وَاِذْ اَسَرَّ النَّبِيُّ اِلٰى بَعْضِ اَزْوَاجِهٖ حَدِيْثًاۚ فَلَمَّا نَبَّاَتْ بِهٖ وَاَظْهَرَهُ اللّٰهُ عَلَيْهِ عَرَّفَ بَعْضَهٗ وَاَعْرَضَ عَنْۢ بَعْضٍۚ فَلَمَّا نَبَّاَهَا بِهٖ قَالَتْ مَنْ اَنْۢبَاَكَ هٰذَاۗ قَالَ نَبَّاَنِيَ الْعَلِيْمُ الْخَبِيْرُ
wa iż asarran-nabiyyu ilā ba‘ḍi azwājihī ḥadīṡā(n), falammā nabba'at bihī wa aẓharahullāhu ‘alaihi ‘arrafa ba‘ḍahū wa a‘raḍa ‘am baḍ(in), falammā nabba'ahā bihī qālat man amba'aka hāżā, qāla nabba'aniyal-‘alīmul-khabīr(u).
Agus cuimhnigh nuair a labhair an Fáidh (síocháin air) i ngan fhios do cheann dá mhná céile (Hafsah) faoi eachtra. Ansin d'inis sí é (do Aisha) agus chuir Allah ar an eolas é (faoi), ansin chuir (an Fáidh) cuid de in iúl (do Hafsah) agus cheil sé cuid de. Mar sin nuair a d'inis sé (an Fáidh) di (do Hafsah) é, d'fhiafraigh sí, "Cé a chuir seo in iúl duit?" Dúirt an Fáidh (síocháin air), "Is é Allah, an tUile-Eolach, an tUile-Fheasach, a chuir in iúl dom."