حَافِظُوْا عَلَى الصَّلَوٰتِ وَالصَّلٰوةِ الْوُسْطٰى وَقُوْمُوْا لِلّٰهِ قٰنِتِيْنَ
Ḥāfiẓū ‘alaṣ-ṣalawāti waṣ-ṣalātil-wusṭā, wa qūmū lillāhi qānitīn(a).
सारी नमाज ते वज़ूद दी नमाज कायम रखो। ते इन्हें अल्लाह दे वास्ते इज्जत नाल करो।
اَلصّٰبِرِيْنَ وَالصّٰدِقِيْنَ وَالْقٰنِتِيْنَ وَالْمُنْفِقِيْنَ وَالْمُسْتَغْفِرِيْنَ بِالْاَسْحَارِ
aṣ-ṣābirīna waṣ-ṣādiqīna wal-qāniṭīna wal-munfiqīna wal-mustagfirīna bil-asḥār(i).
(इसदे अलावा) धैर्यवान, धर्मी, आज्ञाकारी, अपनी दौलत देण वाला, ते भोर तों पहलां माफी मंगण वाला।
يٰمَرْيَمُ اقْنُتِيْ لِرَبِّكِ وَاسْجُدِيْ وَارْكَعِيْ مَعَ الرّٰكِعِيْنَ
yā maryamuqnutī lirabbiki wasjudī warka‘ī ma‘ar-rāki‘īn(a).
ओ मरियम ! अपने रब दा आज्ञा मन, प्रणाम करने आलें कन्ने सजदा करो ते प्रणाम करो।"
وَاِنَّ مِنْ اَهْلِ الْكِتٰبِ لَمَنْ يُّؤْمِنُ بِاللّٰهِ وَمَآ اُنْزِلَ اِلَيْكُمْ وَمَآ اُنْزِلَ اِلَيْهِمْ خٰشِعِيْنَ لِلّٰهِ ۙ لَا يَشْتَرُوْنَ بِاٰيٰتِ اللّٰهِ ثَمَنًا قَلِيْلًا ۗ اُولٰۤىِٕكَ لَهُمْ اَجْرُهُمْ عِنْدَ رَبِّهِمْ ۗ اِنَّ اللّٰهَ سَرِيْعُ الْحِسَابِ
wa inna min ahlil-kitābi lamay yu'minu billāhi wa mā unzila ilaikum wa mā unzila ilaihim khāsyi‘īna lillāh(i), lā yasytarūna bi'āyātillāhi ṡamanan qalīlā(n), ulā'ika lahum ajruhum ‘inda rabbihim, innallāha sarī‘ul-ḥisāb(i).
ते सचमुच किताब दे लोकें च ऐसे लोक बी न जेह्ड़े अल्लाह उप्पर विश्वास करदे न, ते जेह्ड़ा तुंदे उप्पर उतारे दा ऐ, ते उंदे उप्पर उतारेआ गेदा ऐ, कीजे ओह् अल्लाह दे प्रति नम्र न, ते ओह् अल्लाह दी आयतें दा सस्ती कीमत पर व्यापार नेईं करदे। उनेंगी अपने रब कोला इनाम मिलग। सचमुच अल्लाह अपनी गणना च बड़ा जल्दी ऐ।
وَاِذَا سَمِعُوْا مَآ اُنْزِلَ اِلَى الرَّسُوْلِ تَرٰٓى اَعْيُنَهُمْ تَفِيْضُ مِنَ الدَّمْعِ مِمَّا عَرَفُوْا مِنَ الْحَقِّۚ يَقُوْلُوْنَ رَبَّنَآ اٰمَنَّا فَاكْتُبْنَا مَعَ الشّٰهِدِيْنَ
wa iżā sami‘ū mā unzila ilar-rasūli tarā a‘yunahum tafīḍu minad-dam‘i mimmā ‘arafū minal-ḥaqq(i), yaqūlūna rabbanā āmannā faktubnā ma‘asy-syāhidīn(a).
ते जदों उन्हां ने सुणया कि (कुरान) रसूले (मुहम्मद) ते जो उतारया गया है, तां तुसीं उन्हां दी अक्खां विच उस सच्चाई दे कारण आंसू बहांदे वेखया जो उन्हां नूं (अपनी किताबां तों) पता सी, ते आखदे कि, "हे प्रभु, असीं विश्वास कीता है, इस करके सानू उन लोकां नाल रिकार्ड विच रखो जो (कुरान दी सच्चाई ते मुहम्मद दी नबी) दे गवाह हन।
اُدْعُوْا رَبَّكُمْ تَضَرُّعًا وَّخُفْيَةً ۗاِنَّهٗ لَا يُحِبُّ الْمُعْتَدِيْنَۚ
ud‘ū rabbakum taḍarru‘aw wa khufūyah(tan), innahū lā yuḥibbul-mu‘tadīn(a).
नम्र दिल ते कोमल आवाज़ कन्ने अपने परमात्मा कोला प्रार्थना करो। सचमुच, ओह् सीमाएं दा उल्लंघन करने आह्लें गी पसंद नेईं करदा।
اِنَّ الَّذِيْنَ اٰمَنُوْا وَعَمِلُوا الصّٰلِحٰتِ وَاَخْبَتُوْٓا اِلٰى رَبِّهِمْۙ اُولٰۤىِٕكَ اَصْحٰبُ الْجَنَّةِۚ هُمْ فِيْهَا خٰلِدُوْنَ
innal-lażīna āmanū wa ‘amiluṣ-ṣāliḥāti wa akhbatū ilā rabbihim, ulā'ika aṣḥābul-jannati hum fīhā khālidūn(a).
सचमुच, जेड़े विश्वास करदे न ते भले कम्में गी करदे न ते परमात्मा दे सामने अपने आप गी नम्र करदे न, ओह सुर्ग दे निवासी न, ओह उदे च अनन्त काल तकर रौहंगन।
رَبَّنَآ اِنِّيْٓ اَسْكَنْتُ مِنْ ذُرِّيَّتِيْ بِوَادٍ غَيْرِ ذِيْ زَرْعٍ عِنْدَ بَيْتِكَ الْمُحَرَّمِۙ رَبَّنَا لِيُقِيْمُوا الصَّلٰوةَ فَاجْعَلْ اَفْـِٕدَةً مِّنَ النَّاسِ تَهْوِيْٓ اِلَيْهِمْ وَارْزُقْهُمْ مِّنَ الثَّمَرٰتِ لَعَلَّهُمْ يَشْكُرُوْنَ
rabbanā innī askantu min żurriyyatī biwādin gairi żī zar‘in ‘inda baitikal-muḥarram(i), rabbanā liyuqīmuṣ-ṣalāta faj‘al af'idatam minan-nāsi tahwī ilaihim warzuqhum minaṡ-ṡamarāti la‘allahum yasykurūn(a).
हे रब, सचमुच मैं अपने कुछ वंशज नू इक घाटी विच रख दित्ता है जित्थे तुहाडे (बैतुल्लाह) दे घर दे कोल कोई फसल नहीं है जिस दा आदर कीता जांदा है, हे रब (यानी) तां कि ओह नमाज कर सकन, तां किसे लोकां दे दिल नू उन्हां दी तरफ झुकाओ ते उन्हां नूं फलां तों रोजी रोटी देओ, उम्मीद है कि ओह शुक्रगुजार होनगे।
رَبَّنَآ اِنَّكَ تَعْلَمُ مَا نُخْفِيْ وَمَا نُعْلِنُۗ وَمَا يَخْفٰى عَلَى اللّٰهِ مِنْ شَيْءٍ فِى الْاَرْضِ وَلَا فِى السَّمَاۤءِ
rabbanā innaka ta‘lamu mā nukhfī wa mā nu‘lin(u), wa mā yakhfā ‘alallāhi min syai'in fil-arḍi wa lā fis-samā'(i).
साडे प्रभु, सचमुच तुस जानदे ओ के अस की छुपदे हां ते केह प्रगट करदे हां; ते अल्लाह कोला कोई बी चीज़ छिपी दी ऐ, ना धरती च ते ना आकाश च।
رَبِّ اجْعَلْنِيْ مُقِيْمَ الصَّلٰوةِ وَمِنْ ذُرِّيَّتِيْۖ رَبَّنَا وَتَقَبَّلْ دُعَاۤءِ
rabbij‘alnī muqīmaṣ-ṣalāti wa min żurriyyatī, rabbanā wa taqabbal du‘ā'(i).
हे मेरे परमात्मा, मिगी ते मेरे बच्चें ते पोतें गी ऐसे लोक बनाओ जेह्ड़े प्रार्थना करदे रौंह्दे न, हे साढ़े परमात्मा, मेरी प्रार्थना गी स्वीकार करो।
رَبَّنَا اغْفِرْ لِيْ وَلِوَالِدَيَّ وَلِلْمُؤْمِنِيْنَ يَوْمَ يَقُوْمُ الْحِسَابُ ࣖ
rabbanagfir lī wa liwālidayya wa lil-mu'minīna yauma yaqūmul-ḥisāb(u).
हे साडे रब, हिसाब-किताब दे दिन (कयामत दे दिन) मिगी ते मेरे मां-प्यो ते सारे विश्वास करने आलें गी माफ करो।"
وَيَخِرُّوْنَ لِلْاَذْقَانِ يَبْكُوْنَ وَيَزِيْدُهُمْ خُشُوْعًا ۩
wa yakhirrūna lil-ażqāni yabkūna wa yazīduhum khusyū‘ā(n).
ते रोंदे-रोंदे मुंह उतारिये होर बी गंभीर होई गे।
اِذْ نَادٰى رَبَّهٗ نِدَاۤءً خَفِيًّا
iż nādā rabbahū nidā'an khafiyyā(n).
(अर्थात) जदों ओह अपने रब तों कोमल आवाज़ विच प्रार्थना करदा है।
قَالَ رَبِّ اِنِّيْ وَهَنَ الْعَظْمُ مِنِّيْ وَاشْتَعَلَ الرَّأْسُ شَيْبًا وَّلَمْ اَكُنْۢ بِدُعَاۤىِٕكَ رَبِّ شَقِيًّا
qāla rabbi innī wahanal-‘aẓmu minnī wasyta‘alar-ra'su syaibaw wa lam akum bidu‘ā'ika rabbi syaqiyyā(n).
उने (जकारिया) आख्या, “हे मेरे रब, सचमुच मेरी हड्डियां कमजोर न ते मेरा सिर धूसर बालें कन्ने भरोचे दा ऐ, ते मैं कदें बी तुंदे कोला प्रार्थना करने च निराश नेईं होई सकेआ, हे मेरे रब।
۞ وَاَيُّوْبَ اِذْ نَادٰى رَبَّهٗٓ اَنِّيْ مَسَّنِيَ الضُّرُّ وَاَنْتَ اَرْحَمُ الرّٰحِمِيْنَ ۚ
wa ayyūba iż nādā rabbahū annī massaniyaḍ-ḍurru wa anta arḥamur-rāḥimīn(a).
ते (याद करो) अय्यूब दी कहानी, जदुं उन् ने अपने प्रभु गी प्रार्थना कित्ती, "(हे मेरे प्रभु), सचमुच, मैं बीमारी कन्ने मारी ओड़ेया, भले ही तुस सारे दयालुएं दा परम दयालु प्रभु ओ।"
وَذَا النُّوْنِ اِذْ ذَّهَبَ مُغَاضِبًا فَظَنَّ اَنْ لَّنْ نَّقْدِرَ عَلَيْهِ فَنَادٰى فِى الظُّلُمٰتِ اَنْ لَّآ اِلٰهَ اِلَّآ اَنْتَ سُبْحٰنَكَ اِنِّيْ كُنْتُ مِنَ الظّٰلِمِيْنَ ۚ
wa żan-nūni iż żahaba mugāḍiban fa ẓanna allan naqdira ‘alaihi fa nādā fiẓ-ẓulumāti allā ilāha illā anta subḥānaka innī kuntu minaẓ-ẓālimīn(a).
ते (याद रखो) ज़ून नून (योना) दी कहानी, जदूं ओह गुस्से दी हालत च चली गेआ, तां उ’नें सोचेआ जे अस उदे आस्तै चीजें गी मुश्कल नेईं बनागे, इस करी उ’नें बड़ी गै काली स्थिति च प्रार्थना कीती, "तुंदे सिवाय कोई परमात्मा नेईं ऐ, तुंदी महिमा होऐ। सचमुच, मैं गलत करने आह्लें च शामल आं।
فَاسْتَجَبْنَا لَهٗ ۖوَوَهَبْنَا لَهٗ يَحْيٰى وَاَصْلَحْنَا لَهٗ زَوْجَهٗۗ اِنَّهُمْ كَانُوْا يُسٰرِعُوْنَ فِى الْخَيْرٰتِ وَيَدْعُوْنَنَا رَغَبًا وَّرَهَبًاۗ وَكَانُوْا لَنَا خٰشِعِيْنَ
fastajabnā lah(ū), wa wahabnā lahū yaḥyā wa aṣlaḥnā lahū zaujah(ū), innahum kānū yusāri‘ūna fil-khairāti wa yad‘ūnanā ragabaw wa rahabā(n), wa kānū lanā khāsyi‘īn(a).
इस करिए अस उंदी दुआ दा जवाब दित्ता, ते अस उसी याहया दित्ता, ते अस उंदी पत्नी गी (गर्भधारण करने च समर्थ) बनाई दित्ता। सचमुच, ओह कदें बी भलाई (करने) च जल्दबाजी करदे हे, ते उम्मीद ते डर कन्ने साढ़े कोला प्रार्थना करदे हे। ते ओह़ साढ़े सामने नम्र हे।
الَّذِيْنَ هُمْ فِيْ صَلَاتِهِمْ خٰشِعُوْنَ
allażīna hum fī ṣalātihim khāsyi‘ūn(a).
(अर्थात) अपनी दुआएं च भक्ति करने आह्ला माह्नू,
وَلَقَدْ اَخَذْنٰهُمْ بِالْعَذَابِ فَمَا اسْتَكَانُوْا لِرَبِّهِمْ وَمَا يَتَضَرَّعُوْنَ
wa laqad akhażnāhum bil-‘ażābi famastakānū lirabbihim wa mā yataḍarra‘ūn(a).
ते सचमुच असीं उन्हां नू तड़पाया है, पर ओह अपने रब दे अधीन नहीं होए ते ना ही अपने आप नू नम्र कित्ता।
وَالَّذِيْنَ يَبِيْتُوْنَ لِرَبِّهِمْ سُجَّدًا وَّقِيَامًا
wal-lażīna yabītūna lirabbihim sujjadaw wa qiyāmā(n).
ते जेड़े रात गी सजदा ते खड़ोते दे अपने परमात्मा दी पूजा करदे रौंह्दे न।
وَالَّذِيْنَ يَقُوْلُوْنَ رَبَّنَا اصْرِفْ عَنَّا عَذَابَ جَهَنَّمَۖ اِنَّ عَذَابَهَا كَانَ غَرَامًا ۖ
wal-lażīna yaqūlūna rabbanaṣrif ‘annā ‘ażāba jahannam(a), inna ‘ażābahā kāna garāmā(n).
ते जेड़े आखदे न, "साढ़े प्रभु, साढ़े कोला नरक दी तड़प दूर करो, कीजे सचमुच इसदी तड़प अनन्त विनाश लेई औग।"
وَلَهٗ مَنْ فِى السَّمٰوٰتِ وَالْاَرْضِۗ كُلٌّ لَّهٗ قٰنِتُوْنَ
wa lahū man fis-samāwāti wal-arḍ(i), kullul lahū qānitūn(a).
ते आकाश ते धरती च सब किश उदे गै ऐ। हर चीज़ सिर्फ उंदे अधीन ऐ।
تَتَجَافٰى جُنُوْبُهُمْ عَنِ الْمَضَاجِعِ يَدْعُوْنَ رَبَّهُمْ خَوْفًا وَّطَمَعًاۖ وَّمِمَّا رَزَقْنٰهُمْ يُنْفِقُوْنَ
tatajāfā junūbuhum ‘anil-maḍāji‘i yad‘ūna rabbahum khaufaw wa ṭama‘ā(n), wa mimmā razaqnāhum yunfiqūn(a).
उंदे पेट उंदे बिस्तरें थमां दूर न, ओह् अपने रब कोला डर ते उम्मीद कन्नै प्रार्थना करदे न, ते ओह् रोजी-रूट्टी दा इक हिस्सा खर्च करदे न जेह्ड़ा असें उनेंगी दित्ता ऐ।
اِنَّ الْمُسْلِمِيْنَ وَالْمُسْلِمٰتِ وَالْمُؤْمِنِيْنَ وَالْمُؤْمِنٰتِ وَالْقٰنِتِيْنَ وَالْقٰنِتٰتِ وَالصّٰدِقِيْنَ وَالصّٰدِقٰتِ وَالصّٰبِرِيْنَ وَالصّٰبِرٰتِ وَالْخٰشِعِيْنَ وَالْخٰشِعٰتِ وَالْمُتَصَدِّقِيْنَ وَالْمُتَصَدِّقٰتِ وَالصَّاۤىِٕمِيْنَ وَالصّٰۤىِٕمٰتِ وَالْحٰفِظِيْنَ فُرُوْجَهُمْ وَالْحٰفِظٰتِ وَالذّٰكِرِيْنَ اللّٰهَ كَثِيْرًا وَّالذّٰكِرٰتِ اَعَدَّ اللّٰهُ لَهُمْ مَّغْفِرَةً وَّاَجْرًا عَظِيْمًا
innal-muslimīna wal-muslimāti wal-mu'minīna wal-mu'mināti wal-qānitīna wal-qānitāti waṣ-ṣādiqīna waṣ-ṣādiqāti waṣ-ṣābirīna waṣ-ṣābirāti wal-khāsyi‘īna wal-khāsyi‘āti wal-mutaṣaddiqīna wal-mutaṣaddiqāti waṣ-ṣā'imīna waṣ-ṣā'imāti wal-ḥāfiẓīna furūjahum wal-ḥāfiẓāti waż-żākirīnallāha kaṡīraw waż-żākirāti a‘addallāhu lahum magfirataw wa ajran ‘aẓīmā(n).
सचमुच, मुसलमान मरद ते जनानी, विश्वासी मरद ते जनानी, अपनी आज्ञाकारिता च अडिग रेहने आले मर्द ते जनानी, पुरुष ते जनानी जेड़े धैर्य रखदे न, मर्द ते जनानी जो धीरज रखदे न, मर्द ते जनानी जेड़े नम्र न, मर्द ते जनानी जेड़े दक्षिणा दिंदे न, मर्द ते जनानी जेड़े रोजा रखदे न, मर्द ते जनानी जेड़े अपनी इज्जत बनाई रक्खदे न, मर्द ते जनानी जेह्ड़े अक्सर (नाम) अल्लाह दा जिक्र करदे न, अल्लाह ने उंदे आस्तै माफी ते इक बड्डा इनाम दित्ता ऐ।
وَاذْكُرْ عَبْدَنَآ اَيُّوْبَۘ اِذْ نَادٰى رَبَّهٗٓ اَنِّيْ مَسَّنِيَ الشَّيْطٰنُ بِنُصْبٍ وَّعَذَابٍۗ
ważkur ‘abdanā ayyūb(a), iż nādā rabbahū annī massaniyasy-syaiṭānu binuṣbiw wa ‘ażāb(in).
ते साढ़े सेवक अय्यूब गी याद करो, जिसलै उने अपने रब गी पुकारया, "वास्तव च, मैं शैतान ने दुख ते आपदा कन्नै सताया ऐ।"
اَمَّنْ هُوَ قَانِتٌ اٰنَاۤءَ الَّيْلِ سَاجِدًا وَّقَاۤىِٕمًا يَّحْذَرُ الْاٰخِرَةَ وَيَرْجُوْا رَحْمَةَ رَبِّهٖۗ قُلْ هَلْ يَسْتَوِى الَّذِيْنَ يَعْلَمُوْنَ وَالَّذِيْنَ لَا يَعْلَمُوْنَ ۗ اِنَّمَا يَتَذَكَّرُ اُولُوا الْاَلْبَابِ ࣖ
amman huwa qānitun ānā'al-laili sājidaw wa qā'imay yaḥżarul-ākhirata wa yarjū raḥmata rabbih(ī), qul hal yastawil-lażīna ya‘lamūna wal-lażīna lā ya‘lamūn(a), innamā yatażakkaru ulul-albāb(i).
(क्या तुसीं मुशरीक हन जो ज्यादा भाग्यशाली हो) या तुसीं रात नू इबादत करदे हो, सजदा ते खड़े हो के, परलोक दे डर नाल ते अपने रब दी रहमत दी उम्मीद विच? कहो, “क्या जानने आले ना जानने आले बराबर न?” सचमुच, अक्ल दे स्वामी गी गै सलाह दित्ती जंदी ऐ।
وَوَصَّيْنَا الْاِنْسَانَ بِوَالِدَيْهِ اِحْسَانًا ۗحَمَلَتْهُ اُمُّهٗ كُرْهًا وَّوَضَعَتْهُ كُرْهًا ۗوَحَمْلُهٗ وَفِصٰلُهٗ ثَلٰثُوْنَ شَهْرًا ۗحَتّٰىٓ اِذَا بَلَغَ اَشُدَّهٗ وَبَلَغَ اَرْبَعِيْنَ سَنَةًۙ قَالَ رَبِّ اَوْزِعْنِيْٓ اَنْ اَشْكُرَ نِعْمَتَكَ الَّتِيْٓ اَنْعَمْتَ عَلَيَّ وَعَلٰى وَالِدَيَّ وَاَنْ اَعْمَلَ صَالِحًا تَرْضٰىهُ وَاَصْلِحْ لِيْ فِيْ ذُرِّيَّتِيْۗ اِنِّيْ تُبْتُ اِلَيْكَ وَاِنِّيْ مِنَ الْمُسْلِمِيْنَ
wa waṣṣainal-insāna biwālidaihi iḥsānā(n), ḥamalathu ummuhū kurhaw wa waḍa‘athu kurhā(n), wa ḥamluhū wa fiṣāluhū ṡalāṡūna syahrā(n), ḥattā iżā balaga asyuddahū wa balaga arba‘īna sanah(tan), qāla rabbi auzi‘nī an asykura ni‘matakal-latī an‘amta ‘alayya wa ‘alā wālidayya wa an a‘mala ṣāliḥan tarḍāhu wa aṣliḥ lī fī żurriyyatī, innī tubtu ilaika wa innī minal-muslimīn(a).
ते अस मनुखें गी अपने मां-प्यो दा भला करने दा हुक्म दित्ता। उंदी मां ने उसी मुश्कल कन्नै गर्भ धारण करी लेआ हा, ते मुश्कल कन्नै (इ बी) उसी जन्म दित्ता हा। दुद्ध कड्ढने तकर दी गर्भावस्था दा समां तीस म्हीने दा होंदा ऐ, तां जे जदूं ओह (बच्चा) वयस्क होई जंदा ऐ ते चालीस साल दी उम्र च पुज्जी जंदा ऐ तां ओह् प्रार्थना करदा ऐ जे "हे मेरे प्रभु, मिगी मार्गदर्शन देओ तां जे मैं तुंदे आशीर्वादें दा शुक्रगुजार होई सकां जेह्ड़ा तुसें मिगी ते मेरे माता-पिता गी दित्ता ऐ ते तां जे मैं ओह भलाई करी सकां जेह्ड़ियां तुस मंजूर करदे ओ; ते मिगी भलाई देई सकां जेह्ड़ी मेरे बच्चें ते पोतें तगर पौग। सचमुच मैं तुहाडे कोल पछतावा करदा हां ते सचमुच मैं मुसलमानां विचों इक हां।"
۞ اَلَمْ يَأْنِ لِلَّذِيْنَ اٰمَنُوْٓا اَنْ تَخْشَعَ قُلُوْبُهُمْ لِذِكْرِ اللّٰهِ وَمَا نَزَلَ مِنَ الْحَقِّۙ وَلَا يَكُوْنُوْا كَالَّذِيْنَ اُوْتُوا الْكِتٰبَ مِنْ قَبْلُ فَطَالَ عَلَيْهِمُ الْاَمَدُ فَقَسَتْ قُلُوْبُهُمْۗ وَكَثِيْرٌ مِّنْهُمْ فٰسِقُوْنَ
alam ya'ni lil-lażīna āmanū an takhsya‘a qulūbuhum liżikrillāhi wa mā nazala minal-ḥaqq(i), wa lā yakūnū kal-lażīna ūtul-kitāba min qablu faṭāla ‘alaihimul-amadu faqasat qulūbuhum, wa kaṡīrum minhum fāsiqūn(a).
क्या ए वक्त कैनी आया कि विश्वास करण आले, अल्लाह दी गंभीरता नाल याद करन ते (उन्हें कूं) प्रकट कीती गई सच्चाई दा पालन करन, ते उन्हां कूं (उन्हें) दी तरह न करे दे, जिन्हां कूं उसदे पहले किताब मिली हई, फिर ओ लंबे समय तों गुजरे, जब तक कि उन्हां दे दिल कठोर न हो गए। ते उंदे च मते सारे दुष्ट लोक बनी गे।
رَبَّنَا لَا تَجْعَلْنَا فِتْنَةً لِّلَّذِيْنَ كَفَرُوْا وَاغْفِرْ لَنَا رَبَّنَاۚ اِنَّكَ اَنْتَ الْعَزِيْزُ الْحَكِيْمُ
rabbanā lā taj‘alnā fitnatal lil-lażīna kafarū wagfir lanā rabbanā, innaka antal-‘azīzul-ḥakīm(u).
हे साडे रब, सानु काफिरां वास्ते निंदा (निशाना) ना बनाओ। ते सानू माफ कर दे ओ साडे रब। सचमुच, तुस परम शक्तिशाली, परम ज्ञानी ओ।"
اِنَّمَآ اَنْتَ مُنْذِرُ مَنْ يَّخْشٰىهَاۗ
innamā anta munżiru may yakhsyāhā.
तुस (मुहम्मद) सिर्फ उन लोकें आस्ते चेतावनी दे ओ (कयामत दे दिन)।