وَاَمَّا مَنْ اُوْتِيَ كِتٰبَهٗ بِشِمَالِهٖ ەۙ فَيَقُوْلُ يٰلَيْتَنِيْ لَمْ اُوْتَ كِتٰبِيَهْۚ
wa ammā man ūtiya kitābahū bisyimālih(ī), fa yaqūlu yā laitanī lam ūta kitābiyah.
און וואָס שייך דעם מענטש וועמענס בוך איז געגעבן געוואָרן אין זיין לינקער האַנט, האָט ער געזאָגט, "עס וואָלט געווען בעסער ווען (דאָס) בוך וואָלט מיר נישט געגעבן געוואָרן.
وَلَمْ اَدْرِ مَا حِسَابِيَهْۚ
wa lam adri mā ḥisābiyah.
אַלזאָ ווייס איך נישט ווי אַזוי איך האָב דאָס אויסגערעכנט.
يٰلَيْتَهَا كَانَتِ الْقَاضِيَةَۚ
yā laitahā kānatil-qāḍiyah(ta).
אָ, זאָל עס זײַן (דער טויט) וואָס ענדיקט אַלץ.
وَاَمَّا مَنْ اُوْتِيَ كِتٰبَهٗ وَرَاۤءَ ظَهْرِهٖۙ
wa ammā man ūtiya kitābahū warā'a ẓahrih(ī).
און וואָס שייך דעם מענטש וועמענס נאָטיצן ווערן געגעבן פֿון הינטן,
فَسَوْفَ يَدْعُوْا ثُبُوْرًاۙ
fa saufa yad‘ū ṡubūrā(n).
דעמאָלט וועט ער שרײַען, "וויי מיר!"
وَّيَصْلٰى سَعِيْرًاۗ
wa yaṣlā sa‘īrā(n).
און ער וועט אַרײַן אין דעם ברענענדיקן פֿײַער (גיהנום).