Q.S Al-Qiyamah (اَلْقِيَامَة) - 40 Fjöldi versa

لَآ اُقْسِمُ بِيَوْمِ الْقِيٰمَةِۙ

lā uqsimu biyaumil-qiyāmah(ti).

Ég sver við dómsdag,

وَلَآ اُقْسِمُ بِالنَّفْسِ اللَّوَّامَةِ

wa lā uqsimu bin nafsil-lawwāmah(ti).

og ég sver við sálina sem iðrast (sjálfrar) alltaf.

اَيَحْسَبُ الْاِنْسَانُ اَلَّنْ نَّجْمَعَ عِظَامَهٗ ۗ

ayaḥsabul-insānu allan najma‘a ‘iẓāmah(ū).

Heldur maðurinn að Vér munum ekki safna beinum hans saman?

بَلٰى قٰدِرِيْنَ عَلٰٓى اَنْ نُّسَوِّيَ بَنَانَهٗ

balā qādirīna ‘alā an nusawwiya banānah(ū).

(Jafnvel) Við gátum sett fingurna hans fullkomlega saman aftur.

بَلْ يُرِيْدُ الْاِنْسَانُ لِيَفْجُرَ اَمَامَهٗۚ

bal yurīdul-insānu liyafjura amāmah(ū).

En menn vilja fremja syndir stöðugt.

يَسْـَٔلُ اَيَّانَ يَوْمُ الْقِيٰمَةِۗ

yas'alu ayyāna yaumul-qiyāmah(ti).

Hann spurði: „Hvenær verður dómsdagurinn?“

فَاِذَا بَرِقَ الْبَصَرُۙ

fa iżā bariqal-baṣar(u).

Svo þegar augun þín stækka (ótti),

وَخَسَفَ الْقَمَرُۙ

wa khasafal-qamar(u).

og tunglið hefur misst ljós sitt,

وَجُمِعَ الشَّمْسُ وَالْقَمَرُۙ

wa jumi‘asy-syamsu wal-qamar(u).

þá söfnuðust sól og tungl saman,

يَقُوْلُ الْاِنْسَانُ يَوْمَىِٕذٍ اَيْنَ الْمَفَرُّۚ

yaqūlul-insānu yauma'iżin ainal-mafarr(u).

Á þeim degi munu menn spyrja: „Hvert get ég hlaupið?“

كَلَّا لَا وَزَرَۗ

kallā lā wazar(a).

Nei! Þar er ekkert skjól!

اِلٰى رَبِّكَ يَوْمَىِٕذِ ِۨالْمُسْتَقَرُّۗ

ilā rabbika yauma'iżinil-mustaqarr(u).

Aðeins til Drottins þíns munt þú snúa aftur á þeim degi.

يُنَبَّؤُا الْاِنْسَانُ يَوْمَىِٕذٍۢ بِمَا قَدَّمَ وَاَخَّرَۗ

yunabba'ul-insānu yauma'iżim bimā qaddama wa akhkhar(a).

Á þeim degi verður fólki sagt hvað það hefur gert og hvað það hefur vanrækt.

بَلِ الْاِنْسَانُ عَلٰى نَفْسِهٖ بَصِيْرَةٌۙ

balil-insānu ‘alā nafsihī baṣīrah(tun).

Jafnvel menn eru vitni að sjálfum sér,

وَّلَوْ اَلْقٰى مَعَاذِيْرَهٗۗ

wa lau alqā ma‘āżīrah(ū).

og jafnvel þótt hann hafi fært fram ástæður sínar.

لَا تُحَرِّكْ بِهٖ لِسَانَكَ لِتَعْجَلَ بِهٖۗ

lā tuḥarrik bihī lisānaka lita‘jala bih(ī).

Hreyfðu ekki (Múhameð) tunguna þína (til að lesa Kóraninn) því þú munt fljótt (ná tökum á) henni.

اِنَّ عَلَيْنَا جَمْعَهٗ وَقُرْاٰنَهٗ ۚ

inna ‘alainā jam‘ahū wa qur'ānah(ū).

Vissulega munum við safna því (í brjósti þínu) og lesa það upp.

فَاِذَا قَرَأْنٰهُ فَاتَّبِعْ قُرْاٰنَهٗ ۚ

fa iżā qara'nāhu fattabi‘ qur'ānah(ū).

Þegar við höfum lokið við að lesa það, þá fylgir lestrinum.

ثُمَّ اِنَّ عَلَيْنَا بَيَانَهٗ ۗ

Ṡumma inna ‘alainā bayānah(ū).

Þá munum við vissulega útskýra það.

كَلَّا بَلْ تُحِبُّوْنَ الْعَاجِلَةَۙ

kallā bal tuḥibbūnal-‘ājilah(ta).

Nei! Jafnvel þú elskar líf heimsins,

وَتَذَرُوْنَ الْاٰخِرَةَۗ

wa tażarūnal-‘ākhirah(ta).

og hunsa (lífið) eftir þetta.

وُجُوْهٌ يَّوْمَىِٕذٍ نَّاضِرَةٌۙ

wujūhuy yauma'iżin nāḍirah(tun).

Andlit (hinna trúuðu) munu geisla á þeim degi,

اِلٰى رَبِّهَا نَاظِرَةٌ ۚ

ilā rabbihā nāẓirah(tun).

horfir á Guð sinn.

وَوُجُوْهٌ يَّوْمَىِٕذٍۢ بَاسِرَةٌۙ

wa wujūhuy yauma'iżim bāsirah(tun).

Og andlit (hinna vantrúuðu) munu vera drungaleg á þeim degi,

تَظُنُّ اَنْ يُّفْعَلَ بِهَا فَاقِرَةٌ ۗ

taẓunnu ay yuf‘ala bihā fāqirah(tun).

Þeir voru vissir um að hræðileg ógæfa myndi henda hann.

كَلَّآ اِذَا بَلَغَتِ التَّرَاقِيَۙ

kallā iżā balagatit-tarāqiy(a).

Nei! Þegar (lífið) hefur náð hálsinum,

وَقِيْلَ مَنْ ۜرَاقٍۙ

wa qīla man…rāq(in).

og það var sagt (við hann): „Hver ​​getur læknað?“

وَّظَنَّ اَنَّهُ الْفِرَاقُۙ

wa ẓanna annahul-firāq(u).

Og hann var viss um að það væri kominn tími til að kveðja (heiminn),

وَالْتَفَّتِ السَّاقُ بِالسَّاقِۙ

waltaffatis-sāqu bis-sāq(i).

og tengja kálfinn (vinstri) við kálfinn (hægri),

اِلٰى رَبِّكَ يَوْمَىِٕذِ ِۨالْمَسَاقُ ۗ ࣖ

ilā rabbika yauma'iżinil-masāq(u).

Til Drottins þíns á þeim degi munt þú útlægur verða.

فَلَا صَدَّقَ وَلَا صَلّٰىۙ

falā ṣaddaqa wa lā ṣallā.

Vegna þess að hann (áður) vildi ekki staðfesta (Kóraninn og sendiboðann) og vildi ekki framkvæma bænir,

وَلٰكِنْ كَذَّبَ وَتَوَلّٰىۙ

wa lākin każżaba wa tawallā.

en í staðinn laug hann (boðberanum) og sneri baki (frá sannleikanum),

ثُمَّ ذَهَبَ اِلٰٓى اَهْلِهٖ يَتَمَطّٰىۗ

Ṡumma żahaba ilā ahlihī yatamaṭṭā.

síðan fór hann stoltur til fjölskyldu sinnar.

اَوْلٰى لَكَ فَاَوْلٰىۙ

aulā laka fa'aulā.

Vei yður! Svo vei!

ثُمَّ اَوْلٰى لَكَ فَاَوْلٰىۗ

Ṡumma aulā laka fa'aulā.

Vei ykkur enn og aftur! Vei ykkur svo mikið!

اَيَحْسَبُ الْاِنْسَانُ اَنْ يُّتْرَكَ سُدًىۗ

ayaḥsabul-insānu ay yutraka sudā(n).

Halda mennirnir að þeir verði skildir eftir í friði (án ábyrgðar)?

اَلَمْ يَكُ نُطْفَةً مِّنْ مَّنِيٍّ يُّمْنٰى

alam yaku nuṭfatam mim maniyyiy yumnā.

Var hann ekki upphaflega bara dropi af sæði sem var úthellt (í móðurkvið),

ثُمَّ كَانَ عَلَقَةً فَخَلَقَ فَسَوّٰىۙ

Ṡumma kāna ‘alaqatan fa khalaqa fa sawwā.

þá varð (sæðisfruman) að einhverju sem festist, þá skapaði Allah hana og fullkomnaði hana,

فَجَعَلَ مِنْهُ الزَّوْجَيْنِ الذَّكَرَ وَالْاُنْثٰىۗ

fa ja‘ala minhuz-zaujainiż-żakara wal-unṡā.

síðan myndaði hann úr því karl og konu.

اَلَيْسَ ذٰلِكَ بِقٰدِرٍ عَلٰٓى اَنْ يُّحْيِ َۧ الْمَوْتٰى ࣖ

alaisa żālika biqādirin ‘alā ay yuḥyiyal-mautā.

Er ekki (Guð sem gerir) slíkur máttur (einnig) til að vekja hina dánu til lífs?