وَاَمَّا مَنْ اُوْتِيَ كِتٰبَهٗ بِشِمَالِهٖ ەۙ فَيَقُوْلُ يٰلَيْتَنِيْ لَمْ اُوْتَ كِتٰبِيَهْۚ
wa ammā man ūtiya kitābahū bisyimālih(ī), fa yaqūlu yā laitanī lam ūta kitābiyah.
மேலும், தன் இடது கையில் புத்தகம் கொடுக்கப்பட்ட அந்த நபரைப் பொறுத்தவரை, அவர், "(இந்தப்) புத்தகம் எனக்குக் கொடுக்கப்படாமல் இருந்திருந்தால் நன்றாக இருந்திருக்கும்" என்றார்.
وَلَمْ اَدْرِ مَا حِسَابِيَهْۚ
wa lam adri mā ḥisābiyah.
எனவே, நான் அதை எப்படி கணக்கிட்டேன் என்று எனக்குத் தெரியவில்லை.
يٰلَيْتَهَا كَانَتِ الْقَاضِيَةَۚ
yā laitahā kānatil-qāḍiyah(ta).
ஓ, மரணம்தான் எல்லாவற்றையும் முடிவுக்குக் கொண்டுவரட்டும்.
وَاَمَّا مَنْ اُوْتِيَ كِتٰبَهٗ وَرَاۤءَ ظَهْرِهٖۙ
wa ammā man ūtiya kitābahū warā'a ẓahrih(ī).
மேலும், பின்னாலிருந்து குறிப்புகள் வழங்கப்படும் அந்த நபரைப் பொறுத்தவரை,
فَسَوْفَ يَدْعُوْا ثُبُوْرًاۙ
fa saufa yad‘ū ṡubūrā(n).
அப்பொழுது அவன், “ஐயோ, எனக்குக் கேடு!” என்று கதறுவான்.
وَّيَصْلٰى سَعِيْرًاۗ
wa yaṣlā sa‘īrā(n).
மேலும் அவன் எரிகிற அக்கினிக்குள் (நரகத்திற்குள்) பிரவேசிப்பான்.