُدِيْ وَارْكَعِيْ مَعَ الرّٰكِعِيْنَ

yā maryamuqnutī lirabbiki wasjudī warka‘ī ma‘ar-rāki‘īn(a).

اي مريم! پنهنجي پالڻهار جي فرمانبرداري ڪر، سجدو ڪر ۽ رڪوع ڪندڙن سان گڏ رڪوع ڪر.

وَاِنَّ مِنْ اَهْلِ الْكِتٰبِ لَمَنْ يُّؤْمِنُ بِاللّٰهِ وَمَآ اُنْزِلَ اِلَيْكُمْ وَمَآ اُنْزِلَ اِلَيْهِمْ خٰشِعِيْنَ لِلّٰهِ ۙ لَا يَشْتَرُوْنَ بِاٰيٰتِ اللّٰهِ ثَمَنًا قَلِيْلًا ۗ اُولٰۤىِٕكَ لَهُمْ اَجْرُهُمْ عِنْدَ رَبِّهِمْ ۗ اِنَّ اللّٰهَ سَرِيْعُ الْحِسَابِ

wa inna min ahlil-kitābi lamay yu'minu billāhi wa mā unzila ilaikum wa mā unzila ilaihim khāsyi‘īna lillāh(i), lā yasytarūna bi'āyātillāhi ṡamanan qalīlā(n), ulā'ika lahum ajruhum ‘inda rabbihim, innallāha sarī‘ul-ḥisāb(i).

۽ بيشڪ اهل ڪتاب مان اهڙا به آهن جيڪي الله تي ۽ جيڪو توهان تي نازل ٿيو آهي ۽ جيڪو انهن تي نازل ٿيو آهي ان تي ايمان رکن ٿا، ڇاڪاڻ ته اهي الله جي آڏو عاجزي ڪندڙ آهن، ۽ الله جي آيتن کي سستي قيمت تي نه ٿا وڪڻن، انهن کي پنهنجي رب وٽان اجر ملندو. بيشڪ الله پنهنجي حساب ۾ تمام تيز آهي.

وَاِذَا سَمِعُوْا مَآ اُنْزِلَ اِلَى الرَّسُوْلِ تَرٰٓى اَعْيُنَهُمْ تَفِيْضُ مِنَ الدَّمْعِ مِمَّا عَرَفُوْا مِنَ الْحَقِّۚ يَقُوْلُوْنَ رَبَّنَآ اٰمَنَّا فَاكْتُبْنَا مَعَ الشّٰهِدِيْنَ

wa iżā sami‘ū mā unzila ilar-rasūli tarā a‘yunahum tafīḍu minad-dam‘i mimmā ‘arafū minal-ḥaqq(i), yaqūlūna rabbanā āmannā faktubnā ma‘asy-syāhidīn(a).

۽ جڏهن انهن اهو ٻڌو جيڪو (قرآن) رسول (محمد) تي نازل ٿيو هو، ته توهان ڏٺو ته انهن جون اکيون ان سچائي جي ڪري ڳوڙها وهائي رهيون هيون جيڪا انهن (پنهنجن ڪتابن مان) ڄاڻي هئي، ۽ چون پيا ته اي منهنجا رب، اسان ايمان آندو آهي، تنهن ڪري اسان کي انهن سان گڏ لک جيڪي (قرآن جي سچائي ۽ محمد جي نبوت جا) شاهد آهن.

اُدْعُوْا رَبَّكُمْ تَضَرُّعًا وَّخُفْيَةً ۗاِنَّهٗ لَا يُحِبُّ الْمُعْتَدِيْنَۚ

ud‘ū rabbakum taḍarru‘aw wa khufūyah(tan), innahū lā yuḥibbul-mu‘tadīn(a).

پنهنجي خدا کان عاجز دل ۽ نرم آواز سان دعا گهرو، بيشڪ هو حد کان لنگهندڙن کي پسند نٿو ڪري.

اِنَّ الَّذِيْنَ اٰمَنُوْا وَعَمِلُوا الصّٰلِحٰتِ وَاَخْبَتُوْٓا اِلٰى رَبِّهِمْۙ اُولٰۤىِٕكَ اَصْحٰبُ الْجَنَّةِۚ هُمْ فِيْهَا خٰلِدُوْنَ

innal-lażīna āmanū wa ‘amiluṣ-ṣāliḥāti wa akhbatū ilā rabbihim, ulā'ika aṣḥābul-jannati hum fīhā khālidūn(a).

بيشڪ، جيڪي ايمان آڻين ٿا ۽ چڱا ڪم ڪن ٿا ۽ خدا جي اڳيان عاجزي ڪن ٿا، اهي جنت جا رهواسي آهن، اهي ان ۾ هميشه رهندا.

رَبَّنَآ اِنِّيْٓ اَسْكَنْتُ مِنْ ذُرِّيَّتِيْ بِوَادٍ غَيْرِ ذِيْ زَرْعٍ عِنْدَ بَيْتِكَ الْمُحَرَّمِۙ رَبَّنَا لِيُقِيْمُوا الصَّلٰوةَ فَاجْعَلْ اَفْـِٕدَةً مِّنَ النَّاسِ تَهْوِيْٓ اِلَيْهِمْ وَارْزُقْهُمْ مِّنَ الثَّمَرٰتِ لَعَلَّهُمْ يَشْكُرُوْنَ

rabbanā innī askantu min żurriyyatī biwādin gairi żī zar‘in ‘inda baitikal-muḥarram(i), rabbanā liyuqīmuṣ-ṣalāta faj‘al af'idatam minan-nāsi tahwī ilaihim warzuqhum minaṡ-ṡamarāti la‘allahum yasykurūn(a).

اي منهنجا رب، بيشڪ مون پنهنجي اولاد مان ڪجهه کي اهڙي وادي ۾ رکيو آهي جتي تنهنجي (بيت الله) جي گهر جي ويجهو ڪو به فصل نه آهي، جيڪو عزت وارو آهي، اي منهنجا رب (يعني) ته جيئن اهي نماز پڙهي سگهن، تنهن ڪري ڪجهه ماڻهن جي دلين کي انهن ڏانهن مائل ڪر ۽ انهن کي ميون مان رزق ڏي، اميد ته اهي شڪرگذار ٿيندا.

رَبَّنَآ اِنَّكَ تَعْلَمُ مَا نُخْفِيْ وَمَا نُعْلِنُۗ وَمَا يَخْفٰى عَلَى اللّٰهِ مِنْ شَيْءٍ فِى الْاَرْضِ وَلَا فِى السَّمَاۤءِ

rabbanā innaka ta‘lamu mā nukhfī wa mā nu‘lin(u), wa mā yakhfā ‘alallāhi min syai'in fil-arḍi wa lā fis-samā'(i).

اي اسان جا پالڻهار، بيشڪ تون ڄاڻين ٿو جيڪو اسين لڪائيون ٿا ۽ جيڪو ظاهر ڪريون ٿا، ۽ الله کان ڪابه شيءِ لڪيل ناهي، نه زمين ۾ ۽ نه آسمان ۾.

رَبِّ اجْعَلْنِيْ مُقِيْمَ الصَّلٰوةِ وَمِنْ ذُرِّيَّتِيْۖ رَبَّنَا وَتَقَبَّلْ دُعَاۤءِ

rabbij‘alnī muqīmaṣ-ṣalāti wa min żurriyyatī, rabbanā wa taqabbal du‘ā'(i).

اي منهنجا خدا، مون کي ۽ منهنجي ٻارن ۽ پوٽن کي دعا ڪرڻ وارا بڻاءِ، اي اسان جا خدا، منهنجي دعا قبول ڪر.

رَبَّنَا اغْفِرْ لِيْ وَلِوَالِدَيَّ وَلِلْمُؤْمِنِيْنَ يَوْمَ يَقُوْمُ الْحِسَابُ ࣖ

rabbanagfir lī wa liwālidayya wa lil-mu'minīna yauma yaqūmul-ḥisāb(u).

اي اسان جا پالڻهار، مون کي، منهنجي ماءُ پيءُ کي ۽ سڀني ايمان وارن کي حساب جي ڏينهن (قيامت جي ڏينهن) بخش.

وَيَخِرُّوْنَ لِلْاَذْقَانِ يَبْكُوْنَ وَيَزِيْدُهُمْ خُشُوْعًا ۩

wa yakhirrūna lil-ażqāni yabkūna wa yazīduhum khusyū‘ā(n).

۽ انهن روئندي پنهنجا منهن هيٺ ڪيا ۽ اهي وڌيڪ سنجيده ٿي ويا.

اِذْ نَادٰى رَبَّهٗ نِدَاۤءً خَفِيًّا

iż nādā rabbahū nidā'an khafiyyā(n).

(يعني) جڏهن هو پنهنجي رب کي نرم آواز سان دعا ڪري ٿو.

قَالَ رَبِّ اِنِّيْ وَهَنَ الْعَظْمُ مِنِّيْ وَاشْتَعَلَ الرَّأْسُ شَيْبًا وَّلَمْ اَكُنْۢ بِدُعَاۤىِٕكَ رَبِّ شَقِيًّا

qāla rabbi innī wahanal-‘aẓmu minnī wasyta‘alar-ra'su syaibaw wa lam akum bidu‘ā'ika rabbi syaqiyyā(n).

زڪريا چيو ته اي منهنجا رب، بيشڪ منهنجا هڏا ڪمزور آهن ۽ منهنجو مٿو ٻڍاپي سان ڀريل آهي، ۽ اي منهنجا رب، مان ڪڏهن به تنهنجي دعا ڪرڻ کان مايوس نه ٿيو آهيان.

۞ وَاَيُّوْبَ اِذْ نَادٰى رَبَّهٗٓ اَنِّيْ مَسَّنِيَ الضُّرُّ وَاَنْتَ اَرْحَمُ الرّٰحِمِيْنَ ۚ

wa ayyūba iż nādā rabbahū annī massaniyaḍ-ḍurru wa anta arḥamur-rāḥimīn(a).

۽ (ياد ڪر) ايوب جو قصو، جڏهن هن پنهنجي رب کان دعا گهري ته (اي منهنجا رب) بيشڪ مون کي بيماري لڳي آهي، جيتوڻيڪ تون سڀني رحم ڪندڙن کان وڌيڪ رحم ڪندڙ رب آهين.

وَذَا النُّوْنِ اِذْ ذَّهَبَ مُغَاضِبًا فَظَنَّ اَنْ لَّنْ نَّقْدِرَ عَلَيْهِ فَنَادٰى فِى الظُّلُمٰتِ اَنْ لَّآ اِلٰهَ اِلَّآ اَنْتَ سُبْحٰنَكَ اِنِّيْ كُنْتُ مِنَ الظّٰلِمِيْنَ ۚ

wa żan-nūni iż żahaba mugāḍiban fa ẓanna allan naqdira ‘alaihi fa nādā fiẓ-ẓulumāti allā ilāha illā anta subḥānaka innī kuntu minaẓ-ẓālimīn(a).

۽ (ياد ڪريو) ذوالنون (يونس) جو قصو، جڏهن هو ڪاوڙ جي حالت ۾ هليو ويو، پوءِ هن سوچيو ته اسان هن لاءِ ڪا به مشڪل نه ڪنداسين، تنهن ڪري هن تمام اونداهي حالت ۾ دعا گهري، "توهان کان سواءِ ڪو به معبود ناهي، توهان پاڪ آهيو. بيشڪ مان ظالمن مان آهيان."

فَاسْتَجَبْنَا لَهٗ ۖوَوَهَبْنَا لَهٗ يَحْيٰى وَاَصْلَحْنَا لَهٗ زَوْجَهٗۗ اِنَّهُمْ كَانُوْا يُسٰرِعُوْنَ فِى الْخَيْرٰتِ وَيَدْعُوْنَنَا رَغَبًا وَّرَهَبًاۗ وَكَانُوْا لَنَا خٰشِعِيْنَ

fastajabnā lah(ū), wa wahabnā lahū yaḥyā wa aṣlaḥnā lahū zaujah(ū), innahum kānū yusāri‘ūna fil-khairāti wa yad‘ūnanā ragabaw wa rahabā(n), wa kānū lanā khāsyi‘īn(a).

پوءِ اسان سندس دعا قبول ڪئي ۽ کيس يحييٰ عطا ڪيو ۽ سندس زال کي (حمل جي قابل بڻايو) بيشڪ اهي نيڪي ۾ تڪڙ ڪندا هئا ۽ اميد ۽ خوف سان اسان کان دعا گهرندا هئا ۽ اسان جي اڳيان عاجزي ڪندڙ هئا.

الَّذِيْنَ هُمْ فِيْ صَلَاتِهِمْ خٰشِعُوْنَ

allażīna hum fī ṣalātihim khāsyi‘ūn(a).

(يعني) اهو ماڻهو جيڪو پنهنجي نماز ۾ پرهيزگار هجي،

وَلَقَدْ اَخَذْنٰهُمْ بِالْعَذَابِ فَمَا اسْتَكَانُوْا لِرَبِّهِمْ وَمَا يَتَضَرَّعُوْنَ

wa laqad akhażnāhum bil-‘ażābi famastakānū lirabbihim wa mā yataḍarra‘ūn(a).

۽ بيشڪ اسان انهن کي عذاب ڏنو، پر انهن پنهنجي رب جي اڳيان نه جهڪيو ۽ نه ئي عاجزي ڪئي.

وَالَّذِيْنَ يَبِيْتُوْنَ لِرَبِّهِمْ سُجَّدًا وَّقِيَامًا

wal-lażīna yabītūna lirabbihim sujjadaw wa qiyāmā(n).

۽ جيڪي رات جو پنهنجي خدا جي عبادت سجدي ۽ بيهڻ سان ڪندا آهن.

وَالَّذِيْنَ يَقُوْلُوْنَ رَبَّنَا اصْرِفْ عَنَّا عَذَابَ جَهَنَّمَۖ اِنَّ عَذَابَهَا كَانَ غَرَامًا ۖ

wal-lażīna yaqūlūna rabbanaṣrif ‘annā ‘ażāba jahannam(a), inna ‘ażābahā kāna garāmā(n).

۽ جيڪي چون ٿا ته: ”اسان جا پالڻهار، اسان کان جهنم جو عذاب ٽار، ڇو ته ان جو عذاب هميشه جي تباهي آڻيندو“.

وَلَهٗ مَنْ فِى السَّمٰوٰتِ وَالْاَرْضِۗ كُلٌّ لَّهٗ قٰنِتُوْنَ

wa lahū man fis-samāwāti wal-arḍ(i), kullul lahū qānitūn(a).

۽ آسمانن ۽ زمين ۾ سڀ ڪجهه سندس آهي. هر شيءِ سندس تابع آهي.

تَتَجَافٰى جُنُوْبُهُمْ عَنِ الْمَضَاجِعِ يَدْعُوْنَ رَبَّهُمْ خَوْفًا وَّطَمَعًاۖ وَّمِمَّا رَزَقْنٰهُمْ يُنْفِقُوْنَ

tatajāfā junūbuhum ‘anil-maḍāji‘i yad‘ūna rabbahum khaufaw wa ṭama‘ā(n), wa mimmā razaqnāhum yunfiqūn(a).

سندن پيٽ سندن بسترن کان پري آهن، اهي پنهنجي رب کي خوف ۽ اميد سان دعا ڪن ٿا، ۽ اسان جي ڏنل رزق مان ڪجهه حصو خرچ ڪن ٿا.

اِنَّ الْمُسْلِمِيْنَ وَالْمُسْلِمٰتِ وَالْمُؤْمِنِيْنَ وَالْمُؤْمِنٰتِ وَالْقٰنِتِيْنَ وَالْقٰنِتٰتِ وَالصّٰدِقِيْنَ وَالصّٰدِقٰتِ وَالصّٰبِرِيْنَ وَالصّٰبِرٰتِ وَالْخٰشِعِيْنَ وَالْخٰشِعٰتِ وَالْمُتَصَدِّقِيْنَ وَالْمُتَصَدِّقٰتِ وَالصَّاۤىِٕمِيْنَ وَالصّٰۤىِٕمٰتِ وَالْحٰفِظِيْنَ فُرُوْجَهُمْ وَالْحٰفِظٰتِ وَالذّٰكِرِيْنَ اللّٰهَ كَثِيْرًا وَّالذّٰكِرٰتِ اَعَدَّ اللّٰهُ لَهُمْ مَّغْفِرَةً وَّاَجْرًا عَظِيْمًا

innal-muslimīna wal-muslimāti wal-mu'minīna wal-mu'mināti wal-qānitīna wal-qānitāti waṣ-ṣādiqīna waṣ-ṣādiqāti waṣ-ṣābirīna waṣ-ṣābirāti wal-khāsyi‘īna wal-khāsyi‘āti wal-mutaṣaddiqīna wal-mutaṣaddiqāti waṣ-ṣā'imīna waṣ-ṣā'imāti wal-ḥāfiẓīna furūjahum wal-ḥāfiẓāti waż-żākirīnallāha kaṡīraw waż-żākirāti a‘addallāhu lahum magfirataw wa ajran ‘aẓīmā(n).

بيشڪ، مسلمان مرد ۽ عورتون، مؤمن مرد ۽ عورتون، فرمانبرداري تي قائم رهڻ وارا مرد ۽ عورتون، نيڪ مرد ۽ عورتون، صبر ڪندڙ مرد ۽ عورتون، عاجزي ڪندڙ مرد ۽ عورتون، صدقو ڪندڙ مرد ۽ عورتون، روزا رکندڙ مرد ۽ عورتون، پنهنجي عزت کي برقرار رکڻ وارا مرد ۽ عورتون، الله جو گهڻو ذڪر ڪندڙ مرد ۽ عورتون، الله انهن لاءِ بخشش ۽ وڏو اجر عطا ڪيو آهي.

وَاذْكُرْ عَبْدَنَآ اَيُّوْبَۘ اِذْ نَادٰى رَبَّهٗٓ اَنِّيْ مَسَّنِيَ الشَّيْطٰنُ بِنُصْبٍ وَّعَذَابٍۗ

ważkur ‘abdanā ayyūb(a), iż nādā rabbahū annī massaniyasy-syaiṭānu binuṣbiw wa ‘ażāb(in).

۽ اسان جي ٻانهي ايوب کي ياد ڪر جڏهن ان پنهنجي پالڻهار کي سڏيو ته: ”بيشڪ مون کي شيطان تڪليف ۽ مصيبت ۾ مبتلا ڪري ڇڏيو آهي“.

اَمَّنْ هُوَ قَانِتٌ اٰنَاۤءَ الَّيْلِ سَاجِدًا وَّقَاۤىِٕمًا يَّحْذَرُ الْاٰخِرَةَ وَيَرْجُوْا رَحْمَةَ رَبِّهٖۗ قُلْ هَلْ يَسْتَوِى الَّذِيْنَ يَعْلَمُوْنَ وَالَّذِيْنَ لَا يَعْلَمُوْنَ ۗ اِنَّمَا يَتَذَكَّرُ اُولُوا الْاَلْبَابِ ࣖ

amman huwa qānitun ānā'al-laili sājidaw wa qā'imay yaḥżarul-ākhirata wa yarjū raḥmata rabbih(ī), qul hal yastawil-lażīna ya‘lamūna wal-lażīna lā ya‘lamūn(a), innamā yatażakkaru ulul-albāb(i).

(ڇا توهان مشرڪ وڌيڪ خوش نصيب آهيو) يا توهان اهي آهيو جيڪي رات جو سجدو ۽ بيهي عبادت ڪندا آهيو، آخرت جي خوف کان ۽ پنهنجي رب جي رحمت جي اميد ۾؟ چئو ته ڇا اهي جيڪي ڄاڻن ٿا ۽ اهي جيڪي نه ٿا ڄاڻن برابر آهن؟ بيشڪ، صرف اهي ئي نصيحت حاصل ڪن ٿا جيڪي عقل وارا آهن.

وَوَصَّيْنَا الْاِنْسَانَ بِوَالِدَيْهِ اِحْسَانًا ۗحَمَلَتْهُ اُمُّهٗ كُرْهًا وَّوَضَعَتْهُ كُرْهًا ۗوَحَمْلُهٗ وَفِصٰلُهٗ ثَلٰثُوْنَ شَهْرًا ۗحَتّٰىٓ اِذَا بَلَغَ اَشُدَّهٗ وَبَلَغَ اَرْبَعِيْنَ سَنَةًۙ قَالَ رَبِّ اَوْزِعْنِيْٓ اَنْ اَشْكُرَ نِعْمَتَكَ الَّتِيْٓ اَنْعَمْتَ عَلَيَّ وَعَلٰى وَالِدَيَّ وَاَنْ اَعْمَلَ صَالِحًا تَرْضٰىهُ وَاَصْلِحْ لِيْ فِيْ ذُرِّيَّتِيْۗ اِنِّيْ تُبْتُ اِلَيْكَ وَاِنِّيْ مِنَ الْمُسْلِمِيْنَ

wa waṣṣainal-insāna biwālidaihi iḥsānā(n), ḥamalathu ummuhū kurhaw wa waḍa‘athu kurhā(n), wa ḥamluhū wa fiṣāluhū ṡalāṡūna syahrā(n), ḥattā iżā balaga asyuddahū wa balaga arba‘īna sanah(tan), qāla rabbi auzi‘nī an asykura ni‘matakal-latī an‘amta ‘alayya wa ‘alā wālidayya wa an a‘mala ṣāliḥan tarḍāhu wa aṣliḥ lī fī żurriyyatī, innī tubtu ilaika wa innī minal-muslimīn(a).

۽ اسان انسانن کي حڪم ڏنو ته هو پنهنجي ماءُ پيءُ سان نيڪي ڪن. سندس ماءُ کيس ڏکيائي سان پيٽ ۾ رکيو هو ۽ ڏکيائي سان کيس جنم ڏنو. حمل جي مدت ٽيهه مهينا آهي، تنهن ڪري جڏهن هو (ٻار) بالغ ٿئي ٿو ۽ چاليهه سالن جي عمر کي پهچي ٿو ته دعا ڪري ٿو ته، "اي منهنجا رب، مون کي هدايت ڏي ته مان تنهنجي نعمتن جو شڪرگذار ٿيان جيڪي تو مون تي ۽ منهنجي ماءُ پيءُ تي ڪيون آهن ۽ ته جيئن مان اهڙا نيڪ ڪم ڪريان جيڪي توکي پسند آهن؛ ۽ مون کي اهڙي نيڪي ڏي جيڪا منهنجي اولاد ۽ پوٽن تي نازل ٿئي. بيشڪ مان توبه ڪريان ٿو ۽ بيشڪ مان مسلمانن مان آهيان."

۞ اَلَمْ يَأْنِ لِلَّذِيْنَ اٰمَنُوْٓا اَنْ تَخْشَعَ قُلُوْبُهُمْ لِذِكْرِ اللّٰهِ وَمَا نَزَلَ مِنَ الْحَقِّۙ وَلَا يَكُوْنُوْا كَالَّذِيْنَ اُوْتُوا الْكِتٰبَ مِنْ قَبْلُ فَطَالَ عَلَيْهِمُ الْاَمَدُ فَقَسَتْ قُلُوْبُهُمْۗ وَكَثِيْرٌ مِّنْهُمْ فٰسِقُوْنَ

alam ya'ni lil-lażīna āmanū an takhsya‘a qulūbuhum liżikrillāhi wa mā nazala minal-ḥaqq(i), wa lā yakūnū kal-lażīna ūtul-kitāba min qablu faṭāla ‘alaihimul-amadu faqasat qulūbuhum, wa kaṡīrum minhum fāsiqūn(a).

ڇا ايمان وارن لاءِ اهو وقت نه آيو آهي ته الله کي ياد ڪن ۽ جيڪو حق انهن تي نازل ٿيو آهي ان جي فرمانبرداري ڪن ۽ انهن وانگر نه ٿين جن کي هن کان اڳ ڪتاب ڏنو ويو هو، پوءِ انهن کي هڪ ڊگهو عرصو گذريو تان جو انهن جا دل سخت ٿي ويا ۽ انهن مان گهڻا فاسق ٿي ويا.

رَبَّنَا لَا تَجْعَلْنَا فِتْنَةً لِّلَّذِيْنَ كَفَرُوْا وَاغْفِرْ لَنَا رَبَّنَاۚ اِنَّكَ اَنْتَ الْعَزِيْزُ الْحَكِيْمُ

rabbanā lā taj‘alnā fitnatal lil-lażīna kafarū wagfir lanā rabbanā, innaka antal-‘azīzul-ḥakīm(u).

اي اسان جا پالڻھار، اسان کي ڪافرن جي توهين جو نشانو نه بڻاءِ، ۽ اسان کي بخش، اي اسان جا پالڻھار، بيشڪ تون ئي غالب ۽ حڪمت وارو آھين.

اِنَّمَآ اَنْتَ مُنْذِرُ مَنْ يَّخْشٰىهَاۗ

innamā anta munżiru may yakhsyāhā.

تون (محمد ﷺ) رڳو انهن لاءِ ڊيڄاريندڙ آهين جيڪي ان کان ڊڄن ٿا (قيامت جي ڏينهن کان).