Q.S Á-Tur (اَلطُّور) - 49 Fjöldi versa

وَالطُّوْرِۙ

waṭ-ṭūr(i).

Við fjallið (Sínaí),

وَكِتٰبٍ مَّسْطُوْرٍۙ

wa kitābim masṭūr(in).

og samkvæmt bókinni sem rituð var,

فِيْ رَقٍّ مَّنْشُوْرٍۙ

fī raqqim mansyūr(in).

á opnu blaði,

وَّالْبَيْتِ الْمَعْمُوْرِۙ

wal-baitil-ma‘mūr(i).

fyrir sakir Baitulma'mur (Ka'bah),

وَالسَّقْفِ الْمَرْفُوْعِۙ

was-saqfil-marfū‘(i).

fyrir sakir hins upphækkaða þaks (himins),

وَالْبَحْرِ الْمَسْجُوْرِۙ

wal-baḥril-masjūr(i).

við sjóinn fullan af öldum,

اِنَّ عَذَابَ رَبِّكَ لَوَاقِعٌۙ

inna ‘ażāba rabbika lawāqi‘(un).

Vissulega mun refsing Drottins þíns vissulega koma fram,

مَّا لَهٗ مِنْ دَافِعٍۙ

mā lahū min dāfi‘(in).

ekkert getur staðist það,

يَّوْمَ تَمُوْرُ السَّمَاۤءُ مَوْرًاۙ

yauma tamūrus-samā'u maurā(n).

þann dag (þegar) himnarnir skjálfa harkalega,

وَّتَسِيْرُ الْجِبَالُ سَيْرًاۗ

wa tasīrul-jibālu sairā(n).

og fjöllin eru að hreyfast (hreyfast).

فَوَيْلٌ يَّوْمَىِٕذٍ لِّلْمُكَذِّبِيْنَۙ

fawailuy yauma'iżil lil-mukażżibīn(a).

Svo vei þeim sem ljúga á þeim degi.

الَّذِيْنَ هُمْ فِيْ خَوْضٍ يَّلْعَبُوْنَۘ

allażīna hum fī khauḍiy yal‘abūn(a).

Fólk sem iðkar lygar (syndsamlegar athafnir),

يَوْمَ يُدَعُّوْنَ اِلٰى نَارِ جَهَنَّمَ دَعًّاۗ

yauma yuda‘‘ūna ilā nāri jahannama da‘‘ā(n).

Á þeim degi verða þeir reknir til helvítis af öllum mætti.

هٰذِهِ النَّارُ الَّتِيْ كُنْتُمْ بِهَا تُكَذِّبُوْنَ

hāżihin-nārul-latī kuntum bihā tukażżibūn(a).

(Þeim var sagt): „Þetta er helvítið sem þið neituðuð áður.“

اَفَسِحْرٌ هٰذَآ اَمْ اَنْتُمْ لَا تُبْصِرُوْنَ

afasiḥrun hāżā am antum lā tubṣirūn(a).

Er þetta þá galdur? Eða sérðu það ekki?

اِصْلَوْهَا فَاصْبِرُوْٓا اَوْ لَا تَصْبِرُوْاۚ سَوَاۤءٌ عَلَيْكُمْۗ اِنَّمَا تُجْزَوْنَ مَا كُنْتُمْ تَعْمَلُوْنَ

iṣlauhā faṣbirū au lā taṣbirū, sawā'un ‘alaikum, innamā tujzauna mā kuntum ta‘malūn(a).

Gakktu inn í það (finndu fyrir hita eldsins); hvort sem þú ert þolinmóður eða ekki, þá gildir það sama um þig; Reyndar munt þú aðeins fá umbun fyrir það sem þú hefur gert.

اِنَّ الْمُتَّقِيْنَ فِيْ جَنّٰتٍ وَّنَعِيْمٍۙ

innal-muttaqīna fī jannātiw wa na‘īm(in).

Vissulega munu þeir sem eru guðhræddir vera í paradís og njóta,

فٰكِهِيْنَ بِمَآ اٰتٰىهُمْ رَبُّهُمْۚ وَوَقٰىهُمْ رَبُّهُمْ عَذَابَ الْجَحِيْمِ

fākihīna bimā ātāhum rabbuhum, wa waqāhum rabbuhum ‘ażābal-jaḥīm(i).

Þeir fagna því sem Guð hefur gefið þeim og Guð verndar þá fyrir refsingu helvítis.

كُلُوْا وَاشْرَبُوْا هَنِيْۤـًٔا ۢبِمَا كُنْتُمْ تَعْمَلُوْنَۙ

kulū wasyrabū hanī'am bimā kuntum ta‘malūn(a).

(Þeim var sagt): „Etið og drekkið með ánægju sem umbun fyrir verk ykkar.“

مُتَّكِـِٕيْنَ عَلٰى سُرُرٍ مَّصْفُوْفَةٍۚ وَزَوَّجْنٰهُمْ بِحُوْرٍ عِيْنٍ

muttaki'īna ‘alā sururim maṣfūfah(tin), wa zawwajnāhum biḥūrin ‘īn(in).

Þau lágu í útbúnum legubekkjum og Við gáfum þeim pör af englum með fallegum augum.

وَالَّذِيْنَ اٰمَنُوْا وَاتَّبَعَتْهُمْ ذُرِّيَّتُهُمْ بِاِيْمَانٍ اَلْحَقْنَا بِهِمْ ذُرِّيَّتَهُمْ وَمَآ اَلَتْنٰهُمْ مِّنْ عَمَلِهِمْ مِّنْ شَيْءٍۗ كُلُّ امْرِئٍ ۢبِمَا كَسَبَ رَهِيْنٌ

wal-lażīna āmanū wattaba‘athum żurriyyatuhum bi'īmānin alḥaqnā bihim żurriyyatahum wa mā alatnāhum min ‘amalihim min syai'(in), kullumri'im bimā kasaba rahīn(un).

Og þeir sem trúa og afkomendur þeirra sem fylgja þeim í trú, við þá munum við sameinast afkomendum þeirra (í Paradís) og við munum ekki draga úr umbun góðverka þeirra á nokkurn hátt. Sérhver maður er bundinn við það sem hann hefur áunnið sér.

وَاَمْدَدْنٰهُمْ بِفَاكِهَةٍ وَّلَحْمٍ مِّمَّا يَشْتَهُوْنَ

wa amdadnāhum bifākihatiw wa laḥmim mimmā yasytahūn(a).

Og vér gáfum þeim aukinn ávöxt og kjöt af öllu tagi sem þeir girntust.

يَتَنَازَعُوْنَ فِيْهَا كَأْسًا لَّا لَغْوٌ فِيْهَا وَلَا تَأْثِيْمٌ

yatanāza‘ūna fīhā ka'sal lā lagwun fīhā wa lā ta'ṡīm(un).

(Í paradís) munu þeir rétta hver öðrum bikara sem innihaldið mun ekki (leiða til) gagnslausra mælla eða syndsamlegra verka.

۞ وَيَطُوْفُ عَلَيْهِمْ غِلْمَانٌ لَّهُمْ كَاَنَّهُمْ لُؤْلُؤٌ مَّكْنُوْنٌۚ

wa yaṭūfu ‘alaihim gilmānul lahum ka'annahum lu'lu'um maknūn(un).

Og í kringum þau eru ungir menn sem ganga um (þjóna) þeim, eins og þau væru faldar perlur.

وَاَقْبَلَ بَعْضُهُمْ عَلٰى بَعْضٍ يَّتَسَاۤءَلُوْنَ

wa aqbala ba‘ḍuhum ‘alā ba‘ḍiy yatasā'alūn(a).

Og sumir þeirra stóðu hver andspænis öðrum og heilsuðust.

قَالُوْٓا اِنَّا كُنَّا قَبْلُ فِيْٓ اَهْلِنَا مُشْفِقِيْنَ

qālū innā kunnā qablu fī ahlinā musyfiqīn(a).

Þeir sögðu: „Sannarlega, þegar við vorum meðal fjölskyldna okkar, vorum við hrædd (við refsingu).

فَمَنَّ اللّٰهُ عَلَيْنَا وَوَقٰىنَا عَذَابَ السَّمُوْمِ

fa mannallāhu ‘alainā wa waqānā ‘ażābas-samūm(i).

Þannig að Allah gaf okkur náð og verndaði okkur frá kvalum helvítis.

اِنَّا كُنَّا مِنْ قَبْلُ نَدْعُوْهُۗ اِنَّهٗ هُوَ الْبَرُّ الرَّحِيْمُ ࣖ

innā kunnā min qablu nad‘ūh(u), innahū huwal-barrur-raḥīm(u).

Vissulega höfum við dýrkað hann frá ómunatíð. Hann er hinn mesti gæskugjafi, hinn miskunnsamasti.

فَذَكِّرْ فَمَآ اَنْتَ بِنِعْمَتِ رَبِّكَ بِكَاهِنٍ وَّلَا مَجْنُوْنٍۗ

fa żakkir famā anta bini‘mati rabbika bikāhiniw wa lā majnūn(in).

Verið því varaðir, því að fyrir náð Drottins yðar ert þú (Múhameð) hvorki spásagnamaður né brjálæðingur.

اَمْ يَقُوْلُوْنَ شَاعِرٌ نَّتَرَبَّصُ بِهٖ رَيْبَ الْمَنُوْنِ

am yaqūlūna syā‘irin natarabbaṣu bihī raibal-manūn(i).

Þau sögðu meira að segja: „Hann er skáld, við erum að bíða eftir að slys hendi hann.“

قُلْ تَرَبَّصُوْا فَاِنِّيْ مَعَكُمْ مِّنَ الْمُتَرَبِّصِيْنَۗ

qul tarabbaṣū fa innī ma‘akum minal-mutarabbiṣīn(a).

Segðu (Múhameð): „Bíddu! Vissulega er ég einn af þeim sem bíða með þér.“

اَمْ تَأْمُرُهُمْ اَحْلَامُهُمْ بِهٰذَآ اَمْ هُمْ قَوْمٌ طَاغُوْنَۚ

am ta'muruhum aḥlāmuhum bihāżā am hum qaumun ṭāgūn(a).

Eru þeir skipaðir af huga sínum til að bera fram þessar (ásakanir) eða eru þeir þjóð sem fer yfir mörkin?

اَمْ يَقُوْلُوْنَ تَقَوَّلَهٗۚ بَلْ لَّا يُؤْمِنُوْنَۚ

am yaqūlūna taqawwalah(ū), bal lā yu'minūn(a).

Eða segja þeir: „Hann (Múhameð) er félagi þeirra?“ Nei! Það eru þeir sem ekki trúa.

فَلْيَأْتُوْا بِحَدِيْثٍ مِّثْلِهٖٓ اِنْ كَانُوْا صٰدِقِيْنَۗ

falya'tū biḥadīṡim miṡlihī in kānū ṣādiqīn(a).

Látið þá því framleiða eitthvað þessu líkt (Kóraninn) ef þeir eru sannfærðir.

اَمْ خُلِقُوْا مِنْ غَيْرِ شَيْءٍ اَمْ هُمُ الْخٰلِقُوْنَۗ

am khuliqū min gairi syai'in am humul-khāliqūn(a).

Eða voru þau búin til án uppruna eða sköpuðu þau (sjálf sig)?

اَمْ خَلَقُوا السَّمٰوٰتِ وَالْاَرْضَۚ بَلْ لَّا يُوْقِنُوْنَۗ

am khalaqus-samāwāti wal-arḍ(a), bal lā yūqinūn(a).

Eða hafa þeir skapað himininn og jörðina? En þeir trúa ekki (því sem þeir segja).

اَمْ عِنْدَهُمْ خَزَاۤىِٕنُ رَبِّكَ اَمْ هُمُ الْمُصَۣيْطِرُوْنَۗ

am ‘indahum khazā'inu rabbika am humul-musaiṭirūn(a).

Eða er fjársjóður Drottins þíns við hlið þeirra eða eru þeir við völd?

اَمْ لَهُمْ سُلَّمٌ يَّسْتَمِعُوْنَ فِيْهِۚ فَلْيَأْتِ مُسْتَمِعُهُمْ بِسُلْطٰنٍ مُّبِيْنٍۗ

am lahum sullamuy yastami‘ūna fīh(i), falya'ti mustami‘uhum bisulṭānim mubīn(in).

Eða hafa þeir stiga (til himins) til að hlusta (á hið ósýnilega)? Þá skulu þeir sem hlusta á meðal þeirra koma með skýr sönnunargögn.

اَمْ لَهُ الْبَنٰتُ وَلَكُمُ الْبَنُوْنَۗ

am lahul-banātu wa lakumul-banūn(a).

Eða eru dætur honum fyrir og synir þér fyrir?

اَمْ تَسْـَٔلُهُمْ اَجْرًا فَهُمْ مِّنْ مَّغْرَمٍ مُّثْقَلُوْنَۗ

am tas'aluhum ajran fahum mim magramim muṡqalūn(a).

Eða biður þú (Múhameð) þá um bætur svo að þeir séu skuldbundnir?

اَمْ عِنْدَهُمُ الْغَيْبُ فَهُمْ يَكْتُبُوْنَۗ

am ‘indahumul-gaibu fahum yaktubūn(a).

Eða hafa þeir (þekkingu) á hinu ósýnilega og skrifa það niður?

اَمْ يُرِيْدُوْنَ كَيْدًاۗ فَالَّذِيْنَ كَفَرُوْا هُمُ الْمَكِيْدُوْنَۗ

am yurīdūna kaidā(n), fal-lażīna kafarū humul-makīdūn(a).

Eða ætla þeir sér að blekkja? En það eru vantrúaðir sem láta blekkjast.

اَمْ لَهُمْ اِلٰهٌ غَيْرُ اللّٰهِ ۗسُبْحٰنَ اللّٰهِ عَمَّا يُشْرِكُوْنَ

am lahum ilāhun gairullāh(i), subḥānallāhi ‘ammā yusyrikūn(a).

Eða eiga þeir aðra guði en Allah? Dýrð sé Allah fyrir það sem þeir tengja hver við annan.

وَاِنْ يَّرَوْا كِسْفًا مِّنَ السَّمَاۤءِ سَاقِطًا يَّقُوْلُوْا سَحَابٌ مَّرْكُوْمٌ

wa iy yarau kisfam minas-samā'i sāqiṭay yaqūlū saḥābum markūm(un).

Og ef þeir sjá ský falla af himni, segja þeir: „Þetta eru ský sem hafa hrúgast saman.“

فَذَرْهُمْ حَتّٰى يُلٰقُوْا يَوْمَهُمُ الَّذِيْ فِيْهِ يُصْعَقُوْنَۙ

fażarhum ḥattā yulāqū yaumahumul-lażī fīhi yuṣ‘aqūn(a).

Látið þá því í friði þar til þeir mæta þeim degi sem þeim var lofað, á þeim degi verða þeir tortímdir,

يَوْمَ لَا يُغْنِيْ عَنْهُمْ كَيْدُهُمْ شَيْـًٔا وَّلَا هُمْ يُنْصَرُوْنَۗ

yauma lā yugnī ‘anhum kaiduhum syai'aw wa lā hum yunṣarūn(a).

(þ.e.) á þeim degi (þegar) áform þeirra munu ekki gagnast þeim og þeim verður engin hjálp veitt.

وَاِنَّ لِلَّذِيْنَ ظَلَمُوْا عَذَابًا دُوْنَ ذٰلِكَ وَلٰكِنَّ اَكْثَرَهُمْ لَا يَعْلَمُوْنَ

wa inna lil-lażīna ẓalamū ‘ażāban dūna żālika wa lākinna akṡarahum lā ya‘lamūn(a).

Og vissulega er refsing fyrir þá sem gera rangt enn til staðar. En flestir þeirra vita það ekki.

وَاصْبِرْ لِحُكْمِ رَبِّكَ فَاِنَّكَ بِاَعْيُنِنَا وَسَبِّحْ بِحَمْدِ رَبِّكَ حِيْنَ تَقُوْمُۙ

waṣbir liḥukmi rabbika fa innaka bi'a‘yuninā wa sabbiḥ biḥamdi rabbika ḥīna taqūm(u).

Og vertu þolinmóður (Múhameð) og bíddu eftir úrskurði Drottins þíns, því að þú ert vissulega undir eftirliti okkar, og vegsamaðu sjálfan þig með því að lofa Drottin þinn þegar þú vaknar.

وَمِنَ الَّيْلِ فَسَبِّحْهُ وَاِدْبَارَ النُّجُوْمِ ࣖ

wa minal-laili fa sabbiḥhu wa idbāran-nujūm(i).

og vegsama hann á sumum næturnar og (einnig) við sest stjörnurnar (í dögun).