وَاِذْ اَسَرَّ النَّبِيُّ اِلٰى بَعْضِ اَزْوَاجِهٖ حَدِيْثًاۚ فَلَمَّا نَبَّاَتْ بِهٖ وَاَظْهَرَهُ اللّٰهُ عَلَيْهِ عَرَّفَ بَعْضَهٗ وَاَعْرَضَ عَنْۢ بَعْضٍۚ فَلَمَّا نَبَّاَهَا بِهٖ قَالَتْ مَنْ اَنْۢبَاَكَ هٰذَاۗ قَالَ نَبَّاَنِيَ الْعَلِيْمُ الْخَبِيْرُ
wa iż asarran-nabiyyu ilā ba‘ḍi azwājihī ḥadīṡā(n), falammā nabba'at bihī wa aẓharahullāhu ‘alaihi ‘arrafa ba‘ḍahū wa a‘raḍa ‘am baḍ(in), falammā nabba'ahā bihī qālat man amba'aka hāżā, qāla nabba'aniyal-‘alīmul-khabīr(u).
Ɛn mɛmba we di Prɔfɛt (saw) bin tɔk sikrit wan to wan pan in wɛf dɛn (Hafsah) bɔt wan tin we apin. Dɔn i rilayt am (to Aisha) ɛn Allah tɛl am (bɔt am), dɔn (di Prɔfɛt) tɛl (Hafsah) bɔt sɔm pan am ɛn ayd sɔm pan am. So we i (di Prɔfɛt) tɛl am (Hafsah), i aks se, “Udat tɛl yu bɔt dis?” Di Prɔfɛt (saw) se, “Na Allah, di wan we no ɔltin, di wan we no ɔltin, na in tɛl mi.”