حَافِظُوْا عَلَى الصَّلَوٰتِ وَالصَّلٰوةِ الْوُسْطٰى وَقُوْمُوْا لِلّٰهِ قٰنِتِيْنَ
Ḥāfiẓū ‘alaṣ-ṣalawāti waṣ-ṣalātil-wusṭā, wa qūmū lillāhi qānitīn(a).
ټول لمونځونه او اودسونه په دقت سره ادا کړئ. او د الله لپاره یې په احترام سره ادا کړئ.
اَلصّٰبِرِيْنَ وَالصّٰدِقِيْنَ وَالْقٰنِتِيْنَ وَالْمُنْفِقِيْنَ وَالْمُسْتَغْفِرِيْنَ بِالْاَسْحَارِ
aṣ-ṣābirīna waṣ-ṣādiqīna wal-qāniṭīna wal-munfiqīna wal-mustagfirīna bil-asḥār(i).
(همدارنګه) صبر کوونکی، صالح کس، فرمانبردار کس، هغه څوک چې خپل مال ورکوي، او هغه څوک چې د سهار له راختلو مخکې بخښنه غواړي.
يٰمَرْيَمُ اقْنُتِيْ لِرَبِّكِ وَاسْجُدِيْ وَارْكَعِيْ مَعَ الرّٰكِعِيْنَ
yā maryamuqnutī lirabbiki wasjudī warka‘ī ma‘ar-rāki‘īn(a).
اې مريمې! د خپل رب اطاعت وکړه، سجده وکړه او رکوع وکړه له هغو کسانو سره چې رکوع کوي."
وَاِنَّ مِنْ اَهْلِ الْكِتٰبِ لَمَنْ يُّؤْمِنُ بِاللّٰهِ وَمَآ اُنْزِلَ اِلَيْكُمْ وَمَآ اُنْزِلَ اِلَيْهِمْ خٰشِعِيْنَ لِلّٰهِ ۙ لَا يَشْتَرُوْنَ بِاٰيٰتِ اللّٰهِ ثَمَنًا قَلِيْلًا ۗ اُولٰۤىِٕكَ لَهُمْ اَجْرُهُمْ عِنْدَ رَبِّهِمْ ۗ اِنَّ اللّٰهَ سَرِيْعُ الْحِسَابِ
wa inna min ahlil-kitābi lamay yu'minu billāhi wa mā unzila ilaikum wa mā unzila ilaihim khāsyi‘īna lillāh(i), lā yasytarūna bi'āyātillāhi ṡamanan qalīlā(n), ulā'ika lahum ajruhum ‘inda rabbihim, innallāha sarī‘ul-ḥisāb(i).
او په حقیقت کې، د کتاب په خلکو کې ځینې کسان شته چې په الله تعالی او په هغه څه چې تاسو ته نازل شوي دي او په هغه څه چې دوی ته نازل شوي دي ایمان لري، ځکه چې دوی د الله تعالی په وړاندې عاجز دي، او د الله تعالی آیتونه په ارزانه بیه نه پلوري. دوی به د خپل رب څخه اجر ترلاسه کړي. په حقیقت کې، الله تعالی په خپل حساب کې ډیر چټک دی.
وَاِذَا سَمِعُوْا مَآ اُنْزِلَ اِلَى الرَّسُوْلِ تَرٰٓى اَعْيُنَهُمْ تَفِيْضُ مِنَ الدَّمْعِ مِمَّا عَرَفُوْا مِنَ الْحَقِّۚ يَقُوْلُوْنَ رَبَّنَآ اٰمَنَّا فَاكْتُبْنَا مَعَ الشّٰهِدِيْنَ
wa iżā sami‘ū mā unzila ilar-rasūli tarā a‘yunahum tafīḍu minad-dam‘i mimmā ‘arafū minal-ḥaqq(i), yaqūlūna rabbanā āmannā faktubnā ma‘asy-syāhidīn(a).
او کله چې دوی هغه څه واورېدل چې (قرآن) په رسول (محمد) نازل شوی و، تاسو ولیدل چې د دوی سترګې د هغه حق له امله چې دوی (له خپلو کتابونو څخه) پیژندلي وو اوښکې بهولې، ویل یې: "ای ربه، موږ ایمان راوړ، نو موږ د هغو کسانو سره ولیکه چې (د قرآن او د محمد د نبوت د حقیقت) شاهدان دي."
اُدْعُوْا رَبَّكُمْ تَضَرُّعًا وَّخُفْيَةً ۗاِنَّهٗ لَا يُحِبُّ الْمُعْتَدِيْنَۚ
ud‘ū rabbakum taḍarru‘aw wa khufūyah(tan), innahū lā yuḥibbul-mu‘tadīn(a).
خپل خدای ته په عاجز زړه او نرم غږ سره دعا وکړئ، په حقیقت کې هغه هغه کسان نه خوښوي چې له حده تیریږي.
اِنَّ الَّذِيْنَ اٰمَنُوْا وَعَمِلُوا الصّٰلِحٰتِ وَاَخْبَتُوْٓا اِلٰى رَبِّهِمْۙ اُولٰۤىِٕكَ اَصْحٰبُ الْجَنَّةِۚ هُمْ فِيْهَا خٰلِدُوْنَ
innal-lażīna āmanū wa ‘amiluṣ-ṣāliḥāti wa akhbatū ilā rabbihim, ulā'ika aṣḥābul-jannati hum fīhā khālidūn(a).
په حقیقت کې، هغه کسان چې ایمان راوړي او ښه کارونه وکړي او د خدای په وړاندې عاجزي وکړي، دوی د جنت اوسیدونکي دي، دوی به په هغه کې تل پاتې شي.
رَبَّنَآ اِنِّيْٓ اَسْكَنْتُ مِنْ ذُرِّيَّتِيْ بِوَادٍ غَيْرِ ذِيْ زَرْعٍ عِنْدَ بَيْتِكَ الْمُحَرَّمِۙ رَبَّنَا لِيُقِيْمُوا الصَّلٰوةَ فَاجْعَلْ اَفْـِٕدَةً مِّنَ النَّاسِ تَهْوِيْٓ اِلَيْهِمْ وَارْزُقْهُمْ مِّنَ الثَّمَرٰتِ لَعَلَّهُمْ يَشْكُرُوْنَ
rabbanā innī askantu min żurriyyatī biwādin gairi żī zar‘in ‘inda baitikal-muḥarram(i), rabbanā liyuqīmuṣ-ṣalāta faj‘al af'idatam minan-nāsi tahwī ilaihim warzuqhum minaṡ-ṡamarāti la‘allahum yasykurūn(a).
ای ربه، ما په رښتیا سره خپل ځینې اولادونه په داسې دره کې ځای پر ځای کړي دي چې ستا (بیت الله) د کور سره نږدې فصلونه نشته، هغه څوک چې درناوی کیږي، ای ربه (یعنې) ترڅو دوی لمونځ وکړي، نو د ځینو خلکو زړونه د دوی په لور مایل کړه او دوی ته د میوو څخه روزي ورکړه، هیله ده چې دوی به شکر وباسي.
رَبَّنَآ اِنَّكَ تَعْلَمُ مَا نُخْفِيْ وَمَا نُعْلِنُۗ وَمَا يَخْفٰى عَلَى اللّٰهِ مِنْ شَيْءٍ فِى الْاَرْضِ وَلَا فِى السَّمَاۤءِ
rabbanā innaka ta‘lamu mā nukhfī wa mā nu‘lin(u), wa mā yakhfā ‘alallāhi min syai'in fil-arḍi wa lā fis-samā'(i).
ای زموږ ربه، ته هغه څه پېژنې چې موږ یې پټوو او هغه څه چې موږ یې ښکاره کوو؛ او له الله څخه هیڅ شی پټ نه دی، نه په ځمکه کې او نه په اسمان کې.
رَبِّ اجْعَلْنِيْ مُقِيْمَ الصَّلٰوةِ وَمِنْ ذُرِّيَّتِيْۖ رَبَّنَا وَتَقَبَّلْ دُعَاۤءِ
rabbij‘alnī muqīmaṣ-ṣalāti wa min żurriyyatī, rabbanā wa taqabbal du‘ā'(i).
ای زما خدایه، ما او زما ماشومان او لمسیان داسې خلک کړه چې دعا ته دوام ورکوي، ای زموږ خدایه، زما دعا قبوله کړه.
رَبَّنَا اغْفِرْ لِيْ وَلِوَالِدَيَّ وَلِلْمُؤْمِنِيْنَ يَوْمَ يَقُوْمُ الْحِسَابُ ࣖ
rabbanagfir lī wa liwālidayya wa lil-mu'minīna yauma yaqūmul-ḥisāb(u).
ای زموږ ربه، ما، زما مور او پلار او ټولو هغو کسانو ته چې ایمان لري د حساب په ورځ بښنه وکړه."
وَيَخِرُّوْنَ لِلْاَذْقَانِ يَبْكُوْنَ وَيَزِيْدُهُمْ خُشُوْعًا ۩
wa yakhirrūna lil-ażqāni yabkūna wa yazīduhum khusyū‘ā(n).
او دوی په ژړا سره خپل مخونه ښکته کړل او نور هم جدي شول.
اِذْ نَادٰى رَبَّهٗ نِدَاۤءً خَفِيًّا
iż nādā rabbahū nidā'an khafiyyā(n).
(یعنې) کله چې هغه خپل رب ته په نرم غږ دعا کوي.
قَالَ رَبِّ اِنِّيْ وَهَنَ الْعَظْمُ مِنِّيْ وَاشْتَعَلَ الرَّأْسُ شَيْبًا وَّلَمْ اَكُنْۢ بِدُعَاۤىِٕكَ رَبِّ شَقِيًّا
qāla rabbi innī wahanal-‘aẓmu minnī wasyta‘alar-ra'su syaibaw wa lam akum bidu‘ā'ika rabbi syaqiyyā(n).
زکریا علیه السلام وویل: "ای زما ربه، په رښتیا سره زما هډوکي کمزوري دي او زما سر له سپینو ویښتانو ډک دی، او زه هیڅکله ستا په دعا کولو کې نه یم مایوسه شوی، ای زما ربه!
۞ وَاَيُّوْبَ اِذْ نَادٰى رَبَّهٗٓ اَنِّيْ مَسَّنِيَ الضُّرُّ وَاَنْتَ اَرْحَمُ الرّٰحِمِيْنَ ۚ
wa ayyūba iż nādā rabbahū annī massaniyaḍ-ḍurru wa anta arḥamur-rāḥimīn(a).
او (د ایوب کیسه په یاد ولرئ) کله چې هغه خپل رب ته دعا وکړه، "(ای زما ربه)، په حقیقت کې زه په ناروغۍ اخته شوی یم، سره له دې چې ته د ټولو رحم کوونکو څخه ډیر رحم کوونکی رب یې."
وَذَا النُّوْنِ اِذْ ذَّهَبَ مُغَاضِبًا فَظَنَّ اَنْ لَّنْ نَّقْدِرَ عَلَيْهِ فَنَادٰى فِى الظُّلُمٰتِ اَنْ لَّآ اِلٰهَ اِلَّآ اَنْتَ سُبْحٰنَكَ اِنِّيْ كُنْتُ مِنَ الظّٰلِمِيْنَ ۚ
wa żan-nūni iż żahaba mugāḍiban fa ẓanna allan naqdira ‘alaihi fa nādā fiẓ-ẓulumāti allā ilāha illā anta subḥānaka innī kuntu minaẓ-ẓālimīn(a).
او (د ذوالنون (یونس علیه السلام) کیسه په یاد ولرئ، کله چې هغه د غوسې په حالت کې لاړ، نو هغه فکر وکړ چې موږ به هغه ته سختي ونه کړو، نو هغه په ډیر تیاره حالت کې دعا وکړه، "له تا پرته بل معبود نشته، ته پاک یې. په حقیقت کې زه د ظالمانو څخه یم."
فَاسْتَجَبْنَا لَهٗ ۖوَوَهَبْنَا لَهٗ يَحْيٰى وَاَصْلَحْنَا لَهٗ زَوْجَهٗۗ اِنَّهُمْ كَانُوْا يُسٰرِعُوْنَ فِى الْخَيْرٰتِ وَيَدْعُوْنَنَا رَغَبًا وَّرَهَبًاۗ وَكَانُوْا لَنَا خٰشِعِيْنَ
fastajabnā lah(ū), wa wahabnā lahū yaḥyā wa aṣlaḥnā lahū zaujah(ū), innahum kānū yusāri‘ūna fil-khairāti wa yad‘ūnanā ragabaw wa rahabā(n), wa kānū lanā khāsyi‘īn(a).
نو موږ د هغه دعا قبوله کړه او هغه ته مو یحیی ورکړ او د هغه ښځه مو (د امیندوارۍ وړ) کړه. بېشکه دوی تل د نیکۍ په لور ګړندي وو، او دوی له موږ څخه په امید او ویره سره دعا کوله. او دوی زموږ په وړاندې عاجز وو.
الَّذِيْنَ هُمْ فِيْ صَلَاتِهِمْ خٰشِعُوْنَ
allażīna hum fī ṣalātihim khāsyi‘ūn(a).
(یعنې) هغه څوک چې په خپلو لمونځونو کې مخلص وي،
وَلَقَدْ اَخَذْنٰهُمْ بِالْعَذَابِ فَمَا اسْتَكَانُوْا لِرَبِّهِمْ وَمَا يَتَضَرَّعُوْنَ
wa laqad akhażnāhum bil-‘ażābi famastakānū lirabbihim wa mā yataḍarra‘ūn(a).
او په یقین سره موږ هغوی ته عذاب ورکړ، خو هغوی د خپل رب په وړاندې تسلیم نه شول او نه یې عاجزي وکړه.
وَالَّذِيْنَ يَبِيْتُوْنَ لِرَبِّهِمْ سُجَّدًا وَّقِيَامًا
wal-lażīna yabītūna lirabbihim sujjadaw wa qiyāmā(n).
او هغه کسان چې شپه د خپل خدای په عبادت کې په سجده او ولاړه تیروي.
وَالَّذِيْنَ يَقُوْلُوْنَ رَبَّنَا اصْرِفْ عَنَّا عَذَابَ جَهَنَّمَۖ اِنَّ عَذَابَهَا كَانَ غَرَامًا ۖ
wal-lażīna yaqūlūna rabbanaṣrif ‘annā ‘ażāba jahannam(a), inna ‘ażābahā kāna garāmā(n).
او هغه کسان چې وايي: "زموږ ربه، د دوزخ عذاب له موږ څخه لرې کړه، ځکه چې په حقیقت کې د هغې عذاب تلپاتې تباهي راوړي."
وَلَهٗ مَنْ فِى السَّمٰوٰتِ وَالْاَرْضِۗ كُلٌّ لَّهٗ قٰنِتُوْنَ
wa lahū man fis-samāwāti wal-arḍ(i), kullul lahū qānitūn(a).
او په اسمانونو او ځمکه کې هر څه د هغه دي. هر څه یوازې د هغه تابع دي.
تَتَجَافٰى جُنُوْبُهُمْ عَنِ الْمَضَاجِعِ يَدْعُوْنَ رَبَّهُمْ خَوْفًا وَّطَمَعًاۖ وَّمِمَّا رَزَقْنٰهُمْ يُنْفِقُوْنَ
tatajāfā junūbuhum ‘anil-maḍāji‘i yad‘ūna rabbahum khaufaw wa ṭama‘ā(n), wa mimmā razaqnāhum yunfiqūn(a).
د دوی ګېډې د خوب له ځایونو څخه لرې دي، دوی خپل رب ته په ویره او امید سره دعا کوي، او د هغه رزق یوه برخه مصرفوي چې موږ دوی ته ورکړی دی.
اِنَّ الْمُسْلِمِيْنَ وَالْمُسْلِمٰتِ وَالْمُؤْمِنِيْنَ وَالْمُؤْمِنٰتِ وَالْقٰنِتِيْنَ وَالْقٰنِتٰتِ وَالصّٰدِقِيْنَ وَالصّٰدِقٰتِ وَالصّٰبِرِيْنَ وَالصّٰبِرٰتِ وَالْخٰشِعِيْنَ وَالْخٰشِعٰتِ وَالْمُتَصَدِّقِيْنَ وَالْمُتَصَدِّقٰتِ وَالصَّاۤىِٕمِيْنَ وَالصّٰۤىِٕمٰتِ وَالْحٰفِظِيْنَ فُرُوْجَهُمْ وَالْحٰفِظٰتِ وَالذّٰكِرِيْنَ اللّٰهَ كَثِيْرًا وَّالذّٰكِرٰتِ اَعَدَّ اللّٰهُ لَهُمْ مَّغْفِرَةً وَّاَجْرًا عَظِيْمًا
innal-muslimīna wal-muslimāti wal-mu'minīna wal-mu'mināti wal-qānitīna wal-qānitāti waṣ-ṣādiqīna waṣ-ṣādiqāti waṣ-ṣābirīna waṣ-ṣābirāti wal-khāsyi‘īna wal-khāsyi‘āti wal-mutaṣaddiqīna wal-mutaṣaddiqāti waṣ-ṣā'imīna waṣ-ṣā'imāti wal-ḥāfiẓīna furūjahum wal-ḥāfiẓāti waż-żākirīnallāha kaṡīraw waż-żākirāti a‘addallāhu lahum magfirataw wa ajran ‘aẓīmā(n).
په حقیقت کې، مسلمان نارینه او ښځینه، مؤمن نارینه او ښځینه، هغه نارینه او ښځې چې په خپل اطاعت ټینګ ولاړ وي، صالح نارینه او ښځې، صبر کوونکي نارینه او ښځې، عاجز نارینه او ښځې، صدقه ورکوونکي نارینه او ښځې، روژه نیونکي نارینه او ښځې، خپل عزت ساتونکي نارینه او ښځې، هغه نارینه او ښځې چې د الله نوم ډېر یادوي، الله تعالی دوی ته بخښنه او لوی اجر ورکړی دی.
وَاذْكُرْ عَبْدَنَآ اَيُّوْبَۘ اِذْ نَادٰى رَبَّهٗٓ اَنِّيْ مَسَّنِيَ الشَّيْطٰنُ بِنُصْبٍ وَّعَذَابٍۗ
ważkur ‘abdanā ayyūb(a), iż nādā rabbahū annī massaniyasy-syaiṭānu binuṣbiw wa ‘ażāb(in).
او زموږ بنده ایوب علیه السلام یاد کړه کله چې هغه خپل رب ته غږ وکړ چې "بیشکه شیطان ما په عذاب او مصیبت کې اچولی دی."
اَمَّنْ هُوَ قَانِتٌ اٰنَاۤءَ الَّيْلِ سَاجِدًا وَّقَاۤىِٕمًا يَّحْذَرُ الْاٰخِرَةَ وَيَرْجُوْا رَحْمَةَ رَبِّهٖۗ قُلْ هَلْ يَسْتَوِى الَّذِيْنَ يَعْلَمُوْنَ وَالَّذِيْنَ لَا يَعْلَمُوْنَ ۗ اِنَّمَا يَتَذَكَّرُ اُولُوا الْاَلْبَابِ ࣖ
amman huwa qānitun ānā'al-laili sājidaw wa qā'imay yaḥżarul-ākhirata wa yarjū raḥmata rabbih(ī), qul hal yastawil-lażīna ya‘lamūna wal-lażīna lā ya‘lamūn(a), innamā yatażakkaru ulul-albāb(i).
(ایا تاسو هغه مشرکان یاست چې ډیر بختور یاست) یا تاسو هغه څوک یاست چې د شپې په سجده او ولاړه عبادت کوئ، د آخرت له ویرې او د خپل رب د رحمت په تمه؟ ووایه، "ایا هغه کسان چې پوهیږي او هغه کسان چې نه پوهیږي سره مساوي دي؟" په حقیقت کې، یوازې هغه کسان چې عقل لري نصیحت ترلاسه کوي.
وَوَصَّيْنَا الْاِنْسَانَ بِوَالِدَيْهِ اِحْسَانًا ۗحَمَلَتْهُ اُمُّهٗ كُرْهًا وَّوَضَعَتْهُ كُرْهًا ۗوَحَمْلُهٗ وَفِصٰلُهٗ ثَلٰثُوْنَ شَهْرًا ۗحَتّٰىٓ اِذَا بَلَغَ اَشُدَّهٗ وَبَلَغَ اَرْبَعِيْنَ سَنَةًۙ قَالَ رَبِّ اَوْزِعْنِيْٓ اَنْ اَشْكُرَ نِعْمَتَكَ الَّتِيْٓ اَنْعَمْتَ عَلَيَّ وَعَلٰى وَالِدَيَّ وَاَنْ اَعْمَلَ صَالِحًا تَرْضٰىهُ وَاَصْلِحْ لِيْ فِيْ ذُرِّيَّتِيْۗ اِنِّيْ تُبْتُ اِلَيْكَ وَاِنِّيْ مِنَ الْمُسْلِمِيْنَ
wa waṣṣainal-insāna biwālidaihi iḥsānā(n), ḥamalathu ummuhū kurhaw wa waḍa‘athu kurhā(n), wa ḥamluhū wa fiṣāluhū ṡalāṡūna syahrā(n), ḥattā iżā balaga asyuddahū wa balaga arba‘īna sanah(tan), qāla rabbi auzi‘nī an asykura ni‘matakal-latī an‘amta ‘alayya wa ‘alā wālidayya wa an a‘mala ṣāliḥan tarḍāhu wa aṣliḥ lī fī żurriyyatī, innī tubtu ilaika wa innī minal-muslimīn(a).
او موږ انسانانو ته امر کړی چې له خپلو مور او پلار سره ښه وکړي. د هغه مور هغه په سختۍ سره حامله کړ او په سختۍ سره یې زیږولی دی. د امیندوارۍ موده تر شیدو ورکولو پورې دیرش میاشتې ده، نو کله چې هغه (ماشوم) بالغ شي او څلویښت کلنۍ ته ورسیږي نو دعا کوي: "ای زما ربه، ما ته لارښوونه راکړه چې زه ستا د هغو نعمتونو شکر ادا کړم چې تا ما او زما مور او پلار ته ورکړي دي او زه هغه نیک کارونه وکړم چې ستا خوښ دي؛ او ما ته هغه نیکي راکړه چې زما اولادونو او لمسیانو ته بهیږي. په حقیقت کې، زه ستا په وړاندې توبه کوم او په حقیقت کې زه د مسلمانانو څخه یم."
۞ اَلَمْ يَأْنِ لِلَّذِيْنَ اٰمَنُوْٓا اَنْ تَخْشَعَ قُلُوْبُهُمْ لِذِكْرِ اللّٰهِ وَمَا نَزَلَ مِنَ الْحَقِّۙ وَلَا يَكُوْنُوْا كَالَّذِيْنَ اُوْتُوا الْكِتٰبَ مِنْ قَبْلُ فَطَالَ عَلَيْهِمُ الْاَمَدُ فَقَسَتْ قُلُوْبُهُمْۗ وَكَثِيْرٌ مِّنْهُمْ فٰسِقُوْنَ
alam ya'ni lil-lażīna āmanū an takhsya‘a qulūbuhum liżikrillāhi wa mā nazala minal-ḥaqq(i), wa lā yakūnū kal-lażīna ūtul-kitāba min qablu faṭāla ‘alaihimul-amadu faqasat qulūbuhum, wa kaṡīrum minhum fāsiqūn(a).
ایا د هغو کسانو لپاره چې ایمان یې راوړی دی، هغه وخت نه دی راغلی چې الله په کلکه یاد کړي او هغه حق ومني چې نازل شوی دی، او د هغو کسانو په څیر (عمل ونه کړي) چې مخکې له دې کتاب ورکړل شوی و، بیا دوی اوږده موده تیره کړه تر دې چې زړونه یې سخت شول او ډیری یې فاسقان شول؟
رَبَّنَا لَا تَجْعَلْنَا فِتْنَةً لِّلَّذِيْنَ كَفَرُوْا وَاغْفِرْ لَنَا رَبَّنَاۚ اِنَّكَ اَنْتَ الْعَزِيْزُ الْحَكِيْمُ
rabbanā lā taj‘alnā fitnatal lil-lażīna kafarū wagfir lanā rabbanā, innaka antal-‘azīzul-ḥakīm(u).
ای زموږ ربه، موږ د کافرانو د توهین نښه مه ګرځوه. او موږ ته بښنه وکړه، ای زموږ ربه، په حقیقت کې ته ډېر غالب او ډېر حکمت والا یې.
اِنَّمَآ اَنْتَ مُنْذِرُ مَنْ يَّخْشٰىهَاۗ
innamā anta munżiru may yakhsyāhā.
ته (محمد صلی الله علیه وسلم) یوازې د هغو کسانو لپاره یو خبردارونکی یې چې له هغه (د قیامت له ورځې) څخه ویره لري.