وَاَمَّا مَنْ اُوْتِيَ كِتٰبَهٗ بِشِمَالِهٖ ەۙ فَيَقُوْلُ يٰلَيْتَنِيْ لَمْ اُوْتَ كِتٰبِيَهْۚ
wa ammā man ūtiya kitābahū bisyimālih(ī), fa yaqūlu yā laitanī lam ūta kitābiyah.
Og sá sem fékk bókina í vinstri höndina sagði: „Betra væri að mér væri ekki gefin þessi bók.“
وَلَمْ اَدْرِ مَا حِسَابِيَهْۚ
wa lam adri mā ḥisābiyah.
Svo ég veit ekki hvernig ég reiknaði það út.
يٰلَيْتَهَا كَانَتِ الْقَاضِيَةَۚ
yā laitahā kānatil-qāḍiyah(ta).
Ó, megi það (dauðinn) vera sem endar allt.
وَاَمَّا مَنْ اُوْتِيَ كِتٰبَهٗ وَرَاۤءَ ظَهْرِهٖۙ
wa ammā man ūtiya kitābahū warā'a ẓahrih(ī).
Og hvað varðar þann sem minnispunktarnir eru gefnir að aftan,
فَسَوْفَ يَدْعُوْا ثُبُوْرًاۙ
fa saufa yad‘ū ṡubūrā(n).
þá mun hann hrópa: „Vei mér!“
وَّيَصْلٰى سَعِيْرًاۗ
wa yaṣlā sa‘īrā(n).
Og hann mun ganga inn í brennandi eldinn (helvíti).