وَاِذْ اَسَرَّ النَّبِيُّ اِلٰى بَعْضِ اَزْوَاجِهٖ حَدِيْثًاۚ فَلَمَّا نَبَّاَتْ بِهٖ وَاَظْهَرَهُ اللّٰهُ عَلَيْهِ عَرَّفَ بَعْضَهٗ وَاَعْرَضَ عَنْۢ بَعْضٍۚ فَلَمَّا نَبَّاَهَا بِهٖ قَالَتْ مَنْ اَنْۢبَاَكَ هٰذَاۗ قَالَ نَبَّاَنِيَ الْعَلِيْمُ الْخَبِيْرُ
wa iż asarran-nabiyyu ilā ba‘ḍi azwājihī ḥadīṡā(n), falammā nabba'at bihī wa aẓharahullāhu ‘alaihi ‘arrafa ba‘ḍahū wa a‘raḍa ‘am baḍ(in), falammā nabba'ahā bihī qālat man amba'aka hāżā, qāla nabba'aniyal-‘alīmul-khabīr(u).
Tin, zawlnei (saw)-in a nupui pakhat (Hafsah) hnenah a rukin thil thleng pakhat a sawi lai kha hre reng ang che. Tichuan (Aisha hnenah) a sawi a, Allah chuan a hriattir a, chutah (Zawlnei) chuan a then chu (Hafsah) hnenah a hriattir a, a then chu a thup bawk. Chuvangin ani (Zawlnei) chuan a (Hafsah) hnena a sawi chuan, “He thil hi tuin nge hriattir che?” Zawlnei (saw) chuan, “Mi hriattirtu chu Allah, Engkim hretu, Engkim hretu a ni,” a ti.