وَاِذْ اَسَرَّ النَّبِيُّ اِلٰى بَعْضِ اَزْوَاجِهٖ حَدِيْثًاۚ فَلَمَّا نَبَّاَتْ بِهٖ وَاَظْهَرَهُ اللّٰهُ عَلَيْهِ عَرَّفَ بَعْضَهٗ وَاَعْرَضَ عَنْۢ بَعْضٍۚ فَلَمَّا نَبَّاَهَا بِهٖ قَالَتْ مَنْ اَنْۢبَاَكَ هٰذَاۗ قَالَ نَبَّاَنِيَ الْعَلِيْمُ الْخَبِيْرُ
wa iż asarran-nabiyyu ilā ba‘ḍi azwājihī ḥadīṡā(n), falammā nabba'at bihī wa aẓharahullāhu ‘alaihi ‘arrafa ba‘ḍahū wa a‘raḍa ‘am baḍ(in), falammā nabba'ahā bihī qālat man amba'aka hāżā, qāla nabba'aniyal-‘alīmul-khabīr(u).
आनी याद करात जेन्ना पैगंबर (स.अ.व.) आपल्या एका बायलेक (हफसाह) गुप्तपणान एका घडणुके विशीं उलयलो. मागीर तिणें ती (आयशाक) सांगली आनी अल्लान ताका (ताची) म्हायती दिली, मागीर (पैगंबरान) तातूंतली कांय म्हायती (हफसाह) दिली आनी तातूंतली कांय गजाल लिपयली. देखून ताणें (पैगंबरान) ती तिका (हफसा) सांगली तेन्ना तिणें विचारलें, “तुका हे विशीं कोणे कळयलें?” पैगंबरान (स.अ.व.) म्हळें, “अल्ला, सगळ्या जाणकार, सगळ्या जाणकारान म्हाका म्हायती दिली.”