Q.S Al-Waqi'ah (اَلْوَاقِعَة) - 96 Fjöldi versa

اِذَا وَقَعَتِ الْوَاقِعَةُۙ

iżā waqa‘atil-wāqi‘ah(tu).

Þegar dómsdagurinn rennur upp,

لَيْسَ لِوَقْعَتِهَا كَاذِبَةٌ ۘ

laisa liwaq‘atihā kāżibah(tun).

Ekki er hægt að neita (neita) tilvist þess.

خَافِضَةٌ رَّافِعَةٌ

khāfiḍatur rāfi‘ah(tun).

(Atvikið) auðmýkti (einn hóp) og upphefði (annan hóp).

اِذَا رُجَّتِ الْاَرْضُ رَجًّاۙ

iżā rujjatil-arḍu rajjā(n).

Þegar jörðin hristist svo harkalega,

وَّبُسَّتِ الْجِبَالُ بَسًّاۙ

wa bussatil-jibālu bassā(n).

og fjöllin voru gjörsamlega eyðilögð,

فَكَانَتْ هَبَاۤءً مُّنْۢبَثًّاۙ

fa kānat habā'am mumbaṡṡā(n).

þá verður það að fljúgandi ryki,

وَّكُنْتُمْ اَزْوَاجًا ثَلٰثَةً ۗ

wa kuntum azwājan ṡalāṡah(tan).

og þið urðuð þrjá hópa,

فَاَصْحٰبُ الْمَيْمَنَةِ ەۙ مَآ اَصْحٰبُ الْمَيْمَنَةِ ۗ

fa aṣḥābul-maimanah(ti), mā aṣḥābul-maimanah(ti).

nefnilega rétti hópurinn, hversu göfugur er rétti hópurinn,

وَاَصْحٰبُ الْمَشْـَٔمَةِ ەۙ مَآ اَصْحٰبُ الْمَشْـَٔمَةِ ۗ

wa aṣḥābul-masy'amah(ti), mā aṣḥābul-masy'amah(ti).

og vinstri hópurinn, hversu ömurlegur vinstri hópurinn er,

وَالسّٰبِقُوْنَ السّٰبِقُوْنَۙ

was-sābiqūnas-sābiqūn(a).

og þeir sem eru fyrstir (að trúa), þeir eru fyrstir (að ganga inn í himnaríki).

اُولٰۤىِٕكَ الْمُقَرَّبُوْنَۚ

ulā'ikal-muqarrabūn(a).

Þetta er fólkið sem er nálægt (Allah),

فِيْ جَنّٰتِ النَّعِيْمِ

fī jannātin-na‘īm(i).

Að vera í himni gleðinnar,

ثُلَّةٌ مِّنَ الْاَوَّلِيْنَۙ

Ṡullatum minal-awwalīn(a).

stór hópur þeirra sem voru á undan,

وَقَلِيْلٌ مِّنَ الْاٰخِرِيْنَۗ

wa qalīlum minal-ākhirīn(a).

og lítinn hóp fólks sem kom síðar.

عَلٰى سُرُرٍ مَّوْضُوْنَةٍۙ

‘alā sururim mauḍūnah(tin).

Þau lágu á sófum skreyttum gulli og gimsteinum,

مُّتَّكِـِٕيْنَ عَلَيْهَا مُتَقٰبِلِيْنَ

muttaki'īna ‘alaihā mutaqābilīn(a).

Þeir halla sér að því og snúa fram á við.

يَطُوْفُ عَلَيْهِمْ وِلْدَانٌ مُّخَلَّدُوْنَۙ

yaṭūfu ‘alaihim wildānum mukhalladūn(a).

Þau eru umkringd ungum einstaklingum sem eru enn ungir,

بِاَكْوَابٍ وَّاَبَارِيْقَۙ وَكَأْسٍ مِّنْ مَّعِيْنٍۙ

bi'akwābiw wa abārīq(a), wa ka'sim mim ma‘īn(in).

að bera glös, ketil og bolla (sloki) sem innihalda drykki úr rennandi vatni,

لَّا يُصَدَّعُوْنَ عَنْهَا وَلَا يُنْزِفُوْنَۙ

lā yuṣadda‘ūna ‘anhā wa lā yunzifūn(a).

þeim er hvorki sundlað né drukkið af því,

وَفَاكِهَةٍ مِّمَّا يَتَخَيَّرُوْنَۙ

wa fākihatim mimmā yatakhayyarūn(a).

og hvaða ávöxt sem þeir velja,

وَلَحْمِ طَيْرٍ مِّمَّا يَشْتَهُوْنَۗ

wa laḥmi ṭairim mimmā yasytahūn(a).

og hvaða fuglakjöt sem þeir vildu.

وَحُوْرٌ عِيْنٌۙ

wa ḥūrun ‘īn(un).

Og þar eru englar með falleg augu,

كَاَمْثَالِ اللُّؤْلُؤِ الْمَكْنُوْنِۚ

ka'amṡālil-lu'lu'il-maknūn(i).

eins og perla sem er vel geymd.

جَزَاۤءًۢ بِمَا كَانُوْا يَعْمَلُوْنَ

jazā'am bimā kānū ya‘malūn(a).

Í staðinn fyrir það sem þau gera.

لَا يَسْمَعُوْنَ فِيْهَا لَغْوًا وَّلَا تَأْثِيْمًاۙ

lā yasma‘ūna fīhā lagwaw wa lā ta'ṡīmā(n).

Þar heyra þeir hvorki hégómafullt né syndsamlegt tal,

اِلَّا قِيْلًا سَلٰمًا سَلٰمًا

illā qīlan salāman salāmā(n).

en þeir heyrðu kveðjur.

وَاَصْحٰبُ الْيَمِيْنِ ەۙ مَآ اَصْحٰبُ الْيَمِيْنِۗ

wa aṣḥābul-yamīn(i), mā aṣḥābul-yamīn(i).

Og rétti hópurinn, hver er rétti hópurinn?

فِيْ سِدْرٍ مَّخْضُوْدٍۙ

fī sidrim makhḍūd(in).

(Þau) eru meðal þyrnalausra lotutrjáa,

وَّطَلْحٍ مَّنْضُوْدٍۙ

wa ṭalḥim manḍūd(in).

og bananatré sem eru lagskipt (með ávöxtum),

وَّظِلٍّ مَّمْدُوْدٍۙ

wa ẓillim mamdūd(in).

og skugginn sem teygir sig vítt,

وَّمَاۤءٍ مَّسْكُوْبٍۙ

wa mā'im maskūb(in).

og vatn sem rennur stöðugt,

وَّفَاكِهَةٍ كَثِيْرَةٍۙ

wa fākihatin kaṡīrah(tin).

og fullt af ávöxtum,

لَّا مَقْطُوْعَةٍ وَّلَا مَمْنُوْعَةٍۙ

lā maqṭū‘atiw wa lā mamnū‘ah(tin).

sem ekki hættir að bera ávöxt og er ekki bannað að taka hann,

وَّفُرُشٍ مَّرْفُوْعَةٍۗ

wa furusyim marfū‘ah(tin).

og þykkar, mjúkar dýnur.

اِنَّآ اَنْشَأْنٰهُنَّ اِنْشَاۤءًۙ

innā ansya'nāhunna insyā'ā(n).

Við sköpuðum þá (englana) beint,

فَجَعَلْنٰهُنَّ اَبْكَارًاۙ

faja‘alnāhunna abkārā(n).

Þá gerðum við þau að meyjar,

عُرُبًا اَتْرَابًاۙ

‘uruban atrābā(n).

sem er fullur af ást (og) jafngömul,

لِّاَصْحٰبِ الْيَمِيْنِۗ

li'aṣḥābil-yamīn(i).

fyrir hægri vænginn,

ثُلَّةٌ مِّنَ الْاَوَّلِيْنَۙ

Ṡullatum minal-awwalīn(a).

stór hópur þeirra sem voru á undan,

وَثُلَّةٌ مِّنَ الْاٰخِرِيْنَۗ ࣖ

wa ṡullatum minal-ākhirīn(a).

og stóran hóp fólks sem kom síðar.

وَاَصْحٰبُ الشِّمَالِ ەۙ مَآ اَصْحٰبُ الشِّمَالِۗ

wa aṣḥābusy-syimāl(i), mā aṣḥābusy-syimāl(i).

Og vinstri hópurinn, hversu ömurlegur vinstri hópurinn er.

فِيْ سَمُوْمٍ وَّحَمِيْمٍۙ

fī samūmiw wa ḥamīm(in).

(Þeir) eru kvaldir af brennandi vindum og sjóðandi vatni,

وَّظِلٍّ مِّنْ يَّحْمُوْمٍۙ

wa ẓillim miy yaḥmūm(in).

og svarta reykjarskugginn,

لَّا بَارِدٍ وَّلَا كَرِيْمٍ

lā bāridiw wa lā karīm(in).

ekki flott og ekki þægilegt.

اِنَّهُمْ كَانُوْا قَبْلَ ذٰلِكَ مُتْرَفِيْنَۚ

innahum kānū qabla żālika mutrafīn(a).

Reyndar, áður en það (áður) lifðu þau í munaði,

وَكَانُوْا يُصِرُّوْنَ عَلَى الْحِنْثِ الْعَظِيْمِۚ

wa kānū yuṣirrūna ‘alal-ḥinṡil-‘aẓīm(i).

og þeir fremja stöðugt miklar syndir,

وَكَانُوْا يَقُوْلُوْنَ ەۙ اَىِٕذَا مِتْنَا وَكُنَّا تُرَابًا وَّعِظَامًا ءَاِنَّا لَمَبْعُوْثُوْنَۙ

wa kānū yaqūlūn(a), a'iżā mitnā wa kunnā turābaw wa ‘iẓāman a'innā lamab‘ūṡūn(a).

og þeir sögðu: „Ef við erum dauð, orðin að mold og beinum, munum við þá í raun rísa upp aftur?

اَوَاٰبَاۤؤُنَا الْاَوَّلُوْنَ

awa'ābā'unal-awwalūn(a).

Eru fyrri forfeður okkar (líka upprisnir)?

قُلْ اِنَّ الْاَوَّلِيْنَ وَالْاٰخِرِيْنَۙ

qul innal-awwalīna wal-ākhirīn(a).

Segðu: „(Já), vissulega þeir sem voru á undan og þeir sem voru á eftir,

لَمَجْمُوْعُوْنَۙ اِلٰى مِيْقَاتِ يَوْمٍ مَّعْلُوْمٍ

lamajmū‘ūn(a), ilā mīqāti yaumim ma‘lūm(in).

Vissulega verður allt safnað saman á ákveðnum tíma, á ákveðnum degi.

ثُمَّ اِنَّكُمْ اَيُّهَا الضَّاۤ لُّوْنَ الْمُكَذِّبُوْنَۙ

Ṡumma innakum ayyuhaḍ-ḍāllūnal-mukażżibūn(a).

Þá sannarlega þér, villuráfandi fólk og lygarar!

لَاٰكِلُوْنَ مِنْ شَجَرٍ مِّنْ زَقُّوْمٍۙ

la'ākilūna min syajarim min zaqqūm(in).

mun örugglega borða zaqqum tréð,

فَمَالِـُٔوْنَ مِنْهَا الْبُطُوْنَۚ

fa māli'ūna minhal-buṭūn(a).

þá verður maginn þinn fullur af því.

فَشٰرِبُوْنَ عَلَيْهِ مِنَ الْحَمِيْمِۚ

fasyāribūna ‘alaihi minal-ḥamīm(i).

Eftir það drekkurðu mjög heitt vatn.

فَشٰرِبُوْنَ شُرْبَ الْهِيْمِۗ

fa syāribūna syurbal-hīm(i).

Svo drekkur þú eins og úlfaldi (sem er mjög þyrstur) drykkir.

هٰذَا نُزُلُهُمْ يَوْمَ الدِّيْنِۗ

hāżā nuzuluhum yaumad-dīn(i).

Það er máltíð þeirra á dómsdegi.“

نَحْنُ خَلَقْنٰكُمْ فَلَوْلَا تُصَدِّقُوْنَ

naḥnu khalaqnākum falau lā tuṣaddiqūn(a).

Við höfum skapað ykkur, hví réttlætið þið ekki (upprisudaginn)?

اَفَرَءَيْتُمْ مَّا تُمْنُوْنَۗ

afa ra'aitum mā tumnūn(a).

Gefur þú því (mannfræinu) sem þú gefur frá þér gaum?

ءَاَنْتُمْ تَخْلُقُوْنَهٗٓ اَمْ نَحْنُ الْخٰلِقُوْنَ

a'antum takhluqūnahū am naḥnul-khāliqūn(a).

Ert þú sá sem skapaði þetta, eða erum við skapararnir?

نَحْنُ قَدَّرْنَا بَيْنَكُمُ الْمَوْتَ وَمَا نَحْنُ بِمَسْبُوْقِيْنَۙ

naḥnu qaddarnā bainakumul-mauta wa mā naḥnu bimasbūqīn(a).

Við höfum ákveðið dauða hvers og eins ykkar og við erum ekki veikburða,

عَلٰٓى اَنْ نُّبَدِّلَ اَمْثَالَكُمْ وَنُنْشِئَكُمْ فِيْ مَا لَا تَعْلَمُوْنَ

‘alā an nubaddila amṡālakum wa nunsyi'akum fī mā lā ta‘lamūn(a).

að skipta þér út fyrir fólk eins og þig (í þessum heimi) og reisa þig upp síðar (í lífinu eftir dauðann) í ástandi sem þú þekkir ekki.

وَلَقَدْ عَلِمْتُمُ النَّشْاَةَ الْاُوْلٰى فَلَوْلَا تَذَكَّرُوْنَ

wa laqad ‘alimtumun-nasy'atal-ūlā falau lā tażakkarūn(a).

Og í alvöru, þú þekkir nú þegar fyrstu sköpunina, af hverju tekurðu ekki lexíu?

اَفَرَءَيْتُمْ مَّا تَحْرُثُوْنَۗ

afara'aitum mā taḥruṡūn(a).

Hefurðu einhvern tímann gefið fræjunum sem þú sáðir gaum?

ءَاَنْتُمْ تَزْرَعُوْنَهٗٓ اَمْ نَحْنُ الزّٰرِعُوْنَ

a'antum tazra‘ūnahū am naḥnuz-zāri‘ūn(a).

Ert það þú sem lætur það vaxa eða erum það við sem látum það vaxa?

لَوْ نَشَاۤءُ لَجَعَلْنٰهُ حُطَامًا فَظَلْتُمْ تَفَكَّهُوْنَۙ

lau nasyā'u laja‘alnāhu ḥuṭāman fa ẓaltum tafakkahūn(a).

Ef við hefðum viljað, hefðum við brotið þá í sundur; þá munuð þið undrast,

اِنَّا لَمُغْرَمُوْنَۙ

innā lamugramūn(a).

(meðan hann sagði): „Vissulega urðum við fyrir miklu tjóni,

بَلْ نَحْنُ مَحْرُوْمُوْنَ

bal naḥnu maḥrūmūn(a).

jafnvel við fengum engar niðurstöður.“

اَفَرَءَيْتُمُ الْمَاۤءَ الَّذِيْ تَشْرَبُوْنَۗ

afa ra'aitumul-mā'al-lażī tasyrabūn(a).

Hefurðu einhvern tímann tekið eftir vatninu sem þú drekkur?

ءَاَنْتُمْ اَنْزَلْتُمُوْهُ مِنَ الْمُزْنِ اَمْ نَحْنُ الْمُنْزِلُوْنَ

a'antum anzaltumūhu minal-muzni am naḥnul-munzilūn(a).

Varstu sá sem sendir það niður úr skýjunum eða vorum það við sem sendum það niður?

لَوْ نَشَاۤءُ جَعَلْنٰهُ اُجَاجًا فَلَوْلَا تَشْكُرُوْنَ

lau nasyā'u ja‘alnāhu ujājan falau lā tasykurūn(a).

Ef við hefðum viljað, hefðum við gert það salt, hví eruð þið ekki þakklát?

اَفَرَءَيْتُمُ النَّارَ الَّتِيْ تُوْرُوْنَۗ

afa ra'aitumun-nāral-latī tūrūn(a).

Hefurðu þá einhvern tímann gefið gaum að eldinum sem þú kveikir (með viði)?

ءَاَنْتُمْ اَنْشَأْتُمْ شَجَرَتَهَآ اَمْ نَحْنُ الْمُنْشِـُٔوْنَ

a'antum ansya'tum syajaratahā am naḥnul-munsyi'ūn(a).

Ert þú sá sem ræktar viðinn eða erum það við sem ræktum hann?

نَحْنُ جَعَلْنٰهَا تَذْكِرَةً وَّمَتَاعًا لِّلْمُقْوِيْنَۚ

naḥnu ja‘alnāhā tażkirataw wa matā‘al lil-muqwīn(a).

Við gerðum það (þann eld) til viðvörunar og gagnlegs efnis fyrir ferðalanga.

فَسَبِّحْ بِاسْمِ رَبِّكَ الْعَظِيْمِ ࣖ

fa sabbiḥ bismi rabbikal-‘aẓīm(i).

Vegsamaðu þig því með því að (nefna) nafn Drottins þíns, hins mesta.

۞ فَلَآ اُقْسِمُ بِمَوٰقِعِ النُّجُوْمِ

falā uqsimu bimawāqi‘in-nujūm(i).

Þá sver ég við staðinn þar sem stjörnurnar snúast.

وَاِنَّهٗ لَقَسَمٌ لَّوْ تَعْلَمُوْنَ عَظِيْمٌۙ

wa innahū laqasamul lau ta‘lamūna ‘aẓīm(un).

Og það er sannarlega mikill eiður, ef þú bara vissir,

اِنَّهٗ لَقُرْاٰنٌ كَرِيْمٌۙ

innahū laqur'ānun karīm(un).

og (þetta) er sannarlega mjög göfugur Kóran,

فِيْ كِتٰبٍ مَّكْنُوْنٍۙ

fī kitābim maknūn(in).

í varðveittu bókinni (Lauh Mahfuzh),

لَّا يَمَسُّهٗٓ اِلَّا الْمُطَهَّرُوْنَۗ

lā yamassuhū illal-muṭahharūn(a).

enginn snertir það nema vígðir þjónar.

تَنْزِيْلٌ مِّنْ رَّبِّ الْعٰلَمِيْنَ

tanzīlum mir rabbil-‘ālamīn(a).

Sendur niður frá Drottni veraldanna.

اَفَبِهٰذَا الْحَدِيْثِ اَنْتُمْ مُّدْهِنُوْنَۙ

afa biḥāżal-ḥadīṡi antum mudhinūn(a).

Tekur þú þessar fréttir (Kóraninn) létt?

وَتَجْعَلُوْنَ رِزْقَكُمْ اَنَّكُمْ تُكَذِّبُوْنَ

wa taj‘alūna rizqakum annakum tukażżibūn(a).

og þú gerir þá ráðstöfun sem þú færð (frá Allah) til að afneita (honum).

فَلَوْلَآ اِذَا بَلَغَتِ الْحُلْقُوْمَۙ

falau lā iżā balagatil-ḥulqūm(a).

Svo hvers vegna (ekki koma í veg fyrir) þegar (lífið) hefur náð í hálsinn,

وَاَنْتُمْ حِيْنَىِٕذٍ تَنْظُرُوْنَۙ

wa antum ḥīna'iżin tanẓurūn(a).

og þú sást þá,

وَنَحْنُ اَقْرَبُ اِلَيْهِ مِنْكُمْ وَلٰكِنْ لَّا تُبْصِرُوْنَ

wa naḥnu aqrabu ilaihi minkum wa lākil lā tubṣirūn(a).

og við vorum nær honum en þið, en þið sáuð það ekki,

فَلَوْلَآ اِنْ كُنْتُمْ غَيْرَ مَدِيْنِيْنَۙ

falau lā in kuntum gaira madīnīn(a).

Hvað þá ef þú ert ekki stjórnaður (af Allah),

تَرْجِعُوْنَهَآ اِنْ كُنْتُمْ صٰدِقِيْنَ

tarji‘ūnahā in kuntum ṣādiqīn(a).

Þú gefur það ekki til baka (þetta líf) ef þú ert réttlátur maður?

فَاَمَّآ اِنْ كَانَ مِنَ الْمُقَرَّبِيْنَۙ

fa ammā in kāna minal-muqarrabīn(a).

Ef hann (hinn látni er meðal þeirra sem eru færðir nær (Allah),

فَرَوْحٌ وَّرَيْحَانٌ ەۙ وَّجَنَّتُ نَعِيْمٍ

fa rauḥuw wa raiḥān(un), wa jannatu na‘īm(in).

þá mun hann öðlast frið og næringu sem og paradís (fulla af) ánægju.

وَاَمَّآ اِنْ كَانَ مِنْ اَصْحٰبِ الْيَمِيْنِۙ

wa ammā in kāna min aṣḥābil-yamīn(i).

Og hvort hann tilheyri réttum hópi,

فَسَلٰمٌ لَّكَ مِنْ اَصْحٰبِ الْيَمِيْنِۗ

fa salāmul laka min aṣḥābil-yamīn(i).

síðan, „Kveðjur til þín (O) frá rétta hópnum!“ (kveðja engil).

وَاَمَّآ اِنْ كَانَ مِنَ الْمُكَذِّبِيْنَ الضَّاۤلِّيْنَۙ

wa ammā in kāna minal-mukażżibīnaḍ-ḍāllīn(a).

Og ef hann tilheyrir hópi lygara og villuráfandi fólks,

فَنُزُلٌ مِّنْ حَمِيْمٍۙ

fa nuzulum min ḥamīm(in).

síðan var honum heilsað með skvettu af sjóðandi vatni,

وَّتَصْلِيَةُ جَحِيْمٍ

wa taṣliyatu jaḥīm(in).

og brenna í helvíti.

اِنَّ هٰذَا لَهُوَ حَقُّ الْيَقِيْنِۚ

inna hāżā lahuwal-ḥaqqul-yaqīn(i).

Vissulega er þetta hin sanna trú.

فَسَبِّحْ بِاسْمِ رَبِّكَ الْعَظِيْمِ ࣖ

fa sabbiḥ bismi rabbikal-‘aẓīm(i).

Vegsamaðu þig því með því að (nefna) nafn Drottins þíns, hins mesta.