Q.S Al-Qalam (اَلْقَلَم) - 52 Fjöldi versa

نۤ ۚوَالْقَلَمِ وَمَا يَسْطُرُوْنَۙ

nūn, wal-qalami wa mā yasṭurūn(a).

Núnnnn. Með pennum og því sem þeir skrifa,

مَآ اَنْتَ بِنِعْمَةِ رَبِّكَ بِمَجْنُوْنٍ

mā anta bini‘mati rabbika bimajnūn(in).

Fyrir náð Drottins þíns ert þú (Múhameð) ekki brjálaður maður.

وَاِنَّ لَكَ لَاَجْرًا غَيْرَ مَمْنُوْنٍۚ

wa inna laka la'ajran gaira mamnūn(in).

Og vissulega munt þú örugglega fá mikla umbun sem aldrei tekur enda.

وَاِنَّكَ لَعَلٰى خُلُقٍ عَظِيْمٍ

wa innaka la‘alā khuluqin ‘aẓīm(in).

Og þú hefur sannarlega göfugan karakter.

فَسَتُبْصِرُ وَيُبْصِرُوْنَۙ

fasatubṣiru wa yubṣirūn(a).

Þá einn daginn munt þú sjá og þeir (hinir vantrúuðu) munu einnig sjá,

بِاَيِّىكُمُ الْمَفْتُوْنُ

bi'ayyikumul-maftūn(u).

hver ykkar er klikkaður?

اِنَّ رَبَّكَ هُوَ اَعْلَمُ بِمَنْ ضَلَّ عَنْ سَبِيْلِهٖۖ وَهُوَ اَعْلَمُ بِالْمُهْتَدِيْنَ

inna rabbaka huwa a‘lamu biman ḍalla ‘an sabīlih(ī), wa huwa a‘lamu bil-muhtadīn(a).

Vissulega, Drottinn þinn, hann veit best hver villist af leið hans; og hann er sá sem veit best hverjir eru sem leiðsögn fá.

فَلَا تُطِعِ الْمُكَذِّبِيْنَ

falā tuṭi‘il-mukażżibīn(a).

Hlýðið því ekki þeim sem afneita (versum Allahs).

وَدُّوْا لَوْ تُدْهِنُ فَيُدْهِنُوْنَۚ

waddū lau tudhinu fayudhinūn(a).

Þau vilja að þú sért mildur svo þau verða það (líka).

وَلَا تُطِعْ كُلَّ حَلَّافٍ مَّهِيْنٍۙ

wa lā tuṭi‘ kulla ḥallāfim mahīn(in).

Og hlýðið ekki neinum sem vill blóta og móðga,

هَمَّازٍ مَّشَّاۤءٍۢ بِنَمِيْمٍۙ

hammāzim masysyā'im binamīm(in).

hefur gaman af að gagnrýna, sem dreifir sífellt meiru rógi,

مَّنَّاعٍ لِّلْخَيْرِ مُعْتَدٍ اَثِيْمٍۙ

mannā‘il lil-khairi mu‘tadin aṡīm(in).

sem hindrar allt gott, sem fer út fyrir mörkin og er fullur af syndum,

عُتُلٍّۢ بَعْدَ ذٰلِكَ زَنِيْمٍۙ

‘utullim ba‘da żālika zanīm(in).

sem hefur ofbeldisfullan karakter, auk þess sem hann er einnig frægur fyrir glæpi sína,

اَنْ كَانَ ذَا مَالٍ وَّبَنِيْنَۗ

an kāna żā māliw wa banīn(a).

því hann er ríkur og á mörg börn.

اِذَا تُتْلٰى عَلَيْهِ اٰيٰتُنَا قَالَ اَسَاطِيْرُ الْاَوَّلِيْنَۗ

iżā tutlā ‘alaihi āyātunā qāla asāṭīrul-awwalīn(a).

Þegar vers okkar voru lesin upp fyrir honum, sagði hann: „(Þetta eru) sögur forfeðranna.“

سَنَسِمُهٗ عَلَى الْخُرْطُوْمِ

sanasimuhū ‘alal-khurṭūm(i).

Seinna munum við setja merki á bol (hans).

اِنَّا بَلَوْنٰهُمْ كَمَا بَلَوْنَآ اَصْحٰبَ الْجَنَّةِۚ اِذْ اَقْسَمُوْا لَيَصْرِمُنَّهَا مُصْبِحِيْنَۙ

innā balaunāhum kamā balaunā aṣḥābal-jannah(ti), iż aqsamū layaṣrimunnahā muṣbiḥīn(a).

Vissulega höfum við reynt þá (fjölgyðistrúarmenn Mekka) eins og við höfum reynt garðeigendur, þegar þeir sóru að þeir myndu örugglega uppskera (ávöxtinn) að morgni,

وَلَا يَسْتَثْنُوْنَ

wa lā yastaṡnūn(a).

en þeir þyrmdu ekki (og sögðu: „Insha Allah“).

فَطَافَ عَلَيْهَا طَاۤىِٕفٌ مِّنْ رَّبِّكَ وَهُمْ نَاۤىِٕمُوْنَ

fa ṭāfa ‘alaihā ṭā'ifum mir rabbika wa hum nā'imūn(a).

Þá skall ógæfa frá Drottni þínum á garðinum meðan þeir sváfu.

فَاَصْبَحَتْ كَالصَّرِيْمِۙ

fa aṣbaḥat kaṣ-ṣarīm(i).

Svo varð garðurinn svartur eins og kolsvart nótt,

فَتَنَادَوْا مُصْبِحِيْنَۙ

fa tanādau muṣbiḥīn(a).

svo að morgni hringdu þau hvort í annað.

اَنِ اغْدُوْا عَلٰى حَرْثِكُمْ اِنْ كُنْتُمْ صٰرِمِيْنَ

anigdū ‘alā ḥarṡikum in kuntum ṣārimīn(a).

„Farðu út í garðinn þinn snemma morguns ef þú vilt uppskera.“

فَانْطَلَقُوْا وَهُمْ يَتَخَافَتُوْنَۙ

fanṭalaqū wa hum yatakhāfatūn(a).

Svo lögðu þau af stað hvíslandi.

اَنْ لَّا يَدْخُلَنَّهَا الْيَوْمَ عَلَيْكُمْ مِّسْكِيْنٌۙ

allā yadkhulannahal-yauma ‘alaikum miskīn(un).

„Á þessum degi skaltu engum fátækum manni leyfa að koma inn í garð þinn.

وَّغَدَوْا عَلٰى حَرْدٍ قٰدِرِيْنَ

wa gadau ‘alā ḥardin qādirīn(a).

Og þeir lögðu af stað að morgni með það fyrir augum að hindra (hina fátæku) jafnvel þótt þeir gætu (hjálpað þeim).

فَلَمَّا رَاَوْهَا قَالُوْٓا اِنَّا لَضَاۤلُّوْنَۙ

falammā ra'auhā qālū innā laḍāllūn(a).

Þegar þeir sáu garðinn sögðu þeir: „Sannarlega erum vér villuráfandi fólk,

بَلْ نَحْنُ مَحْرُوْمُوْنَ

bal naḥnu maḥrūmūn(a).

jafnvel við fáum ekkert,“

قَالَ اَوْسَطُهُمْ اَلَمْ اَقُلْ لَّكُمْ لَوْلَا تُسَبِّحُوْنَ

qāla ausaṭuhum alam aqul lakum lau lā tusabbiḥūn(a).

Sá vitrasti meðal þeirra sagði: „Sagði ég ykkur ekki hvers vegna þið vegsömuð ekki (Drottin ykkar)?“

قَالُوْا سُبْحٰنَ رَبِّنَآ اِنَّا كُنَّا ظٰلِمِيْنَ

qālū subḥāna rabbinā innā kunnā ẓālimīn(a).

Þeir sögðu: „Dýrð sé Drottni vorum, vissulega erum við ranglátt fólk.“

فَاَقْبَلَ بَعْضُهُمْ عَلٰى بَعْضٍ يَّتَلَاوَمُوْنَ

fa'aqbala ba‘ḍuhum ‘alā ba‘ḍiy yatalāwamūn(a).

Svo horfast þeir í augu við hvort annað og kenna hvor öðrum um.

قَالُوْا يٰوَيْلَنَآ اِنَّا كُنَّا طٰغِيْنَ

qālū yā wailanā innā kunnā ṭāgīn(a).

Þeir sögðu: „Vei oss! Vissulega erum við fólk sem fer yfir mörk.“

عَسٰى رَبُّنَآ اَنْ يُّبْدِلَنَا خَيْرًا مِّنْهَآ اِنَّآ اِلٰى رَبِّنَا رٰغِبُوْنَ

‘asā rabbunā ay yubdilanā khairam minhā innā ilā rabbinā rāgibūn(a).

„Vonandi mun Guð skipta okkur út fyrir betri (garð) en þennan. Vissulega vonum við fyrirgefningu frá Guði okkar.“

كَذٰلِكَ الْعَذَابُۗ وَلَعَذَابُ الْاٰخِرَةِ اَكْبَرُۘ لَوْ كَانُوْا يَعْلَمُوْنَ ࣖ

każālikal-‘ażāb(u), wa la‘ażābul-ākhirati akbar(u), lau kānū ya‘lamūn(a).

Slík er refsingin (í heiminum). Og vissulega væri refsingin í lífinu eftir dauðann meiri ef þeir vissu aðeins.

اِنَّ لِلْمُتَّقِيْنَ عِنْدَ رَبِّهِمْ جَنّٰتِ النَّعِيْمِ

inna lil-muttaqīna ‘inda rabbihim jannātin-na‘īm(i).

Vissulega, þeim sem eru guðhræddir (er veitt) paradís full af unaðarlæti með Drottni sínum.

اَفَنَجْعَلُ الْمُسْلِمِيْنَ كَالْمُجْرِمِيْنَۗ

afanaj‘alul-muslimīna kal-mujrimīn(a).

Ættum við að koma fram við múslima eins og syndara (vantrúaða)?

مَا لَكُمْۗ كَيْفَ تَحْكُمُوْنَۚ

mā lakum, kaifa taḥkumūn(a).

Hvers vegna gerðir þú (það)? Hvernig tekur þú ákvarðanir?

اَمْ لَكُمْ كِتٰبٌ فِيْهِ تَدْرُسُوْنَۙ

am lakum kitābun fīhi tadrusūn(a).

Eða átt þú bók (opinberaða af Allah) sem þú lest?

اِنَّ لَكُمْ فِيْهِ لَمَا تَخَيَّرُوْنَۚ

inna lakum fīhi lamā takhayyarūn(a).

í raun geturðu valið hvað sem er í því.

اَمْ لَكُمْ اَيْمَانٌ عَلَيْنَا بَالِغَةٌ اِلٰى يَوْمِ الْقِيٰمَةِۙ اِنَّ لَكُمْ لَمَا تَحْكُمُوْنَۚ

am lakum aimānun ‘alainā bāligatun ilā yaumil-qiyāmah(ti), inna lakum lamā taḥkumūn(a).

Eða hafið þið fengið frá okkur eiða (styrkt með loforðum) sem munu gilda til upprisudags, svo að þið getið ákveðið (eins og þið viljið)?

سَلْهُمْ اَيُّهُمْ بِذٰلِكَ زَعِيْمٌۚ

salhum ayyuhum biżālika za‘īm(un).

Spyrðu þá: „Hver ​​þeirra ber ábyrgð á (ákvörðuninni sem tekin var)?“

اَمْ لَهُمْ شُرَكَاۤءُۚ فَلْيَأْتُوْا بِشُرَكَاۤىِٕهِمْ اِنْ كَانُوْا صٰدِقِيْنَ

am lahum syurakā'(u), falya'tū bisyurakā'ihim in kānū ṣādiqīn(a).

Eða eiga þeir bandamenn? Þá skulu þeir koma með bandamenn sína ef þeir eru sannir menn.

يَوْمَ يُكْشَفُ عَنْ سَاقٍ وَّيُدْعَوْنَ اِلَى السُّجُوْدِ فَلَا يَسْتَطِيْعُوْنَۙ

yauma yuksyafu ‘an sāqiw wa yud‘auna ilas-sujūdi falā yastaṭī‘ūn(a).

(Munið þið) daginn þegar kálfarnir voru berskjaldaðir og þeir voru kallaðir til að falla fram; þá geta þeir ekki

خَاشِعَةً اَبْصَارُهُمْ تَرْهَقُهُمْ ذِلَّةٌ ۗوَقَدْ كَانُوْا يُدْعَوْنَ اِلَى السُّجُوْدِ وَهُمْ سٰلِمُوْنَ

khāsyi‘atan abṣāruhum tarhaquhum żillah(tun), wa qad kānū yud‘auna ilas-sujūdi wa hum sālimun(a).

Augnaráð þeirra beindust niður, full af auðmýkingu. Og vissulega voru þeir áður (í heiminum) kallaðir til að falla fram þegar þeir voru heilbrigðir (en þeir gerðu það ekki).

فَذَرْنِيْ وَمَنْ يُّكَذِّبُ بِهٰذَا الْحَدِيْثِۗ سَنَسْتَدْرِجُهُمْ مِّنْ حَيْثُ لَا يَعْلَمُوْنَۙ

fażarnī wa may yukażżibu bihāżal-ḥadīṡi sanastadrijuhum min ḥaiṡu lā ya‘lamūn(a).

Látið það því vera mér (málefni þess) og þeim sem afneita þessum orðum (Kóraninum). Síðar munum við refsa þeim smám saman úr átt sem þeir þekkja ekki,

وَاُمْلِيْ لَهُمْۗ اِنَّ كَيْدِيْ مَتِيْنٌ

wa umlī lahum, inna kaidī matīn(un).

og ég gaf þeim tímamörk. Vissulega er áætlun mín mjög skýr.

اَمْ تَسْـَٔلُهُمْ اَجْرًا فَهُمْ مِّنْ مَّغْرَمٍ مُّثْقَلُوْنَۚ

am tas'aluhum ajran fahum mim magramim muṡqalūn(a).

Eða biður þú (Múhameð) þá um laun, svo að þeir verði skuldbundnir?

اَمْ عِنْدَهُمُ الْغَيْبُ فَهُمْ يَكْتُبُوْنَ

am ‘indahumul-gaibu fahum yaktubūn(a).

Eða vita þeir hið ósýnilega og skrifa það svo niður?

فَاصْبِرْ لِحُكْمِ رَبِّكَ وَلَا تَكُنْ كَصَاحِبِ الْحُوْتِۘ اِذْ نَادٰى وَهُوَ مَكْظُوْمٌۗ

faṣbir liḥukmi rabbika wa lā takun kaṣāḥibil-ḥūt(i), iż nādā wa huwa makẓūm(un).

Vertu því þolinmóður (Múhameð) við fyrirmælum Drottins þíns og vertu ekki eins og (Yunus) maðurinn sem var í (maga) fisks þegar hann baðst fyrir með dapurlegu hjarta.

لَوْلَآ اَنْ تَدٰرَكَهٗ نِعْمَةٌ مِّنْ رَّبِّهٖ لَنُبِذَ بِالْعَرَاۤءِ وَهُوَ مَذْمُوْمٌ

lau lā an tadārakahū ni‘matum mir rabbihī lanubiża bil-‘arā'i wa huwa mażmūm(un).

Ef hann hlýtur ekki þegar í stað greiða frá Drottni sínum, verður hann vissulega kastað út í hrjóstrugt land í smán.

فَاجْتَبٰىهُ رَبُّهٗ فَجَعَلَهٗ مِنَ الصّٰلِحِيْنَ

fajtabāhu rabbuhū faja‘alahū minaṣ-ṣāliḥīn(a).

Þá valdi Drottinn hans hann og gerði hann að einum af hinum guðræknu.

وَاِنْ يَّكَادُ الَّذِيْنَ كَفَرُوْا لَيُزْلِقُوْنَكَ بِاَبْصَارِهِمْ لَمَّا سَمِعُوا الذِّكْرَ وَيَقُوْلُوْنَ اِنَّهٗ لَمَجْنُوْنٌ ۘ

wa iy yakādul-lażīna kafarū layuzliqūnaka bi'abṣārihim lammā sami‘uż żikra wa yaqūlūna innahū lamajnūn(un).

Og vissulega munu þessir vantrúuðu næstum koma þér af sporinu með augum sínum, þegar þeir heyra Kóraninn og segja: „Hann (Múhameð) er sannarlega brjálæðingur.“

وَمَا هُوَ اِلَّا ذِكْرٌ لِّلْعٰلَمِيْنَ ࣖ

wa mā huwa illā żikrul lil-‘ālamīn(a).

Þar sem (Kóraninn) er ekkert annað en viðvörun fyrir alla náttúruna.