وَاَمَّا مَنْ اُوْتِيَ كِتٰبَهٗ بِشِمَالِهٖ ەۙ فَيَقُوْلُ يٰلَيْتَنِيْ لَمْ اُوْتَ كِتٰبِيَهْۚ
wa ammā man ūtiya kitābahū bisyimālih(ī), fa yaqūlu yā laitanī lam ūta kitābiyah.
És ami azt illeti, akinek a könyvet a bal kezébe adták, azt mondta: „Jobb lenne, ha (ezt) a könyvet nem adnák nekem.”
وَلَمْ اَدْرِ مَا حِسَابِيَهْۚ
wa lam adri mā ḥisābiyah.
Szóval nem tudom, hogy számoltam ki.
يٰلَيْتَهَا كَانَتِ الْقَاضِيَةَۚ
yā laitahā kānatil-qāḍiyah(ta).
Ó, bárcsak (a halál) vetne véget mindennek.
وَاَمَّا مَنْ اُوْتِيَ كِتٰبَهٗ وَرَاۤءَ ظَهْرِهٖۙ
wa ammā man ūtiya kitābahū warā'a ẓahrih(ī).
És ami azt illeti, akinek a jegyzeteit hátulról adják,
فَسَوْفَ يَدْعُوْا ثُبُوْرًاۙ
fa saufa yad‘ū ṡubūrā(n).
akkor felkiált: „Jaj nekem!”
وَّيَصْلٰى سَعِيْرًاۗ
wa yaṣlā sa‘īrā(n).
És belép az égő tűzbe (a pokolba).