وَاَمَّا مَنْ اُوْتِيَ كِتٰبَهٗ بِشِمَالِهٖ ەۙ فَيَقُوْلُ يٰلَيْتَنِيْ لَمْ اُوْتَ كِتٰبِيَهْۚ
wa ammā man ūtiya kitābahū bisyimālih(ī), fa yaqūlu yā laitanī lam ūta kitābiyah.
Bad shaphang uta u briew uba la ai ia ka kot jong u ha ka kti kadiang jong u, u la ong, “Kan bha lada (kane) ka kot ym ai ha nga.”
وَلَمْ اَدْرِ مَا حِسَابِيَهْۚ
wa lam adri mā ḥisābiyah.
Kumta ngam nang ban khein ia ka.
يٰلَيْتَهَا كَانَتِ الْقَاضِيَةَۚ
yā laitahā kānatil-qāḍiyah(ta).
O, to ai ba (ka jingiap) kan long kata kaba pynkut ia baroh.
وَاَمَّا مَنْ اُوْتِيَ كِتٰبَهٗ وَرَاۤءَ ظَهْرِهٖۙ
wa ammā man ūtiya kitābahū warā'a ẓahrih(ī).
Bad shaphang uta uba la ai jingkhein nadien, .
فَسَوْفَ يَدْعُوْا ثُبُوْرًاۙ
fa saufa yad‘ū ṡubūrā(n).
un pyrta, “Kordit ia nga!”
وَّيَصْلٰى سَعِيْرًاۗ
wa yaṣlā sa‘īrā(n).
Bad un rung shapoh ka Ding kaba meh.