الۤمّۤ ۗ

alif lām mīm.

Alif Lam Mim.

تَنْزِيْلُ الْكِتٰبِ لَا رَيْبَ فِيْهِ مِنْ رَّبِّ الْعٰلَمِيْنَۗ

tanzīlul-kitābi lā raiba fīhi mir rabbil-‘ālamīn(a).

Ҡөрьәндең иңдерелеүе бөтә ғәләмдәрҙең Раббыһынан икәнлегенә шик юҡ.

اَمْ يَقُوْلُوْنَ افْتَرٰىهُ ۚ بَلْ هُوَ الْحَقُّ مِنْ رَّبِّكَ لِتُنْذِرَ قَوْمًا مَّآ اَتٰىهُمْ مِّنْ نَّذِيْرٍ مِّنْ قَبْلِكَ لَعَلَّهُمْ يَهْتَدُوْنَ

am yaqūlūnaftarāhu balhuwal-ḥaqqu mir rabbika litunżira qaumam mā atāhum min nażīrim min qablika la‘allahum yahtadūn(a).

Әммә ни өсөн улар (кафырҙар): «Ул (Мөхәммәт) уйлап сығарҙы», — тиҙәр. Юҡ, Ҡөрьән – Раббыңдан килгән хәҡиҡәт, һинән алда һине киҫәткән бер кем дә килмәгән кешеләрҙе киҫәтеү өсөн; шуға күрә улар етәкселек ала ала.

اَللّٰهُ الَّذِيْ خَلَقَ السَّمٰوٰتِ وَالْاَرْضَ وَمَا بَيْنَهُمَا فِيْ سِتَّةِ اَيَّامٍ ثُمَّ اسْتَوٰى عَلَى الْعَرْشِۗ مَا لَكُمْ مِّنْ دُوْنِهٖ مِنْ وَّلِيٍّ وَّلَا شَفِيْعٍۗ اَفَلَا تَتَذَكَّرُوْنَ

allāhul-lażī khalaqas-samāwāti wal-arḍa wa mā bainahumā fī sittati ayyāmin ṡummastawā ‘alal-‘arsy(i), mā lakum min dūnihī miw waliyyiw wa lā syafī‘(in), afalā tatażakkarūn(a).

Аллаһ Тәғәлә күктәрҙе, Ерҙе һәм улар араһындағы нәмәләрҙе алты быуатта яралтты, унан һуң Арш тауында йәшәне. Һеҙҙең өсөн Унан башҡа ярҙамсы ла, шәфәғәтсе лә юҡ. Шунан иғтибар итмәйһегеҙме?

يُدَبِّرُ الْاَمْرَ مِنَ السَّمَاۤءِ اِلَى الْاَرْضِ ثُمَّ يَعْرُجُ اِلَيْهِ فِيْ يَوْمٍ كَانَ مِقْدَارُهٗٓ اَلْفَ سَنَةٍ مِّمَّا تَعُدُّوْنَ

yudabbirul-amra minas-samā'i ilal-arḍi ṡumma ya‘ruju ilaihi fī yaumin kāna miqdāruhū alfa sanatim mimmā ta‘uddūn(a).

Ул күктән ергә тиклем бөтә эштәрҙе көйләй, һуңынан (эштәр) һинең иҫәптәрең буйынса оҙонлоғо (оҙонлоғо) мең йыл булған бер көндә Уға күтәрелә.

ذٰلِكَ عٰلِمُ الْغَيْبِ وَالشَّهَادَةِ الْعَزِيْزُ الرَّحِيْمُۙ

Żālika ‘ālimul-gaibi wasy-syahādatil-‘azīzur-raḥīm(u).

Йәшеренде лә, ысынбарлыҡты ла белгән, ҡөҙрәтле, мәрхәмәтле Аллаһ ул.

الَّذِيْٓ اَحْسَنَ كُلَّ شَيْءٍ خَلَقَهٗ وَبَدَاَ خَلْقَ الْاِنْسَانِ مِنْ طِيْنٍ

allażī aḥsana kulla syai'in khalaqahū wa bada'a khalqal-insāni min ṭīn(in).

Ул барлыҡҡа килтергән һәр нәмәне матурлаған һәм кешене ерҙән яралтыуға башланғыс биргән.

ثُمَّ جَعَلَ نَسْلَهٗ مِنْ سُلٰلَةٍ مِّنْ مَّاۤءٍ مَّهِيْنٍ ۚ

Ṡumma ja‘ala naslahū min sulālatim mim mā'im mahīn(in).

һуңынан Ул үҙенең нәҫелен түбән һыу (сперма) асылынан яратҡан.

ثُمَّ سَوّٰىهُ وَنَفَخَ فِيْهِ مِنْ رُّوْحِهٖ وَجَعَلَ لَكُمُ السَّمْعَ وَالْاَبْصَارَ وَالْاَفْـِٕدَةَۗ قَلِيْلًا مَّا تَشْكُرُوْنَ

Ṡumma sawwāhu wa nafakha fīhi mir rūḥihī wa ja‘ala lakumus-sam‘a wal-abṣāra wal-af'idah(ta), qalīlam mā tasykurūn(a).

Шунан Ул уны камиллаштырҙы һәм уның (тәненә) рухын (барлыҡҡа килтереүҙе) өрҙө һәм һеҙҙең өсөн ишетеү, күреүҙе һәм йөрәкте яратты, (әммә) һеҙ бик аҙ рәхмәтле булдығыҙ.

وَقَالُوْٓا ءَاِذَا ضَلَلْنَا فِى الْاَرْضِ ءَاِنَّا لَفِيْ خَلْقٍ جَدِيْدٍ ەۗ بَلْ هُمْ بِلِقَاۤءِ رَبِّهِمْ كٰفِرُوْنَ

wa qālū a'iżā ḍalalnā fil-arḍi a'innā lafī khalqin jadīd(in), bal hum biliqā'i rabbihim kāfirūn(a).

Һәм улар: «Беҙ Ер йөҙөндә юҡҡа сыҡҡас, яңы барлыҡҡа килтерелеүҙә булырбыҙмы?» Улар хатта үҙҙәренең Аллаһы менән осрашыуҙы ла инҡар итә.

۞ قُلْ يَتَوَفّٰىكُمْ مَّلَكُ الْمَوْتِ الَّذِيْ وُكِّلَ بِكُمْ ثُمَّ اِلٰى رَبِّكُمْ تُرْجَعُوْنَ ࣖ

qul yatawaffākum malakul-mautil-lażī wukkila bikum ṡumma ilā rabbikum turja‘ūn(a).

Әйт: «Һеҙҙең йәнегеҙҙе алыуға ышанып тапшырылған үлем фәрештәһе һеҙҙе үлтерәсәк, унан һуң һеҙ Раббығыҙға ҡайтарыласаҡһығыҙ».

وَلَوْ تَرٰىٓ اِذِ الْمُجْرِمُوْنَ نَاكِسُوْا رُءُوْسِهِمْ عِنْدَ رَبِّهِمْۗ رَبَّنَآ اَبْصَرْنَا وَسَمِعْنَا فَارْجِعْنَا نَعْمَلْ صَالِحًا اِنَّا مُوْقِنُوْنَ

wa lau tarā iżil-mujrimūna nākisū ru'ūsihim ‘inda rabbihim, rabbanā abṣarnā wa sami‘nā farji‘nā na‘mal ṣāliḥan innā mūqinūn(a).

Әгәр ҙә һин шул гонаһлыларҙы Раббылары алдында баштарын эйеп торғандарын күрһәң: «Раббыбыҙ, беҙ күрҙек һәм ишеттек, беҙҙе кире ҡайтар, һис шикһеҙ, беҙ изге эштәр ҡылырбыҙ, беҙ иман килтергән халыҡ», — тинеләр.

وَلَوْ شِئْنَا لَاٰتَيْنَا كُلَّ نَفْسٍ هُدٰىهَا وَلٰكِنْ حَقَّ الْقَوْلُ مِنِّيْ لَاَمْلَـَٔنَّ جَهَنَّمَ مِنَ الْجِنَّةِ وَالنَّاسِ اَجْمَعِيْنَ

wa lau syi'nā la'ātainā kulla nafsin hudāhā wa lākin ḥaqqal-qaulu minnī la'amla'anna jahannama minal-jinnati wan-nāsi ajma‘īn(a).

Әгәр ҙә Беҙ теләһәк, һәр йәнгә тура юл күрһәтер инек, ләкин Минән: «Мин йәһәннәмде бергә ендәр һәм кешеләр менән тултырасаҡмын», - тигән һүҙ (фарман) яҙылған.

فَذُوْقُوْا بِمَا نَسِيْتُمْ لِقَاۤءَ يَوْمِكُمْ هٰذَاۚ اِنَّا نَسِيْنٰكُمْ وَذُوْقُوْا عَذَابَ الْخُلْدِ بِمَا كُنْتُمْ تَعْمَلُوْنَ

fa żūqū bimā nasītum liqā'a yaumikum hāżā, innā nasīnākum wa żūqū ‘ażābal-khuldi bimā kuntum ta‘malūn(a).

Шулай итеп, һеҙҙең өсөн (был яза) тойоғоҙ, сөнки һеҙ үҙ көнөгөҙҙө (Ҡиәмәт көнөн) ҡаршы алманығыҙ, ысынлап та, Беҙ ҙә һеҙгә иғтибарһыҙлыҡ күрһәттек һәм һеҙҙең ҡылған эштәрегеҙ өсөн мәңгелек яза тойҙоҡ».

اِنَّمَا يُؤْمِنُ بِاٰيٰتِنَا الَّذِيْنَ اِذَا ذُكِّرُوْا بِهَا خَرُّوْا سُجَّدًا وَّسَبَّحُوْا بِحَمْدِ رَبِّهِمْ وَهُمْ لَا يَسْتَكْبِرُوْنَ ۩

innamā yu'minu bi'āyātinal-lażīna iżā żukkirū bihā kharrū sujjadaw wa sabbaḥū biḥamdi rabbihim wa hum lā yastakbirūn(a).

Беҙҙең аяттарыбыҙға иман килтергәндәр – улар (Беҙҙең аяттарыбыҙ) иҫкә төшөрөлгәндә, сәждәгә китеп, үҙҙәрен тәсбихләп, Раббыһын маҡтап, маҡтанмағандар ғына.

تَتَجَافٰى جُنُوْبُهُمْ عَنِ الْمَضَاجِعِ يَدْعُوْنَ رَبَّهُمْ خَوْفًا وَّطَمَعًاۖ وَّمِمَّا رَزَقْنٰهُمْ يُنْفِقُوْنَ

tatajāfā junūbuhum ‘anil-maḍāji‘i yad‘ūna rabbahum khaufaw wa ṭama‘ā(n), wa mimmā razaqnāhum yunfiqūn(a).

Уларҙың ҡорһаҡтары түшәктәренән алыҫ, Раббыларына ҡурҡып, өмөтләнеп доға ҡылалар һәм Беҙ биргән ризыҡтың бер өлөшөн сарыф итәләр.

فَلَا تَعْلَمُ نَفْسٌ مَّآ اُخْفِيَ لَهُمْ مِّنْ قُرَّةِ اَعْيُنٍۚ جَزَاۤءًۢ بِمَا كَانُوْا يَعْمَلُوْنَ

falā ta‘lamu nafsum mā ukhfiya lahum min qurrati a‘yun(in), jazā'am bimā kānū ya‘malūn(a).

Тимәк, улар өсөн нимә йәшерен, атап әйткәндә, улар эшләгән эштәре өсөн күңелде ҡыуандырған (төрлө ниғмәттәр) бер кем дә белмәй.

اَفَمَنْ كَانَ مُؤْمِنًا كَمَنْ كَانَ فَاسِقًاۗ لَا يَسْتَوٗنَ

afaman kāna mu'minan kaman kāna fāsiqā(n), lā yastawūn(a).

Тимәк, иманлылар яуыз кешеләр (иманһыҙҙар) кеүекме? Улар бер төрлө түгел.

اَمَّا الَّذِيْنَ اٰمَنُوْا وَعَمِلُوا الصّٰلِحٰتِ فَلَهُمْ جَنّٰتُ الْمَأْوٰىۖ نُزُلًا ۢبِمَا كَانُوْا يَعْمَلُوْنَ

ammal-lażīna āmanū wa ‘amiluṣ-ṣāliḥāti falahum jannātul-ma'wā, nuzulam bimā kānū ya‘malūn(a).

Ә инде иман килтереп, изге эштәр ҡылғандарға килгәндә, уларға ҡылған эштәре өсөн әжер итеп йәшәр ожмахтар булыр.

وَاَمَّا الَّذِيْنَ فَسَقُوْا فَمَأْوٰىهُمُ النَّارُ كُلَّمَآ اَرَادُوْٓا اَنْ يَّخْرُجُوْا مِنْهَآ اُعِيْدُوْا فِيْهَا وَقِيْلَ لَهُمْ ذُوْقُوْا عَذَابَ النَّارِ الَّذِيْ كُنْتُمْ بِهٖ تُكَذِّبُوْنَ

wa ammal-lażīna fasaqū fa ma'wākumun nāru kullamā arādū ay yakhrujū minhā u‘īdū fīhā wa qīla lahum żūqū ‘ażāban nāril-lażī kuntum bihī tukażżibūn(a).

Яуыздар (кафырҙарға) килгәндә, уларҙың урыны йәһәннәм булыр. Һәр тапҡыр улар унан сығырға теләһә, уларҙы унда ҡайтаралар һәм уларға: «Һеҙ элек инҡар иткән йәһәннәм язаһын татығыҙ», — тиҙәр.

وَلَنُذِيْقَنَّهُمْ مِّنَ الْعَذَابِ الْاَدْنٰى دُوْنَ الْعَذَابِ الْاَكْبَرِ لَعَلَّهُمْ يَرْجِعُوْنَ

wa lanużīqannahum minal-‘ażābil-adnā dūnal-‘ażābil-akbari la‘allahum yarji‘ūn(a).

Һәм Беҙ уларға ҙурыраҡ ғазаптан (теге донъяла) иң яҡын ғазаптарҙың ҡайһы берҙәрен (теге донъяла) иң яҡын язаның ҡайһы берҙәрен (теге донъяла) иң яҡын язаға дусар итәсәкбеҙ, улар (хаҡ юлға) кире ҡайтһын өсөн.

وَمَنْ اَظْلَمُ مِمَّنْ ذُكِّرَ بِاٰيٰتِ رَبِّهٖ ثُمَّ اَعْرَضَ عَنْهَا ۗاِنَّا مِنَ الْمُجْرِمِيْنَ مُنْتَقِمُوْنَ ࣖ

wa man aẓlamu mimman żukkira bi'āyāti rabbihī ṡumma a‘raḍa ‘anhā, innā minal-mujrimīna muntaqimūn(a).

Раббыһының аяттары менән киҫәтеп, һуңынан уларҙан йөҙ сөйөргән кешенән дә залимыраҡ кем булыр? Ысынлап та, Беҙ гонаһ ҡылғандарҙы әжерләйәсәкбеҙ.

وَلَقَدْ اٰتَيْنَا مُوْسَى الْكِتٰبَ فَلَا تَكُنْ فِيْ مِرْيَةٍ مِّنْ لِّقَاۤىِٕهٖ وَجَعَلْنٰهُ هُدًى لِّبَنِيْٓ اِسْرَاۤءِيْلَۚ

wa laqad ātainā mūsal-kitāba falā takun fī miryatim mil liqā'ihī wa ja‘alnāhu hudal libanī isrā'īl(a).

Һәм, ысынлап та, Беҙ Китапты (Тәүратты) Мусаға бирҙек, шуға күрә һин (Мөхәммәт) уны (Ҡөрьәнде) ҡабул итеүҙән тартынма һәм Беҙ Китапты (Тәүратты) Исраил балалары өсөн юл күрһәтеүсе иттек.

وَجَعَلْنَا مِنْهُمْ اَىِٕمَّةً يَّهْدُوْنَ بِاَمْرِنَا لَمَّا صَبَرُوْاۗ وَكَانُوْا بِاٰيٰتِنَا يُوْقِنُوْنَ

wa ja‘alnā minhum a'immatay yahdūna bi'amrinā lammā ṣabarū, wa kānū bi'āyātinā yūqinūn(a).

Һәм Беҙ улар араһында әмерҙәребеҙ буйынса уларҙы тура юлға күндереүсе етәкселәр яһаныҡ, улар сабыр булғансы. Улар Беҙҙең аяттарыбыҙға ышана.

اِنَّ رَبَّكَ هُوَ يَفْصِلُ بَيْنَهُمْ يَوْمَ الْقِيٰمَةِ فِيْمَا كَانُوْا فِيْهِ يَخْتَلِفُوْنَ

inna rabbaka huwa yafṣilu bainahum yaumal-qiyāmati fīmā kānū fīhi yakhtalifūn(a).

Ысынлап та, Раббың — Ҡиәмәт көнөндә уларҙың элек Уның хаҡында бәхәсләшкән нәмәләренә ҡарата хәл итеүсе.

اَوَلَمْ يَهْدِ لَهُمْ كَمْ اَهْلَكْنَا مِنْ قَبْلِهِمْ مِّنَ الْقُرُوْنِ يَمْشُوْنَ فِيْ مَسٰكِنِهِمْ ۗاِنَّ فِيْ ذٰلِكَ لَاٰيٰتٍۗ اَفَلَا يَسْمَعُوْنَ

awalam yahdi lahum kam ahlaknā min qablihim minal-qurūni yamsyūna fī masākinihim, inna fī żālika la'āyāt(in), afalā yasma‘ūn(a).

Улар үҙҙәре йәшәгән урындарында йөрөгәндә, уларҙан элек күпме халыҡтарҙы һәләк итеүебеҙ уларға ишарат түгелме ни? Ысынлап та, был эштәрҙә (Аллаһтың ҡөҙрәтенең) ғәйәттәре бар. Тыңламайҙармы (иғтибар итмәйҙәрме)?

اَوَلَمْ يَرَوْا اَنَّا نَسُوْقُ الْمَاۤءَ اِلَى الْاَرْضِ الْجُرُزِ فَنُخْرِجُ بِهٖ زَرْعًا تَأْكُلُ مِنْهُ اَنْعَامُهُمْ وَاَنْفُسُهُمْۗ اَفَلَا يُبْصِرُوْنَ

awalam yarau annā nasūqul-mā'a ilal-arḍil juruzi fanukhriju bihī zar‘an ta'kulu minhu an‘āmuhum wa anfushum, afalā yubṣirūn(a).

Һәм улар иғтибар итмәнеләрме, Беҙ һыуҙы ҡоро ергә йүнәлттек, һуңынан уларҙың малдары һәм үҙҙәре лә һыуҙан ашаһын өсөн (ямғыр һыуы менән) үҫемлектәр үҫтерҙек. Шулай булғас, ниңә иғтибар итмәйҙәр?

وَيَقُوْلُوْنَ مَتٰى هٰذَا الْفَتْحُ اِنْ كُنْتُمْ صٰدِقِيْنَ

wa yaqūlūna matā hāżal-fatḥu in kuntum ṣādiqīn(a).

Һәм улар: «Әгәр һеҙ дөрөҫ һөйләһәгеҙ, ҡасан еңеү (килер)?»

قُلْ يَوْمَ الْفَتْحِ لَا يَنْفَعُ الَّذِيْنَ كَفَرُوْٓا اِيْمَانُهُمْ وَلَا هُمْ يُنْظَرُوْنَ

qul yaumal-fatḥi lā yanfa‘ul-lażīna kafarū īmānuhum wa lā hum yunẓarūn(a).

Әйт: «Еңеү көнөндә кәферҙәргә файҙаһы булмаясаҡ.

فَاَعْرِضْ عَنْهُمْ وَانْتَظِرْ اِنَّهُمْ مُّنْتَظِرُوْنَ ࣖ

fa a‘riḍ ‘anhum wantaẓir innahum muntaẓirūn(a).

Шуға күрә уларға арҡағыҙҙы бороп көтөгөҙ, ысынлап та, улар (шулай уҡ) көтә.

الۤمّۤ ۗ

alif lām mīm.

Alif Lam Mim.

تَنْزِيْلُ الْكِتٰبِ لَا رَيْبَ فِيْهِ مِنْ رَّبِّ الْعٰلَمِيْنَۗ

tanzīlul-kitābi lā raiba fīhi mir rabbil-‘ālamīn(a).

Ҡөрьәндең иңдерелеүе бөтә ғәләмдәрҙең Раббыһынан икәнлегенә шик юҡ.

اَمْ يَقُوْلُوْنَ افْتَرٰىهُ ۚ بَلْ هُوَ الْحَقُّ مِنْ رَّبِّكَ لِتُنْذِرَ قَوْمًا مَّآ اَتٰىهُمْ مِّنْ نَّذِيْرٍ مِّنْ قَبْلِكَ لَعَلَّهُمْ يَهْتَدُوْنَ

am yaqūlūnaftarāhu balhuwal-ḥaqqu mir rabbika litunżira qaumam mā atāhum min nażīrim min qablika la‘allahum yahtadūn(a).

Әммә ни өсөн улар (кафырҙар): «Ул (Мөхәммәт) уйлап сығарҙы», — тиҙәр. Юҡ, Ҡөрьән – Раббыңдан килгән хәҡиҡәт, һинән алда һине киҫәткән бер кем дә килмәгән кешеләрҙе киҫәтеү өсөн; шуға күрә улар етәкселек ала ала.

اَللّٰهُ الَّذِيْ خَلَقَ السَّمٰوٰتِ وَالْاَرْضَ وَمَا بَيْنَهُمَا فِيْ سِتَّةِ اَيَّامٍ ثُمَّ اسْتَوٰى عَلَى الْعَرْشِۗ مَا لَكُمْ مِّنْ دُوْنِهٖ مِنْ وَّلِيٍّ وَّلَا شَفِيْعٍۗ اَفَلَا تَتَذَكَّرُوْنَ

allāhul-lażī khalaqas-samāwāti wal-arḍa wa mā bainahumā fī sittati ayyāmin ṡummastawā ‘alal-‘arsy(i), mā lakum min dūnihī miw waliyyiw wa lā syafī‘(in), afalā tatażakkarūn(a).

Аллаһ Тәғәлә күктәрҙе, Ерҙе һәм улар араһындағы нәмәләрҙе алты быуатта яралтты, унан һуң Арш тауында йәшәне. Һеҙҙең өсөн Унан башҡа ярҙамсы ла, шәфәғәтсе лә юҡ. Шунан иғтибар итмәйһегеҙме?

يُدَبِّرُ الْاَمْرَ مِنَ السَّمَاۤءِ اِلَى الْاَرْضِ ثُمَّ يَعْرُجُ اِلَيْهِ فِيْ يَوْمٍ كَانَ مِقْدَارُهٗٓ اَلْفَ سَنَةٍ مِّمَّا تَعُدُّوْنَ

yudabbirul-amra minas-samā'i ilal-arḍi ṡumma ya‘ruju ilaihi fī yaumin kāna miqdāruhū alfa sanatim mimmā ta‘uddūn(a).

Ул күктән ергә тиклем бөтә эштәрҙе көйләй, һуңынан (эштәр) һинең иҫәптәрең буйынса оҙонлоғо (оҙонлоғо) мең йыл булған бер көндә Уға күтәрелә.

ذٰلِكَ عٰلِمُ الْغَيْبِ وَالشَّهَادَةِ الْعَزِيْزُ الرَّحِيْمُۙ

Żālika ‘ālimul-gaibi wasy-syahādatil-‘azīzur-raḥīm(u).

Йәшеренде лә, ысынбарлыҡты ла белгән, ҡөҙрәтле, мәрхәмәтле Аллаһ ул.

الَّذِيْٓ اَحْسَنَ كُلَّ شَيْءٍ خَلَقَهٗ وَبَدَاَ خَلْقَ الْاِنْسَانِ مِنْ طِيْنٍ

allażī aḥsana kulla syai'in khalaqahū wa bada'a khalqal-insāni min ṭīn(in).

Ул барлыҡҡа килтергән һәр нәмәне матурлаған һәм кешене ерҙән яралтыуға башланғыс биргән.

ثُمَّ جَعَلَ نَسْلَهٗ مِنْ سُلٰلَةٍ مِّنْ مَّاۤءٍ مَّهِيْنٍ ۚ

Ṡumma ja‘ala naslahū min sulālatim mim mā'im mahīn(in).

һуңынан Ул үҙенең нәҫелен түбән һыу (сперма) асылынан яратҡан.

ثُمَّ سَوّٰىهُ وَنَفَخَ فِيْهِ مِنْ رُّوْحِهٖ وَجَعَلَ لَكُمُ السَّمْعَ وَالْاَبْصَارَ وَالْاَفْـِٕدَةَۗ قَلِيْلًا مَّا تَشْكُرُوْنَ

Ṡumma sawwāhu wa nafakha fīhi mir rūḥihī wa ja‘ala lakumus-sam‘a wal-abṣāra wal-af'idah(ta), qalīlam mā tasykurūn(a).

Шунан Ул уны камиллаштырҙы һәм уның (тәненә) рухын (барлыҡҡа килтереүҙе) өрҙө һәм һеҙҙең өсөн ишетеү, күреүҙе һәм йөрәкте яратты, (әммә) һеҙ бик аҙ рәхмәтле булдығыҙ.

وَقَالُوْٓا ءَاِذَا ضَلَلْنَا فِى الْاَرْضِ ءَاِنَّا لَفِيْ خَلْقٍ جَدِيْدٍ ەۗ بَلْ هُمْ بِلِقَاۤءِ رَبِّهِمْ كٰفِرُوْنَ

wa qālū a'iżā ḍalalnā fil-arḍi a'innā lafī khalqin jadīd(in), bal hum biliqā'i rabbihim kāfirūn(a).

Һәм улар: «Беҙ Ер йөҙөндә юҡҡа сыҡҡас, яңы барлыҡҡа килтерелеүҙә булырбыҙмы?» Улар хатта үҙҙәренең Аллаһы менән осрашыуҙы ла инҡар итә.

۞ قُلْ يَتَوَفّٰىكُمْ مَّلَكُ الْمَوْتِ الَّذِيْ وُكِّلَ بِكُمْ ثُمَّ اِلٰى رَبِّكُمْ تُرْجَعُوْنَ ࣖ

qul yatawaffākum malakul-mautil-lażī wukkila bikum ṡumma ilā rabbikum turja‘ūn(a).

Әйт: «Һеҙҙең йәнегеҙҙе алыуға ышанып тапшырылған үлем фәрештәһе һеҙҙе үлтерәсәк, унан һуң һеҙ Раббығыҙға ҡайтарыласаҡһығыҙ».

وَلَوْ تَرٰىٓ اِذِ الْمُجْرِمُوْنَ نَاكِسُوْا رُءُوْسِهِمْ عِنْدَ رَبِّهِمْۗ رَبَّنَآ اَبْصَرْنَا وَسَمِعْنَا فَارْجِعْنَا نَعْمَلْ صَالِحًا اِنَّا مُوْقِنُوْنَ

wa lau tarā iżil-mujrimūna nākisū ru'ūsihim ‘inda rabbihim, rabbanā abṣarnā wa sami‘nā farji‘nā na‘mal ṣāliḥan innā mūqinūn(a).

Әгәр ҙә һин шул гонаһлыларҙы Раббылары алдында баштарын эйеп торғандарын күрһәң: «Раббыбыҙ, беҙ күрҙек һәм ишеттек, беҙҙе кире ҡайтар, һис шикһеҙ, беҙ изге эштәр ҡылырбыҙ, беҙ иман килтергән халыҡ», — тинеләр.

وَلَوْ شِئْنَا لَاٰتَيْنَا كُلَّ نَفْسٍ هُدٰىهَا وَلٰكِنْ حَقَّ الْقَوْلُ مِنِّيْ لَاَمْلَـَٔنَّ جَهَنَّمَ مِنَ الْجِنَّةِ وَالنَّاسِ اَجْمَعِيْنَ

wa lau syi'nā la'ātainā kulla nafsin hudāhā wa lākin ḥaqqal-qaulu minnī la'amla'anna jahannama minal-jinnati wan-nāsi ajma‘īn(a).

Әгәр ҙә Беҙ теләһәк, һәр йәнгә тура юл күрһәтер инек, ләкин Минән: «Мин йәһәннәмде бергә ендәр һәм кешеләр менән тултырасаҡмын», - тигән һүҙ (фарман) яҙылған.

فَذُوْقُوْا بِمَا نَسِيْتُمْ لِقَاۤءَ يَوْمِكُمْ هٰذَاۚ اِنَّا نَسِيْنٰكُمْ وَذُوْقُوْا عَذَابَ الْخُلْدِ بِمَا كُنْتُمْ تَعْمَلُوْنَ

fa żūqū bimā nasītum liqā'a yaumikum hāżā, innā nasīnākum wa żūqū ‘ażābal-khuldi bimā kuntum ta‘malūn(a).

Шулай итеп, һеҙҙең өсөн (был яза) тойоғоҙ, сөнки һеҙ үҙ көнөгөҙҙө (Ҡиәмәт көнөн) ҡаршы алманығыҙ, ысынлап та, Беҙ ҙә һеҙгә иғтибарһыҙлыҡ күрһәттек һәм һеҙҙең ҡылған эштәрегеҙ өсөн мәңгелек яза тойҙоҡ».

اِنَّمَا يُؤْمِنُ بِاٰيٰتِنَا الَّذِيْنَ اِذَا ذُكِّرُوْا بِهَا خَرُّوْا سُجَّدًا وَّسَبَّحُوْا بِحَمْدِ رَبِّهِمْ وَهُمْ لَا يَسْتَكْبِرُوْنَ ۩

innamā yu'minu bi'āyātinal-lażīna iżā żukkirū bihā kharrū sujjadaw wa sabbaḥū biḥamdi rabbihim wa hum lā yastakbirūn(a).

Беҙҙең аяттарыбыҙға иман килтергәндәр – улар (Беҙҙең аяттарыбыҙ) иҫкә төшөрөлгәндә, сәждәгә китеп, үҙҙәрен тәсбихләп, Раббыһын маҡтап, маҡтанмағандар ғына.

تَتَجَافٰى جُنُوْبُهُمْ عَنِ الْمَضَاجِعِ يَدْعُوْنَ رَبَّهُمْ خَوْفًا وَّطَمَعًاۖ وَّمِمَّا رَزَقْنٰهُمْ يُنْفِقُوْنَ

tatajāfā junūbuhum ‘anil-maḍāji‘i yad‘ūna rabbahum khaufaw wa ṭama‘ā(n), wa mimmā razaqnāhum yunfiqūn(a).

Уларҙың ҡорһаҡтары түшәктәренән алыҫ, Раббыларына ҡурҡып, өмөтләнеп доға ҡылалар һәм Беҙ биргән ризыҡтың бер өлөшөн сарыф итәләр.

فَلَا تَعْلَمُ نَفْسٌ مَّآ اُخْفِيَ لَهُمْ مِّنْ قُرَّةِ اَعْيُنٍۚ جَزَاۤءًۢ بِمَا كَانُوْا يَعْمَلُوْنَ

falā ta‘lamu nafsum mā ukhfiya lahum min qurrati a‘yun(in), jazā'am bimā kānū ya‘malūn(a).

Тимәк, улар өсөн нимә йәшерен, атап әйткәндә, улар эшләгән эштәре өсөн күңелде ҡыуандырған (төрлө ниғмәттәр) бер кем дә белмәй.

اَفَمَنْ كَانَ مُؤْمِنًا كَمَنْ كَانَ فَاسِقًاۗ لَا يَسْتَوٗنَ

afaman kāna mu'minan kaman kāna fāsiqā(n), lā yastawūn(a).

Тимәк, иманлылар яуыз кешеләр (иманһыҙҙар) кеүекме? Улар бер төрлө түгел.

اَمَّا الَّذِيْنَ اٰمَنُوْا وَعَمِلُوا الصّٰلِحٰتِ فَلَهُمْ جَنّٰتُ الْمَأْوٰىۖ نُزُلًا ۢبِمَا كَانُوْا يَعْمَلُوْنَ

ammal-lażīna āmanū wa ‘amiluṣ-ṣāliḥāti falahum jannātul-ma'wā, nuzulam bimā kānū ya‘malūn(a).

Ә инде иман килтереп, изге эштәр ҡылғандарға килгәндә, уларға ҡылған эштәре өсөн әжер итеп йәшәр ожмахтар булыр.

وَاَمَّا الَّذِيْنَ فَسَقُوْا فَمَأْوٰىهُمُ النَّارُ كُلَّمَآ اَرَادُوْٓا اَنْ يَّخْرُجُوْا مِنْهَآ اُعِيْدُوْا فِيْهَا وَقِيْلَ لَهُمْ ذُوْقُوْا عَذَابَ النَّارِ الَّذِيْ كُنْتُمْ بِهٖ تُكَذِّبُوْنَ

wa ammal-lażīna fasaqū fa ma'wākumun nāru kullamā arādū ay yakhrujū minhā u‘īdū fīhā wa qīla lahum żūqū ‘ażāban nāril-lażī kuntum bihī tukażżibūn(a).

Яуыздар (кафырҙарға) килгәндә, уларҙың урыны йәһәннәм булыр. Һәр тапҡыр улар унан сығырға теләһә, уларҙы унда ҡайтаралар һәм уларға: «Һеҙ элек инҡар иткән йәһәннәм язаһын татығыҙ», — тиҙәр.

وَلَنُذِيْقَنَّهُمْ مِّنَ الْعَذَابِ الْاَدْنٰى دُوْنَ الْعَذَابِ الْاَكْبَرِ لَعَلَّهُمْ يَرْجِعُوْنَ

wa lanużīqannahum minal-‘ażābil-adnā dūnal-‘ażābil-akbari la‘allahum yarji‘ūn(a).

Һәм Беҙ уларға ҙурыраҡ ғазаптан (теге донъяла) иң яҡын ғазаптарҙың ҡайһы берҙәрен (теге донъяла) иң яҡын язаның ҡайһы берҙәрен (теге донъяла) иң яҡын язаға дусар итәсәкбеҙ, улар (хаҡ юлға) кире ҡайтһын өсөн.

وَمَنْ اَظْلَمُ مِمَّنْ ذُكِّرَ بِاٰيٰتِ رَبِّهٖ ثُمَّ اَعْرَضَ عَنْهَا ۗاِنَّا مِنَ الْمُجْرِمِيْنَ مُنْتَقِمُوْنَ ࣖ

wa man aẓlamu mimman żukkira bi'āyāti rabbihī ṡumma a‘raḍa ‘anhā, innā minal-mujrimīna muntaqimūn(a).

Раббыһының аяттары менән киҫәтеп, һуңынан уларҙан йөҙ сөйөргән кешенән дә залимыраҡ кем булыр? Ысынлап та, Беҙ гонаһ ҡылғандарҙы әжерләйәсәкбеҙ.

وَلَقَدْ اٰتَيْنَا مُوْسَى الْكِتٰبَ فَلَا تَكُنْ فِيْ مِرْيَةٍ مِّنْ لِّقَاۤىِٕهٖ وَجَعَلْنٰهُ هُدًى لِّبَنِيْٓ اِسْرَاۤءِيْلَۚ

wa laqad ātainā mūsal-kitāba falā takun fī miryatim mil liqā'ihī wa ja‘alnāhu hudal libanī isrā'īl(a).

Һәм, ысынлап та, Беҙ Китапты (Тәүратты) Мусаға бирҙек, шуға күрә һин (Мөхәммәт) уны (Ҡөрьәнде) ҡабул итеүҙән тартынма һәм Беҙ Китапты (Тәүратты) Исраил балалары өсөн юл күрһәтеүсе иттек.

وَجَعَلْنَا مِنْهُمْ اَىِٕمَّةً يَّهْدُوْنَ بِاَمْرِنَا لَمَّا صَبَرُوْاۗ وَكَانُوْا بِاٰيٰتِنَا يُوْقِنُوْنَ

wa ja‘alnā minhum a'immatay yahdūna bi'amrinā lammā ṣabarū, wa kānū bi'āyātinā yūqinūn(a).

Һәм Беҙ улар араһында әмерҙәребеҙ буйынса уларҙы тура юлға күндереүсе етәкселәр яһаныҡ, улар сабыр булғансы. Улар Беҙҙең аяттарыбыҙға ышана.

اِنَّ رَبَّكَ هُوَ يَفْصِلُ بَيْنَهُمْ يَوْمَ الْقِيٰمَةِ فِيْمَا كَانُوْا فِيْهِ يَخْتَلِفُوْنَ

inna rabbaka huwa yafṣilu bainahum yaumal-qiyāmati fīmā kānū fīhi yakhtalifūn(a).

Ысынлап та, Раббың — Ҡиәмәт көнөндә уларҙың элек Уның хаҡында бәхәсләшкән нәмәләренә ҡарата хәл итеүсе.

اَوَلَمْ يَهْدِ لَهُمْ كَمْ اَهْلَكْنَا مِنْ قَبْلِهِمْ مِّنَ الْقُرُوْنِ يَمْشُوْنَ فِيْ مَسٰكِنِهِمْ ۗاِنَّ فِيْ ذٰلِكَ لَاٰيٰتٍۗ اَفَلَا يَسْمَعُوْنَ

awalam yahdi lahum kam ahlaknā min qablihim minal-qurūni yamsyūna fī masākinihim, inna fī żālika la'āyāt(in), afalā yasma‘ūn(a).

Улар үҙҙәре йәшәгән урындарында йөрөгәндә, уларҙан элек күпме халыҡтарҙы һәләк итеүебеҙ уларға ишарат түгелме ни? Ысынлап та, был эштәрҙә (Аллаһтың ҡөҙрәтенең) ғәйәттәре бар. Тыңламайҙармы (иғтибар итмәйҙәрме)?

اَوَلَمْ يَرَوْا اَنَّا نَسُوْقُ الْمَاۤءَ اِلَى الْاَرْضِ الْجُرُزِ فَنُخْرِجُ بِهٖ زَرْعًا تَأْكُلُ مِنْهُ اَنْعَامُهُمْ وَاَنْفُسُهُمْۗ اَفَلَا يُبْصِرُوْنَ

awalam yarau annā nasūqul-mā'a ilal-arḍil juruzi fanukhriju bihī zar‘an ta'kulu minhu an‘āmuhum wa anfushum, afalā yubṣirūn(a).

Һәм улар иғтибар итмәнеләрме, Беҙ һыуҙы ҡоро ергә йүнәлттек, һуңынан уларҙың малдары һәм үҙҙәре лә һыуҙан ашаһын өсөн (ямғыр һыуы менән) үҫемлектәр үҫтерҙек. Шулай булғас, ниңә иғтибар итмәйҙәр?

وَيَقُوْلُوْنَ مَتٰى هٰذَا الْفَتْحُ اِنْ كُنْتُمْ صٰدِقِيْنَ

wa yaqūlūna matā hāżal-fatḥu in kuntum ṣādiqīn(a).

Һәм улар: «Әгәр һеҙ дөрөҫ һөйләһәгеҙ, ҡасан еңеү (килер)?»

قُلْ يَوْمَ الْفَتْحِ لَا يَنْفَعُ الَّذِيْنَ كَفَرُوْٓا اِيْمَانُهُمْ وَلَا هُمْ يُنْظَرُوْنَ

qul yaumal-fatḥi lā yanfa‘ul-lażīna kafarū īmānuhum wa lā hum yunẓarūn(a).

Әйт: «Еңеү көнөндә кәферҙәргә файҙаһы булмаясаҡ.

فَاَعْرِضْ عَنْهُمْ وَانْتَظِرْ اِنَّهُمْ مُّنْتَظِرُوْنَ ࣖ

fa a‘riḍ ‘anhum wantaẓir innahum muntaẓirūn(a).

Шуға күрә уларға арҡағыҙҙы бороп көтөгөҙ, ысынлап та, улар (шулай уҡ) көтә.