وَاَمَّا مَنْ اُوْتِيَ كِتٰبَهٗ بِشِمَالِهٖ ەۙ فَيَقُوْلُ يٰلَيْتَنِيْ لَمْ اُوْتَ كِتٰبِيَهْۚ
wa ammā man ūtiya kitābahū bisyimālih(ī), fa yaqūlu yā laitanī lam ūta kitābiyah.
I pa loke ta trata e persona ku su buki a wòrdu duná na su man robes, el a bisa: “Lo ta mihó si (e) buki aki no wòrdu duná na mi.”
وَلَمْ اَدْرِ مَا حِسَابِيَهْۚ
wa lam adri mā ḥisābiyah.
Pues mi no sa kon pa kalkulá esaki.
يٰلَيْتَهَا كَانَتِ الْقَاضِيَةَۚ
yā laitahā kānatil-qāḍiyah(ta).
O, ku (morto) ta esun ku ta kaba ku tur kos.
وَاَمَّا مَنْ اُوْتِيَ كِتٰبَهٗ وَرَاۤءَ ظَهْرِهٖۙ
wa ammā man ūtiya kitābahū warā'a ẓahrih(ī).
I pa loke ta esun ku su kuenta ta wòrdu duná di patras,
فَسَوْفَ يَدْعُوْا ثُبُوْرًاۙ
fa saufa yad‘ū ṡubūrā(n).
lo e grita: “Ai di mi!”
وَّيَصْلٰى سَعِيْرًاۗ
wa yaṣlā sa‘īrā(n).
I e lo drenta den e Kandela ardiente.