وَاِذْ اَسَرَّ النَّبِيُّ اِلٰى بَعْضِ اَزْوَاجِهٖ حَدِيْثًاۚ فَلَمَّا نَبَّاَتْ بِهٖ وَاَظْهَرَهُ اللّٰهُ عَلَيْهِ عَرَّفَ بَعْضَهٗ وَاَعْرَضَ عَنْۢ بَعْضٍۚ فَلَمَّا نَبَّاَهَا بِهٖ قَالَتْ مَنْ اَنْۢبَاَكَ هٰذَاۗ قَالَ نَبَّاَنِيَ الْعَلِيْمُ الْخَبِيْرُ
wa iż asarran-nabiyyu ilā ba‘ḍi azwājihī ḥadīṡā(n), falammā nabba'at bihī wa aẓharahullāhu ‘alaihi ‘arrafa ba‘ḍahū wa a‘raḍa ‘am baḍ(in), falammā nabba'ahā bihī qālat man amba'aka hāżā, qāla nabba'aniyal-‘alīmul-khabīr(u).
තවද නබි (සල්ලල්ලාහු අලෙයිහි වසල්ලම්) තුමාණන් තම භාර්යාවන්ගෙන් එක් අයෙකුට (හෆ්සා) රහසින් යම් සිදුවීමක් ගැන කතා කළ අවස්ථාව සිහිපත් කරන්න. පසුව ඇය එය (ආයිෂා) තුමියට පැවසූ අතර අල්ලාහ් ඔහුට (ඒ ගැන) දැන්වීය. පසුව (නබි) එයින් කොටසක් (හෆ්සා) තුමාට දැනුම් දී එයින් කොටසක් සඟවා තැබුවේය. එබැවින් ඔහු (නබි) එය ඇයට (හෆ්සා) පැවසූ විට, ඇය “ඔබට මේ ගැන දැනුම් දුන්නේ කවුද?” යනුවෙන් ඇසුවාය. නබි (සල්ලල්ලාහු අලෙයිහි වසල්ලම්) තුමාණන්, “සියල්ල දන්නා, සියල්ල දන්නා අල්ලාහ් මට දැනුම් දුන්නේය.”