Q.S Al-Haqqah (اَلْحَاقَّة) - 52 Fjöldi versa

اَلْحَاۤقَّةُۙ

al-ḥāqqah(tu).

Dómsdagur,

مَا الْحَاۤقَّةُ ۚ

mal-ḥāqqah(tu).

Hvað er dómsdagurinn?

وَمَآ اَدْرٰىكَ مَا الْحَاۤقَّةُ ۗ

wa mā adrāka mal-ḥāqqah(tu).

Og veistu hvað dómsdagurinn er?

كَذَّبَتْ ثَمُوْدُ وَعَادٌ ۢبِالْقَارِعَةِ

każżabat ṡamūdu wa ‘ādum bil-qāri‘ah(ti).

Fólk Samud og 'Ad hafa afneitað dómsdegi.

فَاَمَّا ثَمُوْدُ فَاُهْلِكُوْا بِالطَّاغِيَةِ

fa'ammā ṡamūdu fa uhlikū biṭ-ṭāgiyah(ti).

Svo hvað varðar íbúa Samud, þá var þeim eytt með miklum hávaða,

وَاَمَّا عَادٌ فَاُهْلِكُوْا بِرِيْحٍ صَرْصَرٍ عَاتِيَةٍۙ

wa ammā ‘ādun fa'uhlikū birīḥin ṣarṣarin ‘ātiyah(tin).

Hvað varðar íbúa 'Ad, þá var þeim eytt í mjög köldum vindi,

سَخَّرَهَا عَلَيْهِمْ سَبْعَ لَيَالٍ وَّثَمٰنِيَةَ اَيَّامٍۙ حُسُوْمًا فَتَرَى الْقَوْمَ فِيْهَا صَرْعٰىۙ كَاَنَّهُمْ اَعْجَازُ نَخْلٍ خَاوِيَةٍۚ

sakhkharahā ‘alaihim sab‘a layāliw wa ṡamāniyata ayyām(in), ḥusūman fataral-qauma fīhā ṣar‘ā, ka'annahum a‘jāzu nakhlin khāwiyah(tin).

Allah lét þennan vind yfir þá í sjö nætur og átta daga samfleytt; Þá sáuð þér fólkið í 'Ad liggja dauða eins og tóma (fúna) pálmatrjástofna.

فَهَلْ تَرٰى لَهُمْ مِّنْۢ بَاقِيَةٍ

fahal tarā lahum mim bāqiyah(tin).

Sérðu þá einhvern eftir á meðal þeirra?

وَجَاۤءَ فِرْعَوْنُ وَمَنْ قَبْلَهٗ وَالْمُؤْتَفِكٰتُ بِالْخَاطِئَةِۚ

wa jā'a fir‘aunu wa man qablahū wal-mu'tafikātu bil-khāṭi'ah(ti).

Þá kom Faraó og þeir sem á undan honum voru og (íbúar) borganna sem höfðu farið í rúst vegna mikils mistaka.

فَعَصَوْا رَسُوْلَ رَبِّهِمْ فَاَخَذَهُمْ اَخْذَةً رَّابِيَةً

fa ‘aṣau rasūla rabbihim fa akhażahum akhżatar rābiyah(tan).

Þeir óhlýðnuðust því sendiboða Drottins síns og Allah refsaði þeim harðlega.

اِنَّا لَمَّا طَغَا الْمَاۤءُ حَمَلْنٰكُمْ فِى الْجَارِيَةِۙ

innā lammā ṭagal-mā'u ḥamalnākum fil-jāriyah(ti).

Sannarlega, þegar vatnið reis (upp að fjöllum), fluttum við (forfeður ykkar) á skipum,

لِنَجْعَلَهَا لَكُمْ تَذْكِرَةً وَّتَعِيَهَآ اُذُنٌ وَّاعِيَةٌ

linaj‘alahā lakum tażkirataw wa ta‘iyahā użunuw wā‘iyah(tun).

svo að vér megum gera (þennan atburð) að áminningu fyrir ykkur og að eyru sem fús eru til að heyra megi hlusta á hann.

فَاِذَا نُفِخَ فِى الصُّوْرِ نَفْخَةٌ وَّاحِدَةٌ ۙ

fa iżā nufikha fiṣ-ṣūri nafkhatuw wāḥidah(tun).

Þegar lúðurinn er blásinn einu sinni,

وَّحُمِلَتِ الْاَرْضُ وَالْجِبَالُ فَدُكَّتَا دَكَّةً وَّاحِدَةًۙ

wa ḥumilatil-arḍu wal-jibālu fa dukkatā dakkataw wāḥidah(tan).

og jörðin og fjöllin lyftust upp og þau hrukku saman í einu hvelli.

فَيَوْمَىِٕذٍ وَّقَعَتِ الْوَاقِعَةُۙ

fayauma'iżiw waqa‘atil-wāqi‘ah(tu).

Þannig að á þeim degi mun dómsdagurinn koma,

وَانْشَقَّتِ السَّمَاۤءُ فَهِيَ يَوْمَىِٕذٍ وَّاهِيَةٌۙ

wansyaqqatis-samā'u fahiya yauma'iżiw wāhiyah(tun).

og himnarnir klofnuðu, því að á þeim degi voru himnarnir brothættir.

وَّالْمَلَكُ عَلٰٓى اَرْجَاۤىِٕهَاۗ وَيَحْمِلُ عَرْشَ رَبِّكَ فَوْقَهُمْ يَوْمَىِٕذٍ ثَمٰنِيَةٌ ۗ

wal-malaku ‘alā arjā'ihā, wa yaḥmilu ‘arsya rabbika fauqahum yauma'iżin ṡamāniyah(tun).

Og englarnir munu vera í hinum ýmsu hornum himinsins. Á þeim degi munu átta englar halda hásæti Drottins þíns yfir sér.

يَوْمَىِٕذٍ تُعْرَضُوْنَ لَا تَخْفٰى مِنْكُمْ خَافِيَةٌ

yauma'iżin tu‘raḍūna lā takhfā minkum khāfiyah(tun).

Á þeim degi munuð þið verða leiddir (fyrir Drottin ykkar), ekkert mun vera hulið fyrir ykkur (fyrir Allah).

فَاَمَّا مَنْ اُوْتِيَ كِتٰبَهٗ بِيَمِيْنِهٖ فَيَقُوْلُ هَاۤؤُمُ اقْرَءُوْا كِتٰبِيَهْۚ

fa ammā man ūtiya kitābahū biyamīnihī fa yaqūlu hā'umuqra'ū kitābiyah.

Sá sem fær bók í hægri hönd sína segir: „Tak hana, lestu bókina mína (þessa).“

اِنِّيْ ظَنَنْتُ اَنِّيْ مُلٰقٍ حِسَابِيَهْۚ

innī ẓanantu annī mulāqin ḥisābiyah.

Ég er viss um að (einn daginn) mun ég fá uppgjör mitt.

فَهُوَ فِيْ عِيْشَةٍ رَّاضِيَةٍۚ

fa huwa fī ‘īsyatir rāḍiyah(tin).

Þá er sá einstaklingur í hamingjusömu lífi,

فِيْ جَنَّةٍ عَالِيَةٍۙ

fī jannatin ‘āliyah(tin).

í háum himni,

قُطُوْفُهَا دَانِيَةٌ

quṭūfuhā dāniyah(tun).

ávextirnir eru nálægt,

كُلُوْا وَاشْرَبُوْا هَنِيْۤـًٔا ۢبِمَآ اَسْلَفْتُمْ فِى الْاَيَّامِ الْخَالِيَةِ

kulū wasyrabū hanī'am bimā aslaftum fil-ayyāmil-khāliyah(ti).

(Þeim verður sagt): „Etið og drekkið með ánægju vegna verka þeirra, sem þér unnuð í fortíðinni.“

وَاَمَّا مَنْ اُوْتِيَ كِتٰبَهٗ بِشِمَالِهٖ ەۙ فَيَقُوْلُ يٰلَيْتَنِيْ لَمْ اُوْتَ كِتٰبِيَهْۚ

wa ammā man ūtiya kitābahū bisyimālih(ī), fa yaqūlu yā laitanī lam ūta kitābiyah.

Og sá sem fékk bókina í vinstri höndina sagði: „Betra væri að mér væri ekki gefin þessi bók.“

وَلَمْ اَدْرِ مَا حِسَابِيَهْۚ

wa lam adri mā ḥisābiyah.

Svo ég veit ekki hvernig ég reiknaði það út.

يٰلَيْتَهَا كَانَتِ الْقَاضِيَةَۚ

yā laitahā kānatil-qāḍiyah(ta).

Ó, megi það (dauðinn) vera sem endar allt.

مَآ اَغْنٰى عَنِّيْ مَالِيَهْۚ

mā agnā ‘annī māliyah.

Eignir mínar eru mér gjörsamlega gagnslausar.

هَلَكَ عَنِّيْ سُلْطٰنِيَهْۚ

halaka ‘annī sulṭāniyah.

Krafturinn minn hefur verið tekinn frá mér.“

خُذُوْهُ فَغُلُّوْهُۙ

khużūhu fagullūh(u).

(Allah sagði): „Náið honum og bindið hendur hans um hálsinn.“

ثُمَّ الْجَحِيْمَ صَلُّوْهُۙ

Ṡummal-jaḥīma ṣallūh(u).

Síðan skal kasta honum í brennandi eld helvítis.

ثُمَّ فِيْ سِلْسِلَةٍ ذَرْعُهَا سَبْعُوْنَ ذِرَاعًا فَاسْلُكُوْهُۗ

Ṡumma fī silsilatin żar‘uhā sab‘ūna żirā‘an faslukūh(u).

Bindið hann síðan með sjötíu álna langri keðju.

اِنَّهٗ كَانَ لَا يُؤْمِنُ بِاللّٰهِ الْعَظِيْمِۙ

innahū kāna lā yu'minu billāhil-‘aẓīm(i).

Vissulega er hann sá sem trúir ekki á Allah, hinn mesta.

وَلَا يَحُضُّ عَلٰى طَعَامِ الْمِسْكِيْنِۗ

wa lā yaḥuḍḍu ‘alā ṭa‘āmil-miskīn(i).

Og hann hvatti heldur ekki (aðra) til að fæða fátæka.

فَلَيْسَ لَهُ الْيَوْمَ هٰهُنَا حَمِيْمٌۙ

fa laisa lahul-yauma hāhunā ḥamīm(un).

Svo í dag er enginn vinur hans hér.

وَّلَا طَعَامٌ اِلَّا مِنْ غِسْلِيْنٍۙ

wa lā ṭa‘āmun illā min gislīn(in).

Og það er enginn matur (fyrir hann) nema blóð og gröftur.

لَّا يَأْكُلُهٗٓ اِلَّا الْخٰطِـُٔوْنَ ࣖ

lā ya'kuluhū illal-khāṭi'ūn(a).

Enginn etur það nema syndarar.

فَلَآ اُقْسِمُ بِمَا تُبْصِرُوْنَۙ

falā uqsimu bimā tubṣirūn(a).

Svo ég sver við það sem þú sérð,

وَمَا لَا تُبْصِرُوْنَۙ

wa mā lā tubṣirūn(a).

og fyrir það sem þú sérð ekki.

اِنَّهٗ لَقَوْلُ رَسُوْلٍ كَرِيْمٍۙ

innahū laqaulu rasūlin karīm(in).

Vissulega er það (Kóraninn) sannarlega opinberun (opinberuð) hinum göfuga sendiboða,

وَّمَا هُوَ بِقَوْلِ شَاعِرٍۗ قَلِيْلًا مَّا تُؤْمِنُوْنَۙ

wa mā huwa biqauli syā‘ir(in), qalīlam mā tu'minūn(a).

og það (Kóraninn) eru ekki orð skálds. Þú hefur litla trú á honum.

وَلَا بِقَوْلِ كَاهِنٍۗ قَلِيْلًا مَّا تَذَكَّرُوْنَۗ

wa lā biqauli kāhin(in), qalīlam mā tażakkarūn(a).

Og orð galdramanna eru það heldur ekki. Það er lítið hægt að læra af honum.

تَنْزِيْلٌ مِّنْ رَّبِّ الْعٰلَمِيْنَ

tanzīlum mir rabbil-‘ālamīn(a).

Það (Kóraninn) er opinberun send niður frá Guði allra heima.

وَلَوْ تَقَوَّلَ عَلَيْنَا بَعْضَ الْاَقَاوِيْلِۙ

wa lau taqawwala ‘alainā ba‘ḍal-aqāwīl(i).

Og ef hann (Múhameð) myndi mæla nokkur orð um (nafn) okkar,

لَاَخَذْنَا مِنْهُ بِالْيَمِيْنِۙ

la'akhażnā minhu bil-yamīn(i).

Vissulega munum við halda honum í hægri hendi.

ثُمَّ لَقَطَعْنَا مِنْهُ الْوَتِيْنَۖ

Ṡumma laqaṭa‘nā minhul-watīn(a).

Þá skárum við á hjartaæðar hans.

فَمَا مِنْكُمْ مِّنْ اَحَدٍ عَنْهُ حٰجِزِيْنَۙ

famā minkum min aḥadin ‘anhu ḥājizīn(a).

Svo enginn ykkar getur komið í veg fyrir (að við refsum honum).

وَاِنَّهٗ لَتَذْكِرَةٌ لِّلْمُتَّقِيْنَ

wa innahū latażkiratul lil-muttaqīn(a).

Og vissulega er (Kóraninn) lexía fyrir þá sem eru guðræknir.

وَاِنَّا لَنَعْلَمُ اَنَّ مِنْكُمْ مُّكَذِّبِيْنَۗ

wa innā lana‘lamu anna minkum mukażżibīn(a).

Og vér vitum að meðal yðar eru sumir sem afneita.

وَاِنَّهٗ لَحَسْرَةٌ عَلَى الْكٰفِرِيْنَۚ

wa innahū laḥasratun ‘alal-kāfirīn(a).

Og vissulega mun það (Kóraninn) valda vantrúuðum eftirsjá (í lífinu eftir dauðann).

وَاِنَّهٗ لَحَقُّ الْيَقِيْنِ

wa innahū laḥaqqul-yaqīn(i).

Og vissulega er (Kóraninn) hinn vísi sannleikur.

فَسَبِّحْ بِاسْمِ رَبِّكَ الْعَظِيْمِ ࣖ

fa sabbiḥ bismi rabbikal-‘aẓīm(i).

Vegsamaðu þig því með því að (nefna) nafn hins almáttuga Guðs þíns.