Q.S Al-'Alaq (اَلْعَلَق) - 19 Oantal fersen

اِقْرَأْ بِاسْمِ رَبِّكَ الَّذِيْ خَلَقَۚ

iqra' bismi rabbikal-lażī khalaq(a).

Lês it mei (fermelding fan) de namme fan jo Hear dy't skepen hat,

خَلَقَ الْاِنْسَانَ مِنْ عَلَقٍۚ

khalaqal-insāna min ‘alaq(in).

Hy skepte de minske út in bloedklont.

اِقْرَأْ وَرَبُّكَ الْاَكْرَمُۙ

iqra' wa rabbukal-akram(u).

Lês, en jimme Hear is de Allerheechste,

الَّذِيْ عَلَّمَ بِالْقَلَمِۙ

allażī ‘allama bil-qalam(i).

Wa jout les (minsken) mei in pinne.

عَلَّمَ الْاِنْسَانَ مَا لَمْ يَعْلَمْۗ

‘allamal-insāna mā lam ya‘lam.

Hy learde de minske wat er net wist.

كَلَّآ اِنَّ الْاِنْسَانَ لَيَطْغٰىٓ ۙ

kallā innal-insāna layaṭgā.

Absoluut net! Wierlik, minsken binne echt bûten har grinzen,

اَنْ رَّاٰهُ اسْتَغْنٰىۗ

ar ra'āhustagnā.

as er sjocht dat er genôch is.

اِنَّ اِلٰى رَبِّكَ الرُّجْعٰىۗ

inna ilā rabbikar-ruj‘ā.

Wier, allinnich ta jimme Hear is (jimme) weromkomst.

اَرَاَيْتَ الَّذِيْ يَنْهٰىۙ

ara'aital-lażī yanhā.

Wat tinksto fan minsken dy't it ferbiede?

عَبْدًا اِذَا صَلّٰىۗ

‘abdan iżā ṣallā.

in tsjinner as er gebed docht,

اَرَاَيْتَ اِنْ كَانَ عَلَى الْهُدٰىٓۙ

ara'aita in kāna ‘alal-hudā.

Wat tinksto as hy (dejinge dy't ferbean is om te bidden) op 'e wierheid (begelieding) is,

اَوْ اَمَرَ بِالتَّقْوٰىۗ

au amara bit-taqwā.

Of sei er jimme dat jimme (Allah) bang wêze moatte?

اَرَاَيْتَ اِنْ كَذَّبَ وَتَوَلّٰىۗ

ara'aita in każżaba wa tawallā.

Wat tinksto as hy (dy't ferbiedt) liicht en him ôfkeart?

اَلَمْ يَعْلَمْ بِاَنَّ اللّٰهَ يَرٰىۗ

alam ya‘lam bi'annallāha yarā.

Wit er net dat Allah (al syn dieden) sjocht?

كَلَّا لَىِٕنْ لَّمْ يَنْتَهِ ەۙ لَنَسْفَعًاۢ بِالنَّاصِيَةِۙ

kallā la'il lam yantah(i), lanasfa‘am bin-nāṣiyah(ti).

It makket neat út! Yndied, as hy net ophâldt (mei dat te dwaan) sille Wy him wis by de boppekant fan syn holle slepe (nei de hel),

نَاصِيَةٍ كَاذِبَةٍ خَاطِئَةٍۚ

nāṣiyatin kāżibatin khāṭi'ah(tin).

nammentlik) de kroan fan 'e holle fan in persoan dy't liicht en ongehoorzaam is.

فَلْيَدْعُ نَادِيَهٗۙ

falyad‘u nādiyah(ū).

Dus lit him syn groep belje (om him te helpen),

سَنَدْعُ الزَّبَانِيَةَۙ

sanad‘uz-zabāniyah(ta).

Al gau sille Wy de Ingels fan Zabaniyah (de pleagers fan 'e sûnders) oanroppe,

كَلَّاۗ لَا تُطِعْهُ وَاسْجُدْ وَاقْتَرِبْ ۩ ࣖ

kallā, lā tuṭi‘hu wasjud waqtarib.

makket neat út! Gehorchje him net; en bûgje en kom tichterby (jimme ta Allah).