Q.S Qaf (ق) - 45 Fjöldi versa

قۤ ۗوَالْقُرْاٰنِ الْمَجِيْدِ ۖ

qāf, wal-qur'ānil-majīd(i).

Qaf. Samkvæmt hinum göfuga Kóraninum.

بَلْ عَجِبُوْٓا اَنْ جَاۤءَهُمْ مُّنْذِرٌ مِّنْهُمْ فَقَالَ الْكٰفِرُوْنَ هٰذَا شَيْءٌ عَجِيْبٌ ۚ

bal ‘ajibū an jā'ahum munżirum minhum faqālal-kāfirūna hāżā syai'un ‘ajīb(un).

(Þeir tóku ekki við því) en furðuðust á því að varnaraðili skyldi koma til þeirra úr þeirra hópi, og vantrúuðu sögðu: „Þetta er sannarlega ótrúlegt.“

ءَاِذَا مِتْنَا وَكُنَّا تُرَابًا ۚ ذٰلِكَ رَجْعٌۢ بَعِيْدٌ

a'iżā mitnā wa kunnā turābā(n), żālika raj‘um ba‘īd(un).

Hvað ef við höfum dáið og orðið að mold (munum við koma aftur)? Það er ómögulegt að snúa aftur.

قَدْ عَلِمْنَا مَا تَنْقُصُ الْاَرْضُ مِنْهُمْ ۚوَعِنْدَنَا كِتٰبٌ حَفِيْظٌ

qad ‘alimnā mā tanquṣul-arḍu minhum, wa ‘indanā kitābun ḥafīẓ(un).

Vissulega vitum við nú þegar hvað jörðin gleypti úr (líkama þeirra), því að hjá okkur er vel varðveitt bók (skrá).

بَلْ كَذَّبُوْا بِالْحَقِّ لَمَّا جَاۤءَهُمْ فَهُمْ فِيْٓ اَمْرٍ مَّرِيْجٍ

bal każżabū bil-ḥaqqi lammā jā'ahum fahum fī amrim marīj(in).

Reyndar afneituðu þeir sannleikanum þegar hann (sannleikurinn) kom til þeirra, svo þeir voru í ruglingsástandi.

اَفَلَمْ يَنْظُرُوْٓا اِلَى السَّمَاۤءِ فَوْقَهُمْ كَيْفَ بَنَيْنٰهَا وَزَيَّنّٰهَا وَمَا لَهَا مِنْ فُرُوْجٍ

afalam yanẓurū ilas-samā'i fauqahum kaifa banaināhā wa zayyanāhā wa mā lahā min furūj(in).

Sjá þau þá ekki himininn fyrir ofan sig, hvernig við byggðum hann og skreyttu hann og hann hefur ekki minnstu sprungu?

وَالْاَرْضَ مَدَدْنٰهَا وَاَلْقَيْنَا فِيْهَا رَوَاسِيَ وَاَنْۢبَتْنَا فِيْهَا مِنْ كُلِّ زَوْجٍۢ بَهِيْجٍۙ

wal-arḍa madadnāhā wa alqainā fīhā rawāsiya wa ambatnā fīhā min kulli zaujim bahīj(in).

Og jörðin sem við breiddum út og gróðursettum á henni sterk fjöll og gróðursettum á henni fagurplöntur,

تَبْصِرَةً وَّذِكْرٰى لِكُلِّ عَبْدٍ مُّنِيْبٍ

tabṣirataw wa żikrā likulli ‘abdim munīb(in).

að vera lexía og viðvörun fyrir hvern þjón sem snýr aftur (gefur sig Allah).

وَنَزَّلْنَا مِنَ السَّمَاۤءِ مَاۤءً مُّبٰرَكًا فَاَنْۢبَتْنَا بِهٖ جَنّٰتٍ وَّحَبَّ الْحَصِيْدِۙ

wa nazzalnā minas-samā'i mā'am mubārakan fa'ambatnā bihī jannātiw wa ḥabbal-ḥaṣīd(i).

Og Vér sendum niður af himni blessað vatn og látum með því vaxa gróskumikil tré og korn til uppskeru.

وَالنَّخْلَ بٰسِقٰتٍ لَّهَا طَلْعٌ نَّضِيْدٌۙ

wan-nakhla bāsiqātil lahā ṭal‘un naḍīd(un).

Og hávaxin döðlupálmatré sem hafa canangs í röðum,

رِّزْقًا لِّلْعِبَادِۙ وَاَحْيَيْنَا بِهٖ بَلْدَةً مَّيْتًاۗ كَذٰلِكَ الْخُرُوْجُ

rizqal lil-‘ibād(i), wa aḥyainā bihī baldatam maitā(n), każālikal-khurūj(u).

(sem) næringu fyrir þjóna (okkar) og við endurlífguðum með (vatni) þetta dauða (ófrjóa) land. Þannig á sér upprisan (úr gröfinni) stað.

كَذَّبَتْ قَبْلَهُمْ قَوْمُ نُوْحٍ وَّاَصْحٰبُ الرَّسِّ وَثَمُوْدُ

każżabat qablahum qaumu nūḥiw wa aṣḥābur-rassi wa ṡamūd(u).

Áður en þeir höfðu fólkið í Nóa, íbúar Rass og Samuds, afneitað (postulunum),

وَعَادٌ وَّفِرْعَوْنُ وَاِخْوَانُ لُوْطٍۙ

wa ‘āduw wa fir‘aunu wa ikhwānu lūṭ(in).

og (eins og) fólkið í 'Ad, fólkið í Faraó og fólkið í Lút,

وَّاَصْحٰبُ الْاَيْكَةِ وَقَوْمُ تُبَّعٍۗ كُلٌّ كَذَّبَ الرُّسُلَ فَحَقَّ وَعِيْدِ

wa aṣḥābul-aikati wa qaumu tubba‘(in), kullun każżabar-rusula faḥaqqa wa‘īd(i).

og (einnig) fólkið í Aikah og Tubba'-þjóðinni. Þau hafa öll logið að postulunum, svo hótun mín (við þau) á við.

اَفَعَيِيْنَا بِالْخَلْقِ الْاَوَّلِۗ بَلْ هُمْ فِيْ لَبْسٍ مِّنْ خَلْقٍ جَدِيْدٍ ࣖ

afa ‘ayīna bil-khalqil-awwal(i), bal hum fī labsim min khalqin jadīd(in).

Erum við þá þreytt á fyrstu sköpuninni? (Alls ekki) í raun eru þau í vafa um sköpun hinnar nýju.

وَلَقَدْ خَلَقْنَا الْاِنْسَانَ وَنَعْلَمُ مَا تُوَسْوِسُ بِهٖ نَفْسُهٗ ۖوَنَحْنُ اَقْرَبُ اِلَيْهِ مِنْ حَبْلِ الْوَرِيْدِ

wa laqad khalaqnal-insāna wa na‘lamu mā tuwaswisu bihī nafsuh(ū), wa naḥnu aqrabu ilaihi min ḥablil-warīd(i).

Og vissulega höfum Vér skapað manninn og vitum hvað hjarta hans hvíslar, og Vér erum honum nær en hálsæð hans.

اِذْ يَتَلَقَّى الْمُتَلَقِّيٰنِ عَنِ الْيَمِيْنِ وَعَنِ الشِّمَالِ قَعِيْدٌ

iż yatalaqqal-mutalaqqiyāni ‘anil-yamīni wa ‘anisy-syimāli qa‘īd(un).

(Munið) þegar tveir englar skráðu (verk hans), annar sat til hægri og hinn til vinstri.

مَا يَلْفِظُ مِنْ قَوْلٍ اِلَّا لَدَيْهِ رَقِيْبٌ عَتِيْدٌ

mā yalfiẓu min qaulin illā ladaihi raqībun ‘atīd(un).

Hann mælir ekki eitt einasta orð en við hlið hans er vökul engill sem er alltaf reiðubúinn (til að skrá það).

وَجَاۤءَتْ سَكْرَةُ الْمَوْتِ بِالْحَقِّ ۗذٰلِكَ مَا كُنْتَ مِنْهُ تَحِيْدُ

wa jā'at sakratul-mauti bil-ḥaqq(i), żālika mā kunta minhu taḥīd(u).

Og þá kom hinn raunverulegi dauðinn. Það var það sem þú vildir forðast í fyrsta lagi.

وَنُفِخَ فِى الصُّوْرِۗ ذٰلِكَ يَوْمُ الْوَعِيْدِ

wa nufikha fiṣ-ṣūr(i), żālika yaumul-wa‘īd(i).

Og lúðurinn blés. Það var dagurinn sem var í hættu.

وَجَاۤءَتْ كُلُّ نَفْسٍ مَّعَهَا سَاۤىِٕقٌ وَّشَهِيْدٌ

wa jā'at kullu nafsim ma‘ahā sā'iquw wa syahīd(un).

Allir munu koma með (engla)fylgd og (engla)votti.

لَقَدْ كُنْتَ فِيْ غَفْلَةٍ مِّنْ هٰذَا فَكَشَفْنَا عَنْكَ غِطَاۤءَكَ فَبَصَرُكَ الْيَوْمَ حَدِيْدٌ

laqad kunta fī gaflatim min hāżā fakasyafnā ‘anka giṭā'aka fabaṣarukal-yauma ḥadīd(un).

Vissulega varstu áður gálaus varðandi þetta (atburð), svo Vér fjarlægðum huluna (sem hylur) augu þín, svo að sjón þín verði mjög skörp í dag.

وَقَالَ قَرِيْنُهٗ هٰذَا مَا لَدَيَّ عَتِيْدٌۗ

wa qāla qarīnuhū hāżā mā ladayya ‘atīd(un).

Og (engillinn) sem fylgdi honum sagði: „Þetta er (verkafrétt) sem ég hef.“

اَلْقِيَا فِيْ جَهَنَّمَ كُلَّ كَفَّارٍ عَنِيْدٍ

alqiyā fī jahannama kulla kaffārin ‘anīd(in).

(Allah segir): „Kastið ykkur báðum í helvíti, öllum þeim sem eru mjög óhlýðnir og þrjóskir,

مَنَّاعٍ لِّلْخَيْرِ مُعْتَدٍ مُّرِيْبٍۙ

mannā‘il lil-khairi mu‘tadim murīb(in).

sem er mjög tregur til að gera góðverk, fer út fyrir mörk og er hikandi,

ۨالَّذِيْ جَعَلَ مَعَ اللّٰهِ اِلٰهًا اٰخَرَ فَاَلْقِيٰهُ فِى الْعَذَابِ الشَّدِيْدِ

allażī ja‘ala ma‘allāhi ilāhan ākhara fa'alqiyāhu fil-‘ażābisy-syadīd(i).

sem tengir sig við aðra guði ásamt Allah, og varpa honum síðan þungum refsingum.“

۞ قَالَ قَرِيْنُهٗ رَبَّنَا مَآ اَطْغَيْتُهٗ وَلٰكِنْ كَانَ فِيْ ضَلٰلٍۢ بَعِيْدٍ

qāla qarīnuhū rabbanā mā aṭgaituhū wa lākin kāna fī ḍalālim ba‘īd(in).

(Satan) sem var í fylgd með honum sagði (einnig): „Drottinn okkar, ég leiddi hann ekki afvega heldur fór hann sjálfur djúpt villur vegar.“

قَالَ لَا تَخْتَصِمُوْا لَدَيَّ وَقَدْ قَدَّمْتُ اِلَيْكُمْ بِالْوَعِيْدِ

qāla lā takhtaṣimū ladayya wa qad qaddamtu ilaikum bil-wa‘īd(i).

(Allah) segir: „Deilið ekki fyrir mér, því ég hef áður hótað ykkur.“

مَا يُبَدَّلُ الْقَوْلُ لَدَيَّ وَمَآ اَنَا۠ بِظَلَّامٍ لِّلْعَبِيْدِ ࣖ

mā yubaddalul-qaulu ladayya wa mā ana biẓallāmil lil-‘abīd(i).

Ákvörðunum mínum er ekki hægt að breyta og ég geri ekki þjónum mínum rangt.“

يَوْمَ نَقُوْلُ لِجَهَنَّمَ هَلِ امْتَلَـْٔتِ وَتَقُوْلُ هَلْ مِنْ مَّزِيْدٍ

yauma naqūlu lijahannama halimtala'ti wa taqūlu hal mim mazīd(in).

(Munið þið) daginn (þegar) við spurðum Jahanam: „Eruð þið saddur?“ Hann svaraði: „Er eitthvað aukalega?“

وَاُزْلِفَتِ الْجَنَّةُ لِلْمُتَّقِيْنَ غَيْرَ بَعِيْدٍ

wa uzlifatil-jannatu lil-muttaqīna gaira ba‘īd(in).

Þó að paradís sé nærri þeim sem eru guðhræddir, á stað ekki langt frá þeim.

هٰذَا مَا تُوْعَدُوْنَ لِكُلِّ اَوَّابٍ حَفِيْظٍۚ

hāżā mā tū‘adūna likulli awwābin ḥafīẓ(in).

(Þeim var sagt): „Þetta er blessunin sem ykkur var lofað, (þ.e.) hverjum þeim þjóni sem iðrast stöðugt (fyrir Allah) og heldur (öllum hans reglum).“

مَنْ خَشِيَ الرَّحْمٰنَ بِالْغَيْبِ وَجَاۤءَ بِقَلْبٍ مُّنِيْبٍۙ

man khasyiyar-raḥmāna bil-gaibi wa jā'a biqalbim munīb(in).

(Það er) sá sem óttast Allah, hinn miskunnsamasta, jafnvel þótt hann sé ósýnilegur (fyrir honum) og komi með iðrandi hjarta,

ۨادْخُلُوْهَا بِسَلٰمٍ ۗذٰلِكَ يَوْمُ الْخُلُوْدِ

udkhulūhā bisalām(in), żālika yaumul-khulūd(i).

Gangið inn (til himins) óhultur og friðsamlega. Það er hinn eilífi dagur.“

لَهُمْ مَّا يَشَاۤءُوْنَ فِيْهَا وَلَدَيْنَا مَزِيْدٌ

lahum mā yasyā'ūna fīhā wa ladainā mazīd(un).

Þeir öðlast í því það sem þeir þrá, og hjá okkur er meira.

وَكَمْ اَهْلَكْنَا قَبْلَهُمْ مِّنْ قَرْنٍ هُمْ اَشَدُّ مِنْهُمْ بَطْشًا فَنَقَّبُوْا فِى الْبِلَادِۗ هَلْ مِنْ مَّحِيْصٍ

wa kam ahlaknā qablahum min qarnin hum asyaddu minhum baṭsyan fanaqqabū fil-bilād(i), hal mim maḥīṣ(in).

Og hversu marga menn eyddum vér fyrir þeim, (þótt) þeir væru öflugri en þessir (síðar fólk)? Þeir hafa kannað mörg lönd. Er nokkur undankomuleið (frá tortímingu fyrir þá)?

اِنَّ فِيْ ذٰلِكَ لَذِكْرٰى لِمَنْ كَانَ لَهٗ قَلْبٌ اَوْ اَلْقَى السَّمْعَ وَهُوَ شَهِيْدٌ

inna fī żālika lażikrā liman kāna lahū qalbun au alqas-sam‘a wa huwa syahīd(un).

Vissulega hlýtur þetta að felast viðvörun fyrir þá sem hafa hjarta eða nota heyrn sína, meðan þeir verða vitni að þessu.

وَلَقَدْ خَلَقْنَا السَّمٰوٰتِ وَالْاَرْضَ وَمَا بَيْنَهُمَا فِيْ سِتَّةِ اَيَّامٍۖ وَّمَا مَسَّنَا مِنْ لُّغُوْبٍ

wa laqad khalaqnas-samāwāti wal-arḍa wa mā bainahumā fī sittati ayyām(in), wa mā massanā mil lugūb(in).

Og vissulega sköpuðum Vér himininn og jörðina og það sem á milli þeirra er á sex öldum og Vér fundum ekki fyrir neinu þreytu.

فَاصْبِرْ عَلٰى مَا يَقُوْلُوْنَ وَسَبِّحْ بِحَمْدِ رَبِّكَ قَبْلَ طُلُوْعِ الشَّمْسِ وَقَبْلَ الْغُرُوْبِ ۚ

faṣbir ‘alā mā yaqūlūna wa sabbiḥ biḥamdi rabbika qabla ṭulū‘isy-syamsi wa qablal-gurūb(i).

Verið því þolinmóð við það sem þau segja og lofið Drottin ykkar áður en sólin rís og áður en hún sest.

وَمِنَ الَّيْلِ فَسَبِّحْهُ وَاَدْبَارَ السُّجُوْدِ

wa minal-laili fasabbiḥhu wa adbāras-sujūd(i).

Og dýrka hann á nóttunni og eftir hverja bæn.

وَاسْتَمِعْ يَوْمَ يُنَادِ الْمُنَادِ مِنْ مَّكَانٍ قَرِيْبٍ

wastami‘ yauma yunādil-munādi mim makānin qarīb(in).

Og hlustaðu (á kallið) á þeim degi (þegar) kallandi (engillinn) kallar frá nálægum stað.

يَوْمَ يَسْمَعُوْنَ الصَّيْحَةَ بِالْحَقِّ ۗذٰلِكَ يَوْمُ الْخُرُوْجِ

yauma yasma‘ūnaṣ-ṣaiḥata bil-ḥaqq(i), żālika yaumul-khurūj(i).

(Það er) dagurinn þegar þeir munu heyra hina hræðilegu rödd í sannleika. Það er dagurinn sem þeir munu koma fram (úr gröfinni).

اِنَّا نَحْنُ نُحْيٖ وَنُمِيْتُ وَاِلَيْنَا الْمَصِيْرُۙ

innā naḥnu nuḥyī wa numītu wa ilainal-maṣīr(u).

Vissulega gefum Við líf og völdum dauða og til Okkar er endurkoma (allra vera).

يَوْمَ تَشَقَّقُ الْاَرْضُ عَنْهُمْ سِرَاعًا ۗذٰلِكَ حَشْرٌ عَلَيْنَا يَسِيْرٌ

yauma tasyaqqaqul-arḍu ‘anhum sirā‘ā(n), żālika ḥasyrun ‘alainā yasīr(un).

(Það er) dagurinn þegar jörðin klofnar, þeir munu koma fram í flýti. Það er auðveld samkoma fyrir okkur.

نَحْنُ اَعْلَمُ بِمَا يَقُوْلُوْنَ وَمَآ اَنْتَ عَلَيْهِمْ بِجَبَّارٍۗ فَذَكِّرْ بِالْقُرْاٰنِ مَنْ يَّخَافُ وَعِيْدِ ࣖ

naḥnu a‘lamu bimā yaqūlūna wa mā anta ‘alaihim bijabbār(in), fażakkir bil-qur'āni may yakhāfu wa‘īd(i).

Við vitum best hvað þeir segja, og þú (Múhameð) ert ekki þvingandi afl á þá. Varaðu því við með Kóraninum hvern þann sem óttast viðvörun mína.