وَاَمَّا مَنْ اُوْتِيَ كِتٰبَهٗ بِشِمَالِهٖ ەۙ فَيَقُوْلُ يٰلَيْتَنِيْ لَمْ اُوْتَ كِتٰبِيَهْۚ
wa ammā man ūtiya kitābahū bisyimālih(ī), fa yaqūlu yā laitanī lam ūta kitābiyah.
Ngunit tungkol sa sinumang ibinigay ang kanyang talaan sa kanyang kaliwang kamay, ay magsasabi siya: 'Sana'y hindi na lang ibinigay sa akin ang aking talaan!'
وَلَمْ اَدْرِ مَا حِسَابِيَهْۚ
wa lam adri mā ḥisābiyah.
At hindi ko alam kung ano ang aking pag-aayos.
يٰلَيْتَهَا كَانَتِ الْقَاضِيَةَۚ
yā laitahā kānatil-qāḍiyah(ta).
Sana'y ito na lang ang nagtapos sa lahat (ang kamatayan).
وَاَمَّا مَنْ اُوْتِيَ كِتٰبَهٗ وَرَاۤءَ ظَهْرِهٖۙ
wa ammā man ūtiya kitābahū warā'a ẓahrih(ī).
At tungkol naman sa sinumang binigyan ng kanyang talaan sa likod niya,
فَسَوْفَ يَدْعُوْا ثُبُوْرًاۙ
fa saufa yad‘ū ṡubūrā(n).
siya ay tatawag ng 'Kawawa ako!' (sa pagkawasak),
وَّيَصْلٰى سَعِيْرًاۗ
wa yaṣlā sa‘īrā(n).
at siya ay papasok sa apoy na nag-aalab (neraka).